ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 6 augustus 2010

Poepen op kantoor - deel 2

Jeetje. Toen we een paar weken geleden een stukjeposten over het drama van de Number Two op kantoor hebben we blijkbaar een snaar geraakt. Onze inbox raakte verstopt (ha) met mailtjes van darmsympathisanten. De mail van "Frits" wilden we jullie niet onthouden.


Beste zuidas-bloggers,

Fijn - en moedig - dat jullie het gevoelig liggende onderwerp van de dagelijkse grote boodschap niet schuwen! Ik, partner bij een kantoor ten zuiden van het station, heb daar ook lange tijd mee geworsteld. Ik meed het kleine kamertje tot vrijwel iedere prijs. Heftige aandrang tijdens onderhandelingen leidde tot merkwaardig geschuif op mijn stoel en pijnlijke grimassen, die ik probeerde door te laten gaan voor heftig gepieker over de voorwaarden van een contract. Soms moest ik blijven zitten op mijn stoel, terwijl de rest allang was opgestaan, zogenaamd 'om nog iets na te kijken', ik ging regelmatig door een hel. Eenmaal zelfs, toen de substantie iets minder vast was, lekte er wat bruin sap mijn broek in. Noodgedwongen ben ik toen tot het einde gebleven, ook binnenkomende schoonmakers afwimpelend. Pas toen ik er zeker van was dat iedereen weg was, keerde ik naar huis. Ik, de grote banking & finance-man met de creatieve oplossingen. De mensen moesten eens weten.
Maar inmiddels is de dagelijkse stoelgang voor mij niet meer iets om tegenop te zien.
Hier is waarom. Nadat ik een wc heb gevonden - het liefst een relatief weinig bezochte - en de bril heb schoongemaakt, neem ik plaats. Ik laat de peristaltiek zijn werk doen. De drol daalt in. Ik wacht. Timing is hier alles. En ik wacht. Tot ik voel dat het nu echt gaat gebeuren. Dan, als ik definitief op het punt sta de stadsrioleringen weer een bruin cadeautje te doen, trek ik door. De drol glijdt zonder geluid naar beneden en wordt direct meegevoerd. Reuksporen blijven tot een minimum beperkt. En zonder enig gevoel van gêne of ongemakkelijkheid stap ik weer naar buiten, klaar om mijn plaats onder mijn kantoorgenoten weer in te nemen.
Ik wil dit dagelijks genoegen niet voor mezelf houden en zou het daarom zeer op prijs stellen als u mijn 'handleiding voor de dagelijkse lozing' aan uw lezers zou willen verspreiden. Zo wordt het nog aangenamer werken op de Zuidas en onnodige schaamte, wellicht leidend tot darmproblemen, aambeien of constipatie, zal niet langer nodig zijn. Mens, durf toch te poepen!

Met vriendelijke groet,
'Frits'

1 opmerking:

Anoniem zei

Veegt die meneer dan wel z'n bips af?

Een reactie plaatsen