Doorgaan naar hoofdcontent

AAF: de kunst van het flirten

Dit weekend werd de Affordable Art Fair gehouden in onze hoofdstad. Zoals alles wat hip en trendy moet zijn (Amsterdam Fashion Week, Amsterdam Dance Event), kreeg het evenement verplicht een Engelstalige naam en drieletterige code mee (AFW/ADE /AAF). Copy, copy. Roger, Roger. Op naar de AAF.

Wat troffen de ZoZa’s in de Westerunie aan? Schilderijen voornamelijk, maar minstens zoveel ZuidAssers.ZuidAssers? Ja, natuurlijk, misschien wel de enige overgebleven groep jongeren met voldoende fonds voor een diepte investering en de sociale druk om kunstzinnig te doen. ZuidAssers worden namelijk geacht all round persoonlijkheden te zijn. Niet alleen in balans met de balans, maar ook in staat om moeiteloos een Chagall van een Miró te onderscheiden. En in je gerenoveerde 80m2–tje aan de gracht hoort toch echt geen poster meer boven de ‘schouw met authentieke details’. Die periode ben je nu ontgroeid. Daar past alleen kunst met een K, al heb je tot op heden geen tijd gehad om deze linkse hobby verder te ontwikkelen.

Gelukkig hebben de galeriehouders van de AAF vooraf bepaald wat dat dan precies is, kunst. Dus je kan nooit echt de mist ingaan. Zorgt jouw in acrylhars gegoten collage van parfumflesjes voor een opgetrokken wenkbrauw van je collega tijdens de housewarming, dan volstaan drie letters ter verantwoording. “A-A-F” Perfect. Heel Veilig. Zo ZuiAs.

Op de AAF troffen we in de eerste plaats veel DINKS (double income no kids). Drie jaar op weg, gekocht, verbouwd, gespaard en nu eindelijk budget voor ‘iets leuks in de slaapkamer’. Opgetogen en instemmend knikten de bankstellen elkaar toe bij hun rondgang over de beursvloer.

Daarnaast waren er de singles. Die gingen, ook heel veilig, vaak vergezeld van een of twee ouders over de beursvloer. Ouders hebben beter zicht op dit soort investeringen en doen misschien nog wel een duit in het zakje. Dat maakt de AAF de perfecte pick up place voor de ZuidAs boys and girls. Je krijgt namelijk meteen een blauwdruk van je beau in de toekomst. Onder het genot van een glaasje dat je van de galeriehouder krijg (tja, het is affordable art, dus ook jij bent ineens gepromoveerd tot potentiële koper), kan je je projectje beloeren vanachter een beeld of schilderij en meteen de kans op rimpels vaststellen aan de hand van het gezicht van zijn ouders. Bijgevolg gierden de hormonen bijna harder over de beursvloer dan tijdens de Parade. De AAF is het herfstig vervolg op de Paniekmarkt van Amsterdam, een klucht in vier delen.

De AAF is zo ZuidAs.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …