Doorgaan naar hoofdcontent

Busy is a state of mind

Busy is a state of mind zegt een van mijn meer filosofisch georiënteerde managers altijd. Daarom neemt hij af en toe de tijd om te mediteren, even 5 minuten lekker weg.
Dat heeft mij wel eens aan het denken gezet. Is druk zijn inderdaad iets wat tussen je oren zit? Of kun je ook objectief gezien zo druk zijn, dat geen enkele ademhalingsoefening jou nog van een naderende hyperventilatie wegzucht?

We weten allemaal dat sommige mensen nu eenmaal meer workload kunnen hebben, dan anderen. Soms heeft dat te maken met opleidingsniveau en soms heeft dat met de hoeveelheid cortisol (stresshormoon) in je bloed te maken. Dat is genetisch bepaald en daar doe je vrij weinig aan, behalve dan je ouders de schuld geven.

Maar wanneer heeft een gemiddelde Zuidasser het nu echt druk?

Er zijn veel, heel veel Zuidassers die zuchten en steunen dat ze het zo druk hebben, maar in werkelijkheid vrij weinig te doen hebben. Vooral managers zijn hier erg goed in. Mijn manager is er een held in. Zijn perceptie van druk zijn houdt in het uitkiezen van de kleur van zijn nieuwe leasebak, terwijl hij ook nog zijn belastingaangifte moet doen.

Als een dag gedicteerd wordt door anderen en je zelf niet kan bepalen wat je wanneer gaat doen dan heb je het druk. Maar dit geldt niet voor managers. Sommige managers zeggen gewoon: ‘Nee’. En hoe hoger in de boom hoe vaker het geoorloofd is om ‘nee’ te zeggen. En hoe vaker deze mensen dan ook ‘nee’ zeggen.

Dit betekent dat er werk blijft liggen. Werk dat gedaan moet worden door degene die toevallig in de buurt was toen de manager ‘nee’ zei. Vaak een toevallig onwetend passerende medewerker. Little old me.
Busy is a state of mind zegt mijn manager dan. Nee, busy is being in the wrong place at the wrong time, weet ik inmiddels.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …