Doorgaan naar hoofdcontent

Telekids der Nederlanden, Verenigt U!


Vandaag stond er in de Volkskrant een column van Mieke van Zijl (24) over twintigers van nu.

De strekking van de column is dat huidige twintigers zijn opgegroeid onder een valse belofte. Alles is goed, alles wordt beter. Een slaapliedje waarmee onze ouders ons in slaap susten.
Het leven als een stijgende lijn van Oilily outfit naar een jaar bagpacken in Australie. Van Luzac naar een huis kopen op je 24e.

En nu zijn we dus verraden.
De economie is gecrasht, Er zit een een groepje inwisselbare ego's al drie maanden contraproductief te onderhandelen over een nieuw kabinet. De pensionado's bleren vanuit een tweede huis in Frankrijk over het verval van Nederland en souperen ondertussen de pensioenpot op.


Eindelijk worden we wakker. Er is een steen door het decor gegooid, en we zien dat we de eerste twintig jaar van ons leven in de Truman show woonden.
Nederland als een klein dijkhuisje dat gerund wordt door een stel machtswellustige dakduiven met machteloos toekijkende kinderen.

Maar we vergissen ons. Wij zijn niet machteloos.

Grow up. Haal die pluis uit je ogen, stop met navelstaren en ga investeren in een pensioenpot.
Sluit je aan bij een politieke partij, zet je in voor je buurt en maak er wat van. Elk land krijgt de regering die het verdient. Blijkbaar verdienen we niets, want er zit al drie maanden niemand. Red de reputatie van Nederland als een tolerant en internationaal land waar je zaken mee kan doen. Door niet in een hoekje te gaan mopperen op moslims, maar door de bestuurders van ons land kritische vragen te stellen.

Laat dat lullen maar over aan de middle aged, wij gaan poetsen.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …