Doorgaan naar hoofdcontent

Lunch

'Lekker weer he.' 'Ja, dit weekend zou het wat slechter worden.'
'Wel balen. Zitten we de hele week te werken en dan is het zaterdag slecht weer.'
'Ja, zeg dat wel.'
...............
.................
'Ga jij nog iets leuks doen dit weekend?'
'Weet ik nog niet. Even kijken naar het weer. En jij?'
'Familiebezoekjes.'
'Ok, gezellig.'
...............
...............
....................

Ik werk momenteel een aantal maanden op een project met nieuwe collega’s en ik heb deze collega’s helemaal niets te melden.
Echt niets.
Verder dan het weer en wat beleefdheden komen we niet.
Iedere dag lunchen we samen, omdat we toch wel een beetje op elkaar zijn aangewezen. Maar iedere dag is de lunch het meest pijnlijke uurtje van de dag.
Ik probeer er af en toe onderuit te komen, door 'even lekker te wandelen' of door 'even boodschappen te doen' ,maar ik zit toch wel zo'n drie keer per week vast aan dit pijnlijke uurtje.
Ik heb, naast werk, helemaal niets gemeen met mijn collega's en er is een soort stilzwijgende afspraak gemaakt dat er tijdens het vrije 'lunch uurtje' niet over werk gesproken mag worden. Aangezien er dan niet veel over blijft om over te praten vallen er vaak lange stiltes, af en toe onderbroken door het tikken van de vork.
Iedere lunch zit ik te wachten tot we de tafel weer kunnen verlaten, maar er zit een langzame eter bij. Voordat ik mijn stoel naar achter schuif, moet hij natuurlijk wel klaar zijn. Common courtesy.
Dus wacht ik en kijk ik hoe de herkauwer tergend langzaam zijn eten naar binnen schuift. Hij doet het er gewoon om. Bij de laatste hap kijk ik de tafel rond en wacht nog een paar seconden totdat iemand anders op staat, maar de rest blijft altijd zitten.
Dus ben ik weer de eerste die de stoel naar achter schuift. De rest volgt gedwee.
Dit alles heeft een voordeel. Weer aan het werk is nog nooit zo'n opluchting geweest.

.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …