ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 11 augustus 2010

Geheimen

Een collega van mij draagt een groot geheim met zich mee. Hij is niet de enige. Ik ben op de hoogte van meerdere geheimen van collega's. Sommige geheimen zijn publiek, andere geheimen niet.
De publieke geheimen zijn onderwerp van gesprek tijdens borrels en feestjes. De echte geheimen kunnen publiek geheim worden of blijven echt geheim. Of een geheim echt geheim blijft is afhankelijk van de inhoud van het geheim en afhankelijk van degene die als eerste op de hoogte was van het geheim. De ene collega is nu eenmaal een stuk indiscreter dan de andere collega.
De geheimen die ik van mijn collega's ken, heb ik niet van henzelf. Het zijn geheimen die ik via anderen heb gehoord of via telefoongesprekken heb op gevangen.
De geheimen waar ik van af weet, deel ik zo min mogelijk, maar soms is een geheim te mooi om niet te vertellen. Zo doen nieuwtjes over affaires op het werk het altijd goed op de borrels, die worden dan ook snel publiek geheim.
Een aankomende echtscheiding doet het iets minder, dus dat blijft dan wel weer vaak geheim.
De geheimen die ik niet met collega's kan delen, deel ik met vriendinnen. Zo heb ik een collega die getrouwd is en een kind heeft, maar zich regelmatig in de Reguliersdwars op houdt. Ik weet dit, omdat ik hem daar al een paar keer heb gezien.
In de Arc heb ik hem zien zoenen. Hij heeft mij niet gezien.
Ik vind hem zielig. Hij zit nog diep in de kast en ik weet niet of hij er nog uit komt.
Iedere keer als er weer een oude jongens krentebrood zijn kantoor in komt wandelen en aan hem vraagt: 'Hoe gaat het met de vrouw en kids?' Voel ik met hem mee. We houden allemaal een beetje de schone schijn op op de Zuidas, maar hij heeft het tot een kunst verheven. Een donkere kunstvorm.

Ik deel dit met vriendinnen en nu ook met jullie. Julie weten toch niet waar ik werk. Ik weet wel dat een aantal van jullie mijn collega’s zijn. Jullie hebben waarschijnlijk geen idee over wie dit gaat.
.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen