Doorgaan naar hoofdcontent

Totaalvoetbal


Crappers. Gewonnen, gegokt, verloren. El pulpo había hablado. En helaas, de damn fish was right. Ik hoopte nog op een statistical error, maar het was tika taka futbol en niet totaalvoetbal dat domineerde afgelopen zondag.

Je geeft een land Cruyff, je krijgt een nukkige Engelse referee en negen kaarten terug. Boehoe! De Britse kranten spreken over de “Dirty Dutchmen” alsof wij het nieuwe Argentinië zijn. Unfair! Goed, die jubeltrap van De Jong leek niet sympathiek, maar hij bedoelde het niet zo. Echt! En Van Bommel is in het echt heel aardig. Denk ik.

Het is weer voorbij, die mooie zomer. De hemel begon gisteravond spontaan te huilen. Dat is niet alleen jammer voor je relatie of de economie, maar ook voor de sfeer op kantoor. De afgelopen weken waren één aanzwellende golf van saamhorigheid. Samen kijken met je collega’s op maandagmiddag, of een spontante kantoorborrel na de wedstrijd op donderdagavond. Je secretaresse begreep waarom jij Casillas stiekem zo’n kanjer vond en met de kantinejuffrouw besprak je eindeloos de grote kwaliteiten van kabouter Wesley. Eindelijk gelegenheid voor een gelijkwaardig gesprek met je baas: over opportunities, targets en de managementcapaciteiten van Van Marwijk. The day after een knipoog in plaats van een reprimande. Van de mailtjes over de pool tot de evaluaties aan de lunchtafel: iedereen had ineens iets met elkaar gemeen. Voetbal, tiki taka of totaal, verbroedert.

Nog een paar dagen staat het wereldwijde web vol met berichten over ons kleine landje. Zo komt er een einde aan de periode van collectief gedoogde, ja zelfs gestimuleerde massahysterie op kantoor.

En over een paar dagen gaat iedereen weer terug naar de orde van de dag. Geen kranten meer bijhouden om mee te kunnen praten over De Opstelling. Weer over de Van Baerlestraat kunnen fietsen zonder geperforeerde band. Praten over de bruidsjurk van Jo in plaats van de strafschop van Wes.

Maar nu nog even niet. Tot zo op het Museumplein!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …