Doorgaan naar hoofdcontent

Micromanager


Kun je niet beter de paginanummering rechts uitlijnen in plaats van in het midden?’ of ‘Je kunt beter een rechtopstaand streepje zetten tussen je naam en je e-mail adres, dan een liggend streepje.’ Of je stuurt een rapport door en je krijgt terug ‘ Ik zie dat je op pagina 12 van het rapport derde regel tussen ‘want’ en ‘het’ een komma bent vergeten’ of ‘De volgende keer is het beter, om in de verzendlijst Piet als eerste naam te vermelden, aangezien hij de MD is.

Dit zijn niet de uitspraken van een secretaresse met teveel tijd, maar van een
hooggeplaatste manager, die je na weken hard werk een mail stuurt over een komma op pagina 12.

Ik loop zijn kantoor binnen en begin te tieren:
Waar hebben we het over? Nee, maar echt. Waar hebben we het over? Jij hebt tijd om een 20 pagina tellend rapport zo scrupuleus door te lezen, terwijl je het driedubbele verdient van wat ik maandelijks aan schamel loon binnenkrijg. En ik niet eens de tijd heb om fatsoenlijk te lunchen? What’s wrong with this picture? Heb jij niets beters te doen? Heb je inhoudelijk geen opmerkingen? Kan er geen compliment van af? Als die komma het enige is wat je aan fouten kan ontdekken in dit rapport, dan moet het toch wel een verdomd goed rapport zijn?

Uiteraard alleen in mijn gedachten.

In het echte leven, draai ik mijn scherm om en laat mijn collega de mail lezen, terwijl ik hem ongelovig aankijk. Mierenn#$%’ mompelt mijn collega zachtjes en we gaan weer over tot de orde van de dag. Het volgende 20-pagina’s tellende rapport.

Toch vraag ik mij af wat zijn antwoorden zullen zijn op de vragen die ik mijn gedachten op hem afvuur? Zou hij zichzelf achter zijn oren krabben en bedenken dat het inderdaad wel echt vreemd is dat hij zijn dagen vult met het controleren van komma’s en punten en of hij misschien niet een carrière als basisschooljuf is misgelopen? Misschien biedt hij wel zijn excuses aan voor al dat ge-micromanage van hem.
Dit zou toch getuigen van zelfinzicht. Ik heb een weak spot voor mensen die fouten kunnen toegeven en hij zou zeker bij mij in aanzien stijgen.

Mijn gemijmer wordt onderbroken, door de mierenn%&## die achter mijn computer komt staan. Goh, dat rooster wat jij hebt gemaakt, kunnen we niet paars gebruiken om de vakantiedagen aan te geven, dat staat toch beter dan geel?

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …