Doorgaan naar hoofdcontent

De kantoorgek

Ieder kantoor of afdeling heeft er wel een. De kantoorgek. Net zoals ieder respectabel dorp een dorpsgek onder zijn burgers heeft, moet ieder respectabel kantoor een kantoorgek onder zijn medewerkers hebben.
Die van ons heet Hans. Dit is zijn echte naam. Ik durf dit op te schrijven, omdat ik ervan overtuigd ben, dat er meer kantoorgekken zijn die Hans heten.

Hans is klein van stuk en heeft een kalend hoofd. Hij probeert dit te verbloemen met een comb-over. Dat dit duidelijk een misser is heeft zijn moeder hem kennelijk niet verteld. De comb-over verbergt gedeeltelijk zijn kalende hoofd en door de gel in de comb-over lijkt zijn hoofd op een glimmende biljartbal met wat haren erop geplakt.

Hans draagt een pak dat net iets te groot is en een bril die net iets te zwaar is en daardoor constant van zijn neus glijdt. Nu zijn dit natuurlijk oppervlakkigheden, maar ik wil enkel even een beeld schetsen.

Als we iets meer de diepte in gaan, dan zien we een bijzonder vreemde man. Hans is er namelijk van overtuigd dat hij kwaliteiten bezit, die hij helemaal niet bezit. Zo denkt Hans dat hij een behoorlijke Adonis is en de vrouwtjes wel met smooth talk het bed in praat. Aangezien Hans’ smooth talk gepaard gaat met flink wat consumptie en koffieadem, is dit ‘not very likely’. Hans stort zich op iedere nieuwe medewerkerster als een kat op een roze speelgoedmuis en probeert de medewerkster in te palmen met bloemen en kalenders (seriously!).
Verder denkt Hans dat hij managementkwaliteiten bezit. En omdat Hans zichzelf als een uiterst bekwame manager ziet, weigert hij het ‘gewone’ werk te doen. Dat is immers voor de niet leidinggevers, de plebs. Aangezien hij geen manager is, geeft hij geen leiding. Hans doet dus feitelijk niks.

Ik begreep eerst niet waarom deze man nog steeds bij ons op kantoor werkzaam was. Maar nu is het mij duidelijk. De een na grootste gek op kantoor is namelijk zijn baas. Deze baas weet uit jarenlange ervaring dat er altijd een kantoorgek moet zijn. En hij weet ook wie dat wordt als Hans weg gaat.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …