Doorgaan naar hoofdcontent

De Parade

De vleesmarkt op wieltjes is vorige week onze hoofdstad binnengerold. Afgelopen vrijdagavond stegen de hormonen met de luchtvochtigheid. Drommen yuppen verzamelden zich op het dampende festival terrein, conveniently located tussen ZuidAs en Rembrandtoren. Het meest in het oog springende toneelstuk was misschien wel “De Amsterdamse Paniekmarkt, een klucht in vier delen.” Dat was interactief en speelde zich af op het gehele terrein.

Hey hoe-is-ie?

Hey jij-ook-hier?

Veel bekenden he?

Nou.

Ga je nog naar een voorstelling?

Voorstelling? Toneel ofzo, bedoel je?

Ja, dat kan je hier ook doen, heb ik gehoord.

Oh. Ik had alleen gehoord over de Sangria bar. En ik geloof ook iets met een Fontein.

Nee, maar de Parade is een cul-tu-reel evenement, weet je wel. Met mevrouw Ten Kate enzo, van de VPRO. Snotvergeme! Haha.

Oh ja, de VPRO. Dan zal het wel cultureel zijn, ja.

Nou precies, het is dus een cul-tu-reel evenement.

Oh ja. En hoe was dat dan, mevrouw Ten Kate?

Nou dat weet ik verder ook niet. Het is hier nogal druk en ik had afgesproken met mijn jaarclub. Het is toch ook vrijdagavond en dan moet het ook allemaal niet te moeilijk zijn, weet je. En ja, je bent met je groepje. Probeer die maar eens allemaal in de rij te krijgen voor de kassa. Kijk, aan mij had het niet gelegen. Ik had nog wel gewild, maar ja...

Ja.

En ik vind het ook wel wat linksig pretentieus om dan helemaal naar zo’n vóór-stelling te gaan, weet je. Zo van, ‘cultuur omdat het moet’. Nou, zo ben ik dus helemaal niet, weet je. Ha! Een beetje quasi verplicht intellectueel cultuurhappen met de andere keuterboertjes. Nee hoor, mij niet gezien. Ik ben niet zo’n massakonijn. Ik volg liever mijn eigen pad, weet je.
Hey, maarreh, ik zie daar een oude bekende bij de Sangria Bar. Later!

Oh. Ok. Doei.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …