Doorgaan naar hoofdcontent

Moeilijk

“Dan worden wij verder niet gehinderd door enige tijdsrestricties.” Zei mijn kamergenoot over de weekendplannen tegen zijn vriendin. En het was geen grap.

Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

Zou hij bij thuis komst ook vertellen ‘geen goesting te hebben om de obligate mariale coïtus te consumeren’? Of zegt hij dan gewoon, schatje, ik heb geen zin?

Het is ook niet makkelijk. Op de ZuidAs hebben we een hele belangrijke baan. Wij kraken elke dag complexe zaken. Onnoemelijke hoeveelheden ondoorgrondelijke werk. Dat is voor een buitenstaander soms lastig te begrijpen. En dat is belangrijk, want dat rechtvaardigt veel nullen onder de eindstreep.

Dus doen we in een conference call zestig minuten lang de lingo limbo om `key issues´ te identificeren. Zodat we de bottleneck en de way forward kunnen bepalen om uit te komen op een straight forward overeenkomst. Het is werkelijk heel kunstig hoe iedereen weet te verhullen dat hij er geen snars van begrijpt. Het helpt ook niet dat niemand de overeenkomst van tevoren heeft doorgenomen.

Cliënten, u bent hier ook zelf debet aan. U doet een pirouette hier en ik een draai om de hete brij heen daar. Iedereen doet zijn pasje in de moeilijke woordendans. Al dat gedraai om te voorkomen dat iemand kleur bekent en een vraag stelt. Haha hij begrijpt het zeker niet! Nee hoor, ik zeg niks.

Ik zou wel eens wat willen zeggen. Zoals, ik ben de choreografe van deze overeenkomst. Waar heeft u het eigenlijk over? U kletst maar wat. Of, Misschien moeten we er hier gewoon een woordje bij doen. Of, Buurman, wat zegt u nu!? Maar goed. Het gaat natuurlijk om de dansers op het toneel. De cliënt en de baas. Dat zijn de artiesten en artiesten hebben een ego. En het ego wordt niet graag gekwetst. Dus doet iedereen braaf de moeilijke woorden mambo om elkaar heen.

Dat is wel lastig in de privésfeer. Als je de hele dag een andere taal spreekt, neem je dat accent mee naar huis. Net als Frederique van der Wal na vier jaar New York. En mijn kamergenoot, zo blijkt. Onverstaanbaar voor het thuisfront. Het is een treurig lot. Gehuld in een sluier van onbegrijpelijk vakjargon, gaat de ZuidAsser geïsoleerd door het leven.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …