Doorgaan naar hoofdcontent

Litigangel: de (B)CC

In de zakelijke wereld wordt behoorlijk wat afge-ccd. In de eindeloze stroom uitgaande en inkomende e-mail staat bijna altijd wel iemand in de CC gekopieerd. De CC: de Courtesy Copy, bedoeld om de wereld te laten weten wat je aan het doen bent.

Op de juiste manier ingezet, kan de CC een effectieve timemanagement tool zijn. Op strategische momenten je partner in de CC van een e-mail plaatsen kan je verloren middagen op Facebook en Funda verdoezelen. Terwijl de studentstagiaire jouw advies voorbereidt, kun jij nog even met online shopping je garderobe managen. Wanneer je aan het eind van de dag je advies uitstuurt plaats je de toezichthoudend partner in de CC en voilà, je middagactiviteiten zijn weer accountable gemaakt.

Helaas werkt het zo ook andersom. De partner voor wie ik werk vindt het blijkbaar efficiënt om cliënt, stagiaires en secretaresses in één en hetzelfde bericht te instrueren. Als een bijenkoningin heeft hij alle werkerbijtjes netjes opgelijnd om zijn korf te vullen, met slechts één druk op de knop: Mijn secretaresse zal voor morgen een call inplannen en de dial-in details toesturen. De stagiaire zal een concept maken en vóór de call van morgen rondsturen.

Le Diva vindt het onnodig om personeel persoonlijk aan te spreken. Perfect timemanagement, vreselijk people management.

Maar het kan erger. Met een CC weten alle partijen tenminste nog wie wel en niet meeleest. Anders is dat met de BCC.

De BCC praktijken hebben op onze sectie inmiddels een niveau bereikt waar gossip girl lering uit kan trekken. Te pas en te onpas wordt advocaten, secretaresses, en soms de hele sectie (!) ge-bccd in berichten. Van kleine - doch daarom niet minder disrespectvolle – BCC’s van stagiaires in e-mails aan cliënten omdat het “beter is als de partner die persoon even persoonlijk benadert” [lees: niet wil dat cliënt weet wie het echte werk heeft gedaan.] Maar ook grovere BCC’s passeren de revue: in digitale afbranders of elektronisch gegeven “feedback” worden rustig alle partners van de afdeling ge-bccd.

Verbaasd? Denk maar niet dat dit op jouw sectie niet gebeurt. Nee echt, ook op jouw gezellige alles-is-koek-en-ei-sectie wordt ge-bccd. Trust me. Het jammere is natuurlijk dat je als ontvanger niet kan zien wie er ge-bccd is. Niet direct in ieder geval. In het bericht van de zender is namelijk wél altijd te zien wie er ongezien meeleest. En met e-mail filing systemen en digitaal doorzoekbare document management systemen, aanwezig op bijna ieder groot kantoor, is het geheim van de BCC snel ontrafeld.

Je bent dus gewaarschuwd: Be Continuously Cautious!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …