Doorgaan naar hoofdcontent

Womenomics

Applying for your first job is nerve racking. The second time around, you think you've been around the block and know how to play this game.
You upgraded your CV and added a shimmer of brilliance and social awareness while you were at it. With straight As in university and hobbies such as alpinism with the physically challenged and aura reading for the blind, there is but one conclusion your interviewers can arrive at: not only is this our Golden Profit Centre for the next decennium, but also a generally good person at heart. Hurray! This woman is the man for the job. Yes you can!

Or, can you? It seems that when applying the second time around, factors not necessarily related to your competencies have become relevant as well.
Last Friday I was having after-work drinks with my friends J, consultant, and C, soon-to-be doctor. Any potential patient would refrain from a daily diet of apples knowing C. C is a true Dutch beauty, tall, blond and blue-eyed, who does not fail to match her model looks with intellectual capacities. It so happens that C got into a training program at a fairly young age. Now, at the age of 31, she is applying for the partnership, equipped with a truthful, straight-A record, and a CV displaying proof of inhumane perseverance, such as crossing the Sahel desert on foot. Running at a pace of 12 km/hour with a 12kg backpack, that is.

It seemed like our Cameron Diaz here had a lot going for herself. However it also happened that C recently broke up with her long-time boyfriend. Single, beautiful and brilliant at the age of 31, she had to compete with a 35-year old settled bloke who brought along his family. The partnership decided to opt for the latter.

As one of the doctors explained, there was too high a risk that my bombshell friend would run into someone and have babies. Of course, the B-word was not mentioned literally, but the doctor did not have to employ the birds and the bees to get the message across. Politically correct metaphors as questionable future long-term commitment delivered the message.

Babies means being away on maternity leave for several months, if fortunate enough, at least twice within five years. Babies means a reasonable chance that a woman will apply for part-time work or at least temporarily relief for night and weekend shifts. All at the expense of the other partners.

So from a certain age, even when the Scarlet Letter is an S for single, a future employer will take the B-factor into consideration when deciding on your application. Merely having a womb creates a potential liability.

We have come a great deal since the Mad Men area: female participation in the Dutch labor market has increased from 37% to 46% over the last twenty years. Feminism seems the territory of hairy aunts stuck in times gone by. But perhaps it is time to focus on some practical solutions to tackle the last hurdles. Where is the day care at the ZuidAs?
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …