Doorgaan naar hoofdcontent

Lieve ZoZa's, ik heb me misdragen op een borrel met mijn collega's.

Lieve ZoZa's,

Kan me totaal niet concentreren deze ochtend. Vandaar een mailtje vol berouw op de day after... Ik heb mezelf zo voor schut gezet. Gisteravond was ik op een borrel met wat vriendinnetjes van mijn opleidingsklasje [ZZA: van de Orde van Advocaten] en we hadden niet echt gegeten. Drie bitterballen en een halve kaassoufle tellen maar als eentje van de schijf van vijf. Het werd steeds gezelliger en de fluitjes stonden drie rijen dik op de bar. Rond tienen stond ik als een stronk zeewier heen en weer te zwaaien. En vanaf dat moment is het allemaal een beetje een waas. "Mark", een superlekkere kantoorgenoot, stond verderop aan de bar met een paar andere kantoorgenootjes. Zoals ik al zei, het was gezellig en uiteindelijk stonden mijn vriendinnen en ik samen met Mark en mijn collega's te grappen. Later zijn we met zijn allen naar een platte bar bij Leidseplein vertrokken.

Toen ging het licht uit.
Ik weet echt niet meer wat ik allemaal heb uitgespookt, maar op een volgend moment word ik door mijn vriendinnetje van Mark's nek afgeplukt en door haar ondersteund naar een taxi. Vanochtend belde ik haar in een poging om de zwarte gaten van gisteren in te vullen. Het is erger dan ik had kunnen denken.
Ik ben in die platte bar blijkbaar bij Mark om zijn nek gaan hangen, en heb een soort confession gedaan dat ik hem zo lekker vind, en dat hij aan alle eigenschappen voldoet die ik in een jongen belangrijk vind. Blablabla. Zo genant. Het eindigde er blijkbaar mee dat ik semizoel zijn nek ging masseren en dingen zei als "vind je mij niet lekker dan?" en "ik weet dat je me wil". Blijkbaar stelde Mark (die overigens een vriendin heeft, had ik dat al gezegd?) dit allemaal niet zo op prijs. Hij sommeerde mijn vriendinnetje om me van zijn nek af te trekken. Toen ben ik blijkbaar ook nog boos geworden en ondertussen gillend naar Mark "jij wil mij ook, Mark!" uit de club geduwd door mijn vriendinnetje.

Ik durf Mark vandaag niet onder ogen te komen. Dit verhaal gaat nu in een Formule 1 parcours kantoor rond. Ik ben nu de nieuwe psycho van kantoor. Wat moet ik doen?

liefs, Een-bitterbal-maakt-nog-geen-bodem


Beste bitterbal,

(Te veel) alcohol en collega's mixt niet.
Wij hebben het hier vaker gezegd maar herhalen het nog maar een keer: collega's zijn niet je vrienden. Vrienden helpen je in een taxi als je om 01:00 uur lam in een jankend emofest bent gezakt ("Whoehoehoe, iedereen haat me"). Vrienden houden je haar vast als de mix sambuca en wodka cranberry er weer uit komt in de wc van de kroeg.

Collega's zullen je niet snel helpen als je door de alcohol geteisterd een "sexy" paringsdans staat uit te voeren in de Bastille. Collega's kijken, slaan op, en verspreiden het nieuws daarna op kantoor.

Er zijn twee dingen die je kan doen.
Het eerste is om de boel totaal te negeren. Gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Als mensen hinten op de gebeurtenissen van de avond, doen alsof je neus bloedt, en zeggen: "ja, was super gezellig, maar oeh, we hadden hem goed hangen, iedereen was zo lam! Echt zo gelachen." Dan spin je die avond als een collectief dronkemansfuifje, waarbij niemand specifiek op zijn gedrag kan worden aangesproken, iedereen was immers lam.

Het tweede wat je kan doen, is, als je de moed hebt, op een niet-hysterische manier aan Mark je excuses aanbieden. Zeg: sorry, ik was knetterlam, ik hoorde wat ik heb gedaan, dat spijt me enorm. Dat was absoluut niet de bedoeling.

Als Mark een prima vent is, zal hij jouw excuses aanvaarden en er hopelijk niet meer in het openbaar aan refereren.

Succes,

xoxo
De ZoZa's


Stuur je werkgerelateerde vragen naar Lieve ZoZa's en wij zullen ze op de blog beantwoorden: zozuidas@gmail.com. Jouw mail kan iets worden aangepast om in het format van de blog te passen.









.

Reacties

CAM zei…
Waarom is Zo Zuidas nergens meer leverbaar, zelfs niet als ebook?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …