Doorgaan naar hoofdcontent

De werkvierdaagse

We schreven het al eerder: het is een trend.Vaders die hun vijfde werkdag verruilen voor een pappadag. Heel verantwoord, heel 2010. Onze ouders staken nog beeldjes in brand en reden rond op witte fietsen in de hoop op verbreding van de snelweg naar sociale mobiliteit. Maar goed, om advocaat of bankier te worden heb je tegenwoordig al lang geen dubbele achternaam meer nodig. Met de ijzeren wil om 120 % van je tijd te besteden aan professioneel papier schuiven, kom je al een heel end.

Maar dat is nu dus ook uit. Ambitie is uit. De Telekids generatie is niet meer bezig met presteren. Hoger, sneller, beter? Nee hoor ons niet gezien. Ons pensioen is straks toch op en ons huis krijgen wij in geen tien jaar verkocht. Maakt niet erg. Doen we gewoon een stapje terug. Wij staan al een plankje hoger op de pyramide van Maslow. Wij gaan gewoon fijn naar de speeltuin en kinderboerderij op woensdagmiddag. Poep ruimen achter de geiten en peuters tegelijk. Net als Jan en Wout.

Dan heb je wel een baas nodig die gelooft in een populair fenomeen: de werkvierdaagse. De werkvierdaagse is een bijzondere fast forward constructie waarbij, je in ruil voor een minder hoog salaris veel harder moet gaan lopen. Da's logisch.

Mijn baas is een ruimdenkend en modern werkgever en dus groot voorstander van de werkvierdaagse. Ideaal. Alsof je de avondvierdaagse in drie dagen propt. Voor die ruimdenkendheid moet je wel wat terug doen. In de eerste plaats lever je salaris in. Maar hé, das dus logisch. Dan moet je wel gewoon bereikbaar zijn op de BB, want hé, we zijn een professioneel en modern bedrijf. En dan moet je ook niet zeuren als je met dezelfde werklast wordt opgezadeld als de rest van het team, want hé, jij werkt al part-time. En part-time werken is een voorrecht. Jij mag al met een gezichtsmasker in je ochtendjas As the World Turns kijken op woensdagmiddag. Dan kan je best een schuine blik werken op die SPA in het reclameblok.

Onlangs bedacht ik dat ik dan toch liever voor dat voorrecht bedank. Ik vond vier uur per avond vier avonden per week overwerken een beetje duur voor dat ene uurtje ATWT. Ik kreeg liever gewoon betaald. Of ik weer full time mocht werken?

Helaas, dat ging niet. Het was niet druk genoeg.

Daar keek ik een beetje van op. De hele afdeling was toevallig net op uitje. Maar ik niet. Tja, teveel werk.

De werkvierdaagse is een mooi fenomeen. Maar bezint eer gij begint. Wout, ik ben benieuwd hoe ze dat doen bij KPMG. Succes jongen.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …