Doorgaan naar hoofdcontent

Boy Wonder

It's a Thursday afternoon in an office buiding. Six men in power suits are sitting around a table exchanging niceties...
"Nice tie, Phil. How was your flight from Brussels?"

The men start negotiating a deal, expressing their views. "I see your point" leads to "I think we're on the same page here" and escalates to "That is not market standard! How do you expect me to sell this to my client?"

The camera cuts to the sixth power suit at the corner of the table. Hiding behind a notepad and seemingly writing a full transcription of the meeting, this ill-fitted suit is an extra at the table.He was supposed to be serving the coffee to the production team that day when one of the extras phoned in sick. So he donned a power suit and took his seat at the big boys' table. He could have just as well been a chair or other prop.

Scene two: coffee guy has been an extra for a year now, and has carved out a little niche for himself. Not only is he the note taker, he has also become something of a silent movie star. He squints, he frowns, he looks out of the window, he strokes his chin. He sits back, nonchalantly playing with a pen. His gestures mean that this is not market standard, that he can't sell this to his client. Or "Let's park this issue for now", or "Let's work our way around it". As the seniors do the talking, our corporate Marcel Marceaux is in the background miming the deal.

In the next scene, our boy wonder has cracked the silent movie genre and is on the verge of a breakthrough role. But just as George Clooney needed to go through Attack of the Killer Tomatoes before he could do Oceans Eleven, our budding thespian has to earn some B-movie stripes as well. He has been put in charge of negotiating a low-value deal for a client the firm doesn't care about. The frowning and chin stroking have made way for clunky, poorly thought through dialogue, awkward compliments and back slapping. Arguments explode on take off, and highly spurious declarations are made as to what is market standard. Although the performance was hammy, someone saw potential. The client was impressed, a star is born!

Final scene: our boy wonder is all grown up. In fact, he is so acclaimed, that he doesn't need to speak full sentences at the table. Five suits are focused in his direction. He grunts, he hums and occasionally chews on his glasses. When he does speak, the table nods in agreement at the wisdom of this sage. In a funny way, boy wonder is back where he began, in silence. He looks at the corner of the table. There, the boy that served him coffee yesterday is scribbling the transcription of the meeting.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …