Doorgaan naar hoofdcontent

De Boomsloot

Een situatieschets: geel linoleum, kindertekeningen aan de wand. Kleine houten stoeltjes, verpletterd door een groepje volwassen, verzameld rond wat voorwerpen: steentjes, Afrikaantjes, kastanjes en Engelse drop.

En dan gaan we nu voelen. Eerst de handen warmen, en dan ga je hélemaal naar buiten. Naar de randen van het steentje. Voel je dat? Oei, dit is wel een heel dapper steentje zeg. Waar voel jij de energie? Ga het maar proberen. Kies maar een voorwerp uit. Jij mag het zeggen. Het is jouw gevoel.

Welkom in schoolgebouw de Boomsloot. Een cursus van het centrum voor leven en intuïtie. Naast de aurareading van een heel dapper steentje, leer je in de Boomsloot ook voelen hoe sterk jouw gronding met de aarde is. Klik m er maar in, hélemaal in het midden.

Het is meteen duidelijk. Geen luxe broodjes waarmee je aandacht wordt afgekocht. Geen snelle opmerkingen tijdens de les. Waterige koffie en een pakje Kanjers in de pauze. Deze cursus doe je voor jezelf. En zelfs de koffiemeneer, een vrijwilliger, heeft die berustende vriendelijke glimlach in de ogen (“nee, we hebben geen capuccino”). Zo hoort dat bij een cursus over leven en intuïtie. Iedereen is aardig.

Behalve Hannie. Hannie is Boos. En gefrustreerd. Op de WC tijdens werk was het weer niet gelukt. Om het allemaal los te laten na een lastige vergadering. Het gronden ging niet. En wiens schuld was dat dan? Nou, he? Precies. De Groepsleidster. Al die druk om te zeggen dat je je sterk moest voelen. Wist ze wel wat dat met Hannie deed? Hannie voelde zich niet sterk! Woedend was Hannie. Geld terug!

Ik werd toen een beetje bang. Hannie had net verteld dat ze vroeger professioneel topsporter was.

Maar, dan ben je bij een cursusleidster van het centrum voor leven en intuïtie(stevige zit, grijs korte coupe en envelop-borstjes los in de kooi) aan het verkeerde adres. Zij bleef vriendelijk, onbeweeglijk. Houd het bij jezelf. Zei ze met een vriendelijke glimlach. Blijf in je eigen ruimte.

En Hannie was stil.

Magic. Ik weet niet hoe dit in de kantoortuin werkt, maar ik zit vandaag met een ingebeelde staalkabel tot het middelpunt van de aarde achter mijn pc.

Ik hoop dat niemand dezelfde kant op moet volgende week woensdag.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …