Doorgaan naar hoofdcontent

Skinny Bitch

"Amsterdam, bleh, daar is iedereen zo dun en dwangmatig hip," verzuchten mijn niet-Amsterdamse vriendinnetjes na een avond kroeghangen in 020.

Dat klopt. De Amsterdamse jongemensenbevolking is neurotisch, verveeld en heeft honger.

Het is ook niet niks, de never ending hoofdstedelijke zoektocht naar die ene plek waar "iedereen" nu schijnt uit te hangen (is het FOAM? Struik? Canvas?). Dit jachtig bestaan wordt aangejaagd door een carbloos dieet van sojablendersoep (groente en proteïne) en witte wijn (suiker). En alles in een outfit die ondervoedde American Apparel tennisnerd moet uitstralen.

Het is volstrekt normaal om ter realisering van het verplicht nonchalante uiterlijk, haarextensions, een zonnebankje en tandenbleeksel in te zetten. Dun-dunner-dunst is helaas niet te koop, maar wel de norm in Amsterdam. Hollands welvaren in de vorm van een gezonde maat 38 is helaas niet fashionable. De gelukkige size 0 people kunnen een grote Bretonse visserstrui over hun skeletje draperen en zien er op slag uit als een wandelende Vice-cover. Of een boerensjaaltje om hun uitgemergelde schaambeen slaan, en dan is het ineens country chic.

Het gemene van ondervoeding als esthetisch ideaal, is dat het alleen maar te doen is als je naast mager zijn geen andere baan hebt. Bijvoorbeeld als je een bohemien bent die een glas wijn naar binnen kan gieten op het moment dat er vanuit de maag "leeg" wordt gecommuniceerd.

Normale mensen met een fulltime baan, dus ook de ZuidAssers, hebben copieuze hoeveelheden suiker en carbs nodig om de dag door te komen. Zonder die constante toevoer van Balistos, Maltezers en lunchkroketten veranderen de ZA-ers in sociopaten met appetite for destruction.

Ziehier, de skinny bitch. Een vrouw met een fulltime baan in de financiële sector die al maanden geen vast voedsel heeft gegeten. Brrr, die wil je niet als je baas hebben.

Met de komende wintercollecties lijkt er een andere wind te gaan waaien. Onder invloed van de oneindig populaire Mad Menserie zijn de ontwerpers weer jurken gaan ontwerpen met taille, tits and ass. Misschien wordt het nu fashionable voor vrouwen om er niet uit te zien als een een jongetje van twaalf. Laten we allemaal bidden.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …