Doorgaan naar hoofdcontent

Zo de CEO het wil

Je kent ze wel. De mensen die zich altijd beroepen op wat een ander, vaak een hoger geplaatst persoon, zou hebben gezegd of zou willen. Dit doen ze zelfs voor de lulligste dingen.
Ik snap dat je graag een uur vrij zou willen hebben, maar de CEO van dit bedrijf heeft dat liever niet’ of ‘Ik ben het niet eens met het feit dat jij graag je grafieken in rood wil plaatsen en ik weet zeker dat de Raad van Commissarissen het ook niet zou willen.’ Probeer daar maar eens tegenin te gaan.

De secretaresse van onze afdeling is zo iemand die bij elk discussiepunt verwijst naar een hoger geplaatst persoon, het liefst de CEO, die het nu eenmaal zo wil. Ik weet zeker dat het de CEO geen snars kan schelen of de cover van een rapport met of zonder een plaatje wordt verspreid. Dat weet de secretaresse zelf ook wel, maar dit is haar manier van overtuigen. Dit is hoe zij autoriteit probeert uit te stralen. Het is gebrek aan zelfvertrouwen en eigenlijk is het zielig, maar het irriteert mij mateloos.

Gister was het weer zo ver. Nee, ze kon toch echt niet de opmaak veranderen van het rapport. De opmaak moest zo blijven, dat had de CEO zo bepaald. Gek van frustratie belde ik de CEO en zette hem op de speaker. Bij de eerste pieptoon drukte onze secretaresse met een rood hoofd het gesprek weg. Stotterend legde ze uit dat ze het niet via de CEO direct had gehoord, maar via via. En dat ze ook niet helemaal zeker wist of dit echt de wens van de CEO was, dus ze zou de opmaak wel aanpassen.

Vanochtend hoorde ik haar discussiƫren met een andere collega. Nee, iedereen moest toch echt lettertype Times New Roman gebruike,....... dat had zij zelf zo bepaald.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …