ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 4 augustus 2010

Lunch

'Lekker weer he.' 'Ja, dit weekend zou het wat slechter worden.'
'Wel balen. Zitten we de hele week te werken en dan is het zaterdag slecht weer.'
'Ja, zeg dat wel.'
...............
.................
'Ga jij nog iets leuks doen dit weekend?'
'Weet ik nog niet. Even kijken naar het weer. En jij?'
'Familiebezoekjes.'
'Ok, gezellig.'
...............
...............
....................

Ik werk momenteel een aantal maanden op een project met nieuwe collega’s en ik heb deze collega’s helemaal niets te melden.
Echt niets.
Verder dan het weer en wat beleefdheden komen we niet.
Iedere dag lunchen we samen, omdat we toch wel een beetje op elkaar zijn aangewezen. Maar iedere dag is de lunch het meest pijnlijke uurtje van de dag.
Ik probeer er af en toe onderuit te komen, door 'even lekker te wandelen' of door 'even boodschappen te doen' ,maar ik zit toch wel zo'n drie keer per week vast aan dit pijnlijke uurtje.
Ik heb, naast werk, helemaal niets gemeen met mijn collega's en er is een soort stilzwijgende afspraak gemaakt dat er tijdens het vrije 'lunch uurtje' niet over werk gesproken mag worden. Aangezien er dan niet veel over blijft om over te praten vallen er vaak lange stiltes, af en toe onderbroken door het tikken van de vork.
Iedere lunch zit ik te wachten tot we de tafel weer kunnen verlaten, maar er zit een langzame eter bij. Voordat ik mijn stoel naar achter schuif, moet hij natuurlijk wel klaar zijn. Common courtesy.
Dus wacht ik en kijk ik hoe de herkauwer tergend langzaam zijn eten naar binnen schuift. Hij doet het er gewoon om. Bij de laatste hap kijk ik de tafel rond en wacht nog een paar seconden totdat iemand anders op staat, maar de rest blijft altijd zitten.
Dus ben ik weer de eerste die de stoel naar achter schuift. De rest volgt gedwee.
Dit alles heeft een voordeel. Weer aan het werk is nog nooit zo'n opluchting geweest.

.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen