Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit augustus, 2010 weergeven

Zakkenwassers

In de wereld van ruzies en overnames werken veel eikels. Type opgezwollen ego en schouderklopjescomplex. Comes with the job.

Waarom?

Zacht op de vorm, hard op de inhoud, heb ik altijd geleerd. Toch maakt menig advocaat bij het onderhandelen een transregressie door naar 2000 BC. Ik wil onderneming nu. Jij wil het anders. Jij bent een trut. En je koopcontract stinkt. En dat ga ik je nu vertellen, onder een dun laagje achtergebleven beschaving. En ik kopieer iedereen op deze haatmail in. Hier zo, pak aan, stomme trut , jij gaat neer.

Waarom?

We zijn allemaal Hollanders. We willen het onderste uit de kan en de competitie is moordend. Als ‘de andere kant’ zich als Kadaffi opstelt, neem jij de positie in van Mussolini. Beroepsdeformatie.

Maar, er wordt niet alleen gemept richting ‘de andere kant’. Wij advocaatjes worden aangejaagd door de zakkenwassers van de ZuidAs. Private equity klanten of zakenbankiers. Deze corporate kanjers jagen ZuidAssers uit de mindere echelons aan met de zweep.

Dat g…

Alles gaat lekker!

Met de riedel "ja het gaat lekker, op werk alles zijn gangetje, thuis ook lekker, met Floortje/Thijs gaat het ook goed, beetje sporten." heb je het gevoelsleven van de ZA-er in al zijn facetten gevat.


De rest van de maatschappij smijt zijn emoties maar op straat. De young professionals houden het prettig en professioneel.
Ik zie mijn kantoorgenoten dan ook niet zo snel bij "een dubbeltje op zijn kant" AH tasjes met achterstallige administratie omkieperen. Of een ingekakte relatie proberen te redden met een rode kleurspoeling en een hippe bril in "tien jaar jonger in tien dagen".
Ik vraag me af of de mensen die aan deze programma's meedoen zich ook beseffen dat er mensen naar kijken. Zoals managers, die zich na het zien van zoveel financieel mismanagement toch achter de oren moeten krabben over de competenties van Tim of Renee. Of de klasgenootjes van kleine Sharona, die net als de rest van Nederland aan moeten horen dat het sexleven van de moeder en de v…

Skinny Bitch

"Amsterdam, bleh, daar is iedereen zo dun en dwangmatig hip," verzuchten mijn niet-Amsterdamse vriendinnetjes na een avond kroeghangen in 020.

Dat klopt. De Amsterdamse jongemensenbevolking is neurotisch, verveeld en heeft honger.

Het is ook niet niks, de never ending hoofdstedelijke zoektocht naar die ene plek waar "iedereen" nu schijnt uit te hangen (is het FOAM? Struik? Canvas?). Dit jachtig bestaan wordt aangejaagd door een carbloos dieet van sojablendersoep (groente en proteïne) en witte wijn (suiker). En alles in een outfit die ondervoedde American Apparel tennisnerd moet uitstralen.

Het is volstrekt normaal om ter realisering van het verplicht nonchalante uiterlijk, haarextensions, een zonnebankje en tandenbleeksel in te zetten. Dun-dunner-dunst is helaas niet te koop, maar wel de norm in Amsterdam. Hollands welvaren in de vorm van een gezonde maat 38 is helaas niet fashionable. De gelukkige size 0 people kunnen een grote Bretonse visserstrui over hun skelet…

De vakidioot

Iedereen kent ze wel. De Zuidas zit er vol mee, want ze zijn erg geliefd bij veel Zuidasbedrijven . De vakidioten. De vakidioot vind je niet terug op iedere afdeling. Je vindt ze voornamelijk binnen bedrijven of afdelingen, waar kennis hoog in het vaandel staat. Denk hierbij aan research teams bij banken, professional practice afdelingen bij accountancy firms, advocatenkantoren en kennisafdelingen bij consultancy firms.

Naast de ekte, ekte, zijn er ook erg veel wanna-be vakidioten. Maar wij plukken de wanna-be’s er zo tussen uit. Een vakidioot heeft namelijk per definitie geen social skills. Een vakidioot houdt zich enkel bezig met zijn vak en heeft daardoor geen tijd om uit eten te gaan, vrienden te hebben of een feestje of borrel te bezoeken.
Heel af en toe zul je hem of haar (maar meestal is het een hij) bij een bedrijfsborrel zien, maar dan ook alleen maar omdat de baas zo heeft aangedrongen. Het is dan ook helemaal niet zo leuk en gezellig om een vakidioot te zijn.

Toch zijn er vee…

Het roer om

Gisteravond was een heerlijk programma op tv. Het roer om. Een programma dat laat zien dat het gewoon kan. Je biezen pakken en Hendrik Ido Ambacht verruilen voor een ander onbeduidend oord in de Carribean.

In het eerste deel schuif je nog wat ongemakkelijk heen en weer. Het zal toch niet? Dat dat gewoon mag? Dat een stel gelukzoekers uit Ron´s Honeymoon Quiz nog een keer ongestraft een life event exploiteert? Dat zo’n stel zich wel gewoon een weg wringt uit een wurghypotheek en een Vinexwijk?

Het stel had een type onverwoestbaar optimisme waarbij zij zelfs de levensgevaarlijke oven ‘te gek gaaf’ vond en ook ‘die armoede hier’ was ‘mooi joh, niet normaal’. Verkeerd gedrukte folders en onwillige telefoonmensen, dat was allemaal part of the job. Op te lossen met een peso of wat. Of nee, eigenlijk niet, maar dat maakte ook niet echt uit. Zij stond lekker ‘met de pootjes in het zand’ en de hele emigratie was nog steeds ‘kickuh’. Tranen waren er alleen van geluk.

Dan begint het verkneukelen …

Nog meer gekken

Er lopen heel wat gekken rond in de corporate wereld, maar in Nederland kennen we toch vaak de milde versie van alle verhalen. De extreme versies vinden plaats op Wall Street of in de City. Een New Yorkse medewerkster van een Wall street trader eist schadevergoeding van haar baas vanwege sexual assault. En terecht. Lees het verhaal hier.

De kantoorgek

Ieder kantoor of afdeling heeft er wel een. De kantoorgek. Net zoals ieder respectabel dorp een dorpsgek onder zijn burgers heeft, moet ieder respectabel kantoor een kantoorgek onder zijn medewerkers hebben.
Die van ons heet Hans. Dit is zijn echte naam. Ik durf dit op te schrijven, omdat ik ervan overtuigd ben, dat er meer kantoorgekken zijn die Hans heten.

Hans is klein van stuk en heeft een kalend hoofd. Hij probeert dit te verbloemen met een comb-over. Dat dit duidelijk een misser is heeft zijn moeder hem kennelijk niet verteld. De comb-over verbergt gedeeltelijk zijn kalende hoofd en door de gel in de comb-over lijkt zijn hoofd op een glimmende biljartbal met wat haren erop geplakt.

Hans draagt een pak dat net iets te groot is en een bril die net iets te zwaar is en daardoor constant van zijn neus glijdt. Nu zijn dit natuurlijk oppervlakkigheden, maar ik wil enkel even een beeld schetsen.

Als we iets meer de diepte in gaan, dan zien we een bijzonder vreemde man. Hans is er namelijk v…

Partners die stagiaires haten

Heb je ook wel eens het gevoel dat je op kantoor niks goed kan doen? Dat je baas het op jou voorzien heeft en geen gelegenheid onbenut laat om dat te benadrukken? Dat jij voorstelt om A te doen, en hij automatisch voor B zal kiezen? En niet eens zijn best lijkt te doen om het te verbergen? Join the club.

Je komt ze ongetwijfeld in ieder kantoor tegen, maar nu ben ook ik ertegenaan gelopen: een partner die stagiaires haat. In zijn ogen kan ik niets goed doen. De meeste stagiaires niet, trouwens.
Met dit soort types ben ik vrij snel klaar: ik laat er een korte psycho-analyse à la doctor Phil op los en kom dan met een plan van aanpak. Deze partner had ik bestempeld als zielig type: vroeger zelf hard aangepakt en nu van mening dat dit de enige manier is om stagiaires iets van het vak bij te brengen. Vervelend, maar niets aan te doen, dacht ik, gewoon wéér iemand om te ontwijken op kantoor.

Maar vorige week ontdekte ik iets vreemds. Met een mede-stagiaire ben ik nu in een zaak verwikkeld voo…

De Parade

De vleesmarkt op wieltjes is vorige week onze hoofdstad binnengerold. Afgelopen vrijdagavond stegen de hormonen met de luchtvochtigheid. Drommen yuppen verzamelden zich op het dampende festival terrein, conveniently located tussen ZuidAs en Rembrandtoren. Het meest in het oog springende toneelstuk was misschien wel “De Amsterdamse Paniekmarkt, een klucht in vier delen.” Dat was interactief en speelde zich af op het gehele terrein.

Hey hoe-is-ie?

Hey jij-ook-hier?

Veel bekenden he?

Nou.

Ga je nog naar een voorstelling?

Voorstelling? Toneel ofzo, bedoel je?

Ja, dat kan je hier ook doen, heb ik gehoord.

Oh. Ik had alleen gehoord over de Sangria bar. En ik geloof ook iets met een Fontein.

Nee, maar de Parade is een cul-tu-reel evenement, weet je wel. Met mevrouw Ten Kate enzo, van de VPRO. Snotvergeme! Haha.

Oh ja, de VPRO. Dan zal het wel cultureel zijn, ja.

Nou precies, het is dus een cul-tu-reel evenement.

Oh ja. En hoe was dat dan, mevrouw Ten Kate?

Nou dat weet ik verder ook niet. Het is hi…

Lieve ZoZa's, ik heb me misdragen op een borrel met mijn collega's.

Lieve ZoZa's,

Kan me totaal niet concentreren deze ochtend. Vandaar een mailtje vol berouw op de day after... Ik heb mezelf zo voor schut gezet. Gisteravond was ik op een borrel met wat vriendinnetjes van mijn opleidingsklasje [ZZA: van de Orde van Advocaten] en we hadden niet echt gegeten. Drie bitterballen en een halve kaassoufle tellen maar als eentje van de schijf van vijf. Het werd steeds gezelliger en de fluitjes stonden drie rijen dik op de bar. Rond tienen stond ik als een stronk zeewier heen en weer te zwaaien. En vanaf dat moment is het allemaal een beetje een waas. "Mark", een superlekkere kantoorgenoot, stond verderop aan de bar met een paar andere kantoorgenootjes. Zoals ik al zei, het was gezellig en uiteindelijk stonden mijn vriendinnen en ik samen met Mark en mijn collega's te grappen. Later zijn we met zijn allen naar een platte bar bij Leidseplein vertrokken.

Toen ging het licht uit.
Ik weet echt niet meer wat ik allemaal heb uitgespookt, maar op ee…

Eindelijk gerechtigheid

Ding dong, het is tjid voor het jurijournaal. De Amsterdamse kantonrechter heeft een bierfiets een boete opgelegd. Tijdens een vrijgezellen werden twee dames met de bovenkant van de fiets tegen een viaductje aangerost. Au, lullig. One bridge too far. Helaas wordt het grachtenverstoppende speeltje voor toeristen niet in het algemeen verboden, dat is aan de nationale overheid....

Being a Night Owl Rocks (Until Tuesday)

Being an evening person is not an advantage in a traditional corporate environment. Actually, it is not an advantage in any corporate environment.
The only business I can think of where it would be an advantage is a bar or a casino. Besides that, I can’t think of any company that would encourage its employees to sleep in and start after 10am. Most companies encourage their employees to start before 9am, which is a nightmare for me.

An early bird is considered to be more effective and energetic, while a slow starter is discriminated against. So yes, as a night person I feel discriminated against for having night owl genes. I have read it is genetically predetermined that a person is either a morning or an evening person. So I just can’t help myself.

Every morning is a struggle for me. I snooze ten times before actually getting up. My boyfriend’s credo, "If you snooze, you lose," gets me grumpier by the minute.
After three espressos I start waking up and am able to think. In the …

Geheimen

Een collega van mij draagt een groot geheim met zich mee. Hij is niet de enige. Ik ben op de hoogte van meerdere geheimen van collega's. Sommige geheimen zijn publiek, andere geheimen niet.
De publieke geheimen zijn onderwerp van gesprek tijdens borrels en feestjes. De echte geheimen kunnen publiek geheim worden of blijven echt geheim. Of een geheim echt geheim blijft is afhankelijk van de inhoud van het geheim en afhankelijk van degene die als eerste op de hoogte was van het geheim. De ene collega is nu eenmaal een stuk indiscreter dan de andere collega.
De geheimen die ik van mijn collega's ken, heb ik niet van henzelf. Het zijn geheimen die ik via anderen heb gehoord of via telefoongesprekken heb op gevangen.
De geheimen waar ik van af weet, deel ik zo min mogelijk, maar soms is een geheim te mooi om niet te vertellen. Zo doen nieuwtjes over affaires op het werk het altijd goed op de borrels, die worden dan ook snel publiek geheim.
Een aankomende echtscheiding doet het iets mi…

Pooooh - the saga continues

Tja, het onderwerp is blijkbaar nog steeds niet uitgekakt :) We ontvangen nog steeds dagelijks e-mails over peristaltische problematiek. Misschien hebben jullie er al een beetje de buik vol van, maar dit mooie beeld van fotograaf Dick Veldhuisen wilden we jullie niet onthouden.

Iedereen weet wat ontbijtkoek voor de darmperistaltiek doet. Onlangs wist Dick dit beeld treffend op de ZuidAs vast te leggen.
Jaha, je voelt m al glijen...


10 augustus 2010

Drollenvanger....


Regelmatig bericht ik jullie over de "free gifts" die op het Mahlerplein aan de Zuidassers wordt uitgedeeld.
De ene keer een FD, of een Volkskrant, de andere keer staat er een butler met een schaal Sushi of een glas exotische vruchtensap waarvan je je afvraagt of deze inheemse vruchten niet beschermd zijn.

Dit keer werd er ontbijtkoek uitgedeeld. Ik geef toe een beetje plebs voor ons Zuidassers. Daar waar een volwassen Zuidasser wordt gewekt met op zijn minst een geroosterde panini met gerookte zalm en geitenkaas i…

Poepen op kantoor - deel 3

Ha! The story continues. Blijkbaar voelen meer mensen behoefte de lucht te klaren... Hierbij verhaaltje 3 over number 2, ofwel een nieuw peristaltisch lezersavontuur. Frits, deze is speciaal voor jou!

Schattige Frits,

Toen ik vanochtend wakker werd zag ik dat een kleine 'cityfrog' met zn bovenlichaam klemvast zat tussen twee teakhouten dakterrasplanken. Met de punt van mn nieuwste laars probeerde ik direct het arme beestje te bevrijden, maar het ging niet. Het was aandoenlijk de achterkant van een stadspad zo te zien. Het lukte hem gewoon niet. Zijn beentjes spartelend omhoog, zn billen naar achteren, maar wat het diertje ook probeerde, er zat geen beweging in. Ik moest iets harder schoppen om hem los te wrikken, dat was duidelijk, maar toen ik dat eenmaal deed poepte het kikkertje pardoes de plank onder. Van angst vermoed ik. Gatver. Dat had ik nog niet eerder gezien en ik moest even aan jou denken, Frits. Frits de Poeper.

Jij, die je zoveel grappige moeite had getroost om de Z…

Cupcake Enterprises

"Neem me niet kwalijk, maar mag ik je daar even onderbreken Bert. Dit is nou typisch wat ik noem een mambo-beslissing, een stap vooruit, een achteruit. "

Ik zone uit.

Terwijl mijn collega tijdens het afdelingsoverleg voor de zoveelste keer zijn stokpaardje du jour uit de stal haalt, ben ik op mijn denkbeeldige kantoor: Cupcake Enterprises. Een cupcakebakkerij/cocktailbar, waar al mijn vrienden in relaxte outfitjes aan een tafel hangen. Daar maken ze dan geestige en slimme opmerkingen, over het kabinet, Inception en nieuwe scharrelprojectjes.



Ik ben de baas van Cupcake Enterprises. Ik bak niet alleen cakejes. Ik run daarnaast ook een reclame- en pr bureau. En ik publiceer een maandelijkse lifestyle glossy: de CUP.

Cupcake Enterprises heeft daarnaast ook een charitatieve tak CupCake Cares, die zich richt op eenzame oude mensen. Een keer per week, op maandag, ga ik, de CEO van CCE, samen met mijn hangvrienden taartjes bezorgen bij bejaardentehuizen.

Het afdelingsoverleg is een oef…

Maffia Wars

Het is vakantietijd op de ZuidAs. En na vier uur nu.nl, zozuidas.blogspot.nl en guardian.co.uk begint er wat te knagen. Je wil weer wat nuttigs doen met je dag. Het is tijd voor een afspraak buiten de deur. Een facial bij Soap of een nano-behandeling bij Fraaij. Ofwel, een niet nader gespecificeerde “bespreking”, zoals je agenda dat noemt.

Want hé, dat is toch het mooie aan het werk als corporate escorts. We zijn altijd op afroep beschikbaar, maar we mogen wél “onze eigen tijd indelen”. Heel anders dan de echte loonslaven met overwerkregeling en prikklok. Wij zijn immers professionele dienstverleners. Stuk voor stuk succesnummers. Een MBA achter de rug en vijf assesment rondes ingekopt. Wij zijn, ja, bijna zelfstandig ondernemers ten opzichte van de baas. Zo moet je dat eigenlijk zien.

Beetje business hours dubbelboeken mag dus best. Shoppen op de Beethoven, lunches bij Vak Zuid, daar moet je niet al te lullig over doen. Dat is zo bekrompen. En als iets niet helemaal klopt, of als je e…

Poepen op kantoor - deel 2

Jeetje. Toen we een paar weken geleden een stukjeposten over het drama van de Number Two op kantoor hebben we blijkbaar een snaar geraakt. Onze inbox raakte verstopt (ha) met mailtjes van darmsympathisanten. De mail van "Frits" wilden we jullie niet onthouden.


Beste zuidas-bloggers,

Fijn - en moedig - dat jullie het gevoelig liggende onderwerp van de dagelijkse grote boodschap niet schuwen! Ik, partner bij een kantoor ten zuiden van het station, heb daar ook lange tijd mee geworsteld. Ik meed het kleine kamertje tot vrijwel iedere prijs. Heftige aandrang tijdens onderhandelingen leidde tot merkwaardig geschuif op mijn stoel en pijnlijke grimassen, die ik probeerde door te laten gaan voor heftig gepieker over de voorwaarden van een contract. Soms moest ik blijven zitten op mijn stoel, terwijl de rest allang was opgestaan, zogenaamd 'om nog iets na te kijken', ik ging regelmatig door een hel. Eenmaal zelfs, toen de substantie iets minder vast was, lekte er wat bruin sa…

Litigangel: de (B)CC

In de zakelijke wereld wordt behoorlijk wat afge-ccd. In de eindeloze stroom uitgaande en inkomende e-mail staat bijna altijd wel iemand in de CC gekopieerd. De CC: de Courtesy Copy, bedoeld om de wereld te laten weten wat je aan het doen bent.

Op de juiste manier ingezet, kan de CC een effectieve timemanagement tool zijn. Op strategische momenten je partner in de CC van een e-mail plaatsen kan je verloren middagen op Facebook en Funda verdoezelen. Terwijl de studentstagiaire jouw advies voorbereidt, kun jij nog even met online shopping je garderobe managen. Wanneer je aan het eind van de dag je advies uitstuurt plaats je de toezichthoudend partner in de CC en voilà, je middagactiviteiten zijn weer accountable gemaakt.

Helaas werkt het zo ook andersom. De partner voor wie ik werk vindt het blijkbaar efficiënt om cliënt, stagiaires en secretaresses in één en hetzelfde bericht te instrueren. Als een bijenkoningin heeft hij alle werkerbijtjes netjes opgelijnd om zijn korf te vullen, met …

Being Kaltgestellt at Work

You never know when you will accidentally hit the red button in a law firm. But when it happens, prepare for a freeze fest.
Leave your pen on a partner's desk when he's having a bad day and you're forever the sloppy girl who needs to pay more attention to details. When you send a memo at 4pm instead of 2pm, you are sent of to an all-day, non-catered time management course. Never mind that when your partner asked you to send the piece, he was simultaneously stuffing his face with an enormous piece of cheese. And then open-mouth breathed something your way that sounded like "tooowwacock". You thought this sound was part of digestion. It's not fair!
. It also is a mystery why partners take a liking to say, an annoying slacker, and decide that the super eager memo machine just isn't pushing the right buttons. Either you're suitable or you're not. And a little unsuitable will never be a suitable. Sad!

I was talking to a girl who works with a big firm in …

Lunch

'Lekker weer he.' 'Ja, dit weekend zou het wat slechter worden.'
'Wel balen. Zitten we de hele week te werken en dan is het zaterdag slecht weer.'
'Ja, zeg dat wel.'
...............
.................
'Ga jij nog iets leuks doen dit weekend?'
'Weet ik nog niet. Even kijken naar het weer. En jij?'
'Familiebezoekjes.'
'Ok, gezellig.'
...............
...............
....................

Ik werk momenteel een aantal maanden op een project met nieuwe collega’s en ik heb deze collega’s helemaal niets te melden.
Echt niets.
Verder dan het weer en wat beleefdheden komen we niet.
Iedere dag lunchen we samen, omdat we toch wel een beetje op elkaar zijn aangewezen. Maar iedere dag is de lunch het meest pijnlijke uurtje van de dag.
Ik probeer er af en toe onderuit te komen, door 'even lekker te wandelen' of door 'even boodschappen te doen' ,maar ik zit toch wel zo'n drie keer per week vast aan dit pijnlijke uurtje.
Ik heb, naast we…

Het Kantoor IX

Het Kantoor VIII

Het Kantoor VII

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!