Doorgaan naar hoofdcontent

De vakidioot

Iedereen kent ze wel. De Zuidas zit er vol mee, want ze zijn erg geliefd bij veel Zuidasbedrijven . De vakidioten. De vakidioot vind je niet terug op iedere afdeling. Je vindt ze voornamelijk binnen bedrijven of afdelingen, waar kennis hoog in het vaandel staat. Denk hierbij aan research teams bij banken, professional practice afdelingen bij accountancy firms, advocatenkantoren en kennisafdelingen bij consultancy firms.

Naast de ekte, ekte, zijn er ook erg veel wanna-be vakidioten. Maar wij plukken de wanna-be’s er zo tussen uit. Een vakidioot heeft namelijk per definitie geen social skills. Een vakidioot houdt zich enkel bezig met zijn vak en heeft daardoor geen tijd om uit eten te gaan, vrienden te hebben of een feestje of borrel te bezoeken.
Heel af en toe zul je hem of haar (maar meestal is het een hij) bij een bedrijfsborrel zien, maar dan ook alleen maar omdat de baas zo heeft aangedrongen. Het is dan ook helemaal niet zo leuk en gezellig om een vakidioot te zijn.

Toch zijn er veel wanna-be vakidioten. De wanna-be’s pretenderen vakidioten te zijn omdat dit goed is voor hun carrière. Welke baas is nu niet gek op een werknemer die voor zijn lol in het weekend de vakbladen doorspit en in de avonduren met veel plezier artikelen schrijft voor het blad Accountant Adviseur of colleges geeft aan studenten Accountancy. En om toch die promotie binnen te slepen schrijven de wanna-be vakidioten met veel pijn en moeite af en toe ook maar een artikel. Sommigen voeren het zelfs zo ver door, dat ze gaan promoveren of gaan lesgeven. Alles om de schijn op te houden. Maar een vakidioot word je niet, een vakidioot ben je.

En dus worstelen de wanna-be’s zich door stapels saaie materie heen om de schijn op te houden. Maar het vuur in hun ogen mist. Dat vuur is terug te zien als ze in de kroeg of op een festival staan. Maar door de wetenschap dat er nog aan dat artikel gewerkt moet worden op zondagochtend, flikkert er vermoeidheid en verslagenheid door in de ogen van de wannabe’s.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …