ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 6 september 2010

Moeilijk

“Dan worden wij verder niet gehinderd door enige tijdsrestricties.” Zei mijn kamergenoot over de weekendplannen tegen zijn vriendin. En het was geen grap.

Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

Zou hij bij thuis komst ook vertellen ‘geen goesting te hebben om de obligate mariale coïtus te consumeren’? Of zegt hij dan gewoon, schatje, ik heb geen zin?

Het is ook niet makkelijk. Op de ZuidAs hebben we een hele belangrijke baan. Wij kraken elke dag complexe zaken. Onnoemelijke hoeveelheden ondoorgrondelijke werk. Dat is voor een buitenstaander soms lastig te begrijpen. En dat is belangrijk, want dat rechtvaardigt veel nullen onder de eindstreep.

Dus doen we in een conference call zestig minuten lang de lingo limbo om `key issues´ te identificeren. Zodat we de bottleneck en de way forward kunnen bepalen om uit te komen op een straight forward overeenkomst. Het is werkelijk heel kunstig hoe iedereen weet te verhullen dat hij er geen snars van begrijpt. Het helpt ook niet dat niemand de overeenkomst van tevoren heeft doorgenomen.

Cliënten, u bent hier ook zelf debet aan. U doet een pirouette hier en ik een draai om de hete brij heen daar. Iedereen doet zijn pasje in de moeilijke woordendans. Al dat gedraai om te voorkomen dat iemand kleur bekent en een vraag stelt. Haha hij begrijpt het zeker niet! Nee hoor, ik zeg niks.

Ik zou wel eens wat willen zeggen. Zoals, ik ben de choreografe van deze overeenkomst. Waar heeft u het eigenlijk over? U kletst maar wat. Of, Misschien moeten we er hier gewoon een woordje bij doen. Of, Buurman, wat zegt u nu!? Maar goed. Het gaat natuurlijk om de dansers op het toneel. De cliënt en de baas. Dat zijn de artiesten en artiesten hebben een ego. En het ego wordt niet graag gekwetst. Dus doet iedereen braaf de moeilijke woorden mambo om elkaar heen.

Dat is wel lastig in de privésfeer. Als je de hele dag een andere taal spreekt, neem je dat accent mee naar huis. Net als Frederique van der Wal na vier jaar New York. En mijn kamergenoot, zo blijkt. Onverstaanbaar voor het thuisfront. Het is een treurig lot. Gehuld in een sluier van onbegrijpelijk vakjargon, gaat de ZuidAsser geïsoleerd door het leven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen