ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 9 augustus 2010

Maffia Wars

Het is vakantietijd op de ZuidAs. En na vier uur nu.nl, zozuidas.blogspot.nl en guardian.co.uk begint er wat te knagen. Je wil weer wat nuttigs doen met je dag. Het is tijd voor een afspraak buiten de deur. Een facial bij Soap of een nano-behandeling bij Fraaij. Ofwel, een niet nader gespecificeerde “bespreking”, zoals je agenda dat noemt.

Want hé, dat is toch het mooie aan het werk als corporate escorts. We zijn altijd op afroep beschikbaar, maar we mogen wél “onze eigen tijd indelen”. Heel anders dan de echte loonslaven met overwerkregeling en prikklok. Wij zijn immers professionele dienstverleners. Stuk voor stuk succesnummers. Een MBA achter de rug en vijf assesment rondes ingekopt. Wij zijn, ja, bijna zelfstandig ondernemers ten opzichte van de baas. Zo moet je dat eigenlijk zien.

Beetje business hours dubbelboeken mag dus best. Shoppen op de Beethoven, lunches bij Vak Zuid, daar moet je niet al te lullig over doen. Dat is zo bekrompen. En als iets niet helemaal klopt, of als je eigenlijk ook niet weet hoe het zit, zeg je het gewoon in het Engels. Bij ons op de ZuidAs. Work hard play hard. “Bespreking M” van 14 tot 18 bij Milicent’s Manicure, die heb ik gewoon verdiend!

Het schuldgevoel ben ik na vier jaar al lang voorbij. Ik zet geen Morsecodes voor Milicent meer in mijn agenda. Ik zeg gewoon niets. Misschien slinger ik een ‘even naar buiten’ of een ‘frisse neus halen’ variant het secretaressehok in. Waar en wanneer ik mijn nagelriemen laat uitgraven is natuurlijk nobody’s business. Ook niet in mijn business hours.

Maar onlangs, heel gek, vroeg een secretaresse ineens waar ik was gebleven op een achternamiddag. Hoe waren die vier outlook regels verloren gegaan in de baas zijn tijd? Wat nou als de baas had gebeld vanaf zijn vakantieadres? Dan had zij toch ook met haar mond vol tanden gestaan…? Dus het was toch maar beter als ik voortaan even kwam vertellen waar ik heen ging, of niet soms...?

Alsof het haar stoorde dat een twenty something met haar carrière nog in de couveuse maar gaat en staat waar ze wil. Terwijl zij bij 36C de baas zijn inbox moeten bewaken op kantoor. In diezelfde business hours. Heel apart...

Vergeet nooit wie er echt aan de touwtjes trekken op kantoor. De secretaresse maffia. Just when I thought I was out... they pull me back in (Michael Corleone - Godfather Part III)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen