Doorgaan naar hoofdcontent

Kantoorlunch


Als om half een een collega op de deur klopt om me mee te vragen naar de lunch, antwoord ik "mweh" en pak m'n portemonnee. De sleur van het kantoorleven manifesteert zich in de dagelijkse sjok naar de lunchruimte van kantoor. Waterige rauwkost, met daarop gekwakt een mayonaise-tonijnbal en een verdrietige tomaat. De gezonde optie. Of wordt het de druipende lauwe loempia en pindasaus? Of de slappe burrito als hoofdrol speler van het Mexicaanse thema dat is doorgevoerd tot in de finesses. Er zit mais door de rauwkost, caramba!
Het is elke dag moeilijk kiezen tussen de smaakloze en vette opties voor de lunch. Alles op arctische temperaturen, want het wordt vijf voor twaalf de koeling uitgereden.

Het is dan ook een dagelijkse plicht om godgenadigd met je collega's te klagen over de kwaliteit van de lunch. Het hoeft toch ook niet zo moeilijk te zijn? Een goede saladebar voor de carb free meisjes, een wokschotel voor de warm eten-eters, biologisch brood, kaas, vlees en fruit voor de zelfbewuste yup. Maar de cateringcontracten voor kantoren worden met grote cateraars gesloten. Die de plakjes smakeloze kaas per stuk in plastic aanleveren, en waar biologisch alleen op een verwaald yoghurtje in de koeling te vinden is.

Jammer dat die groothandel benadering van de cateraars niet in de prijzen is terug te vinden. Per dag ben ik nog steeds minimaal EUR 4 kwijt aan de lunch. Duur! Dus prak ik onder stil protest de tonijn-mayonaise bal met de mais door mijn bevroren rauwkost. Bon appetit.

Reacties

Ok,dit voelt als een inkopper van de Buurtboer, dus moet ik hier even op reageren ook al is de post al wat gedateerd. Maar de Buurtboer levert al aan meerdere bedrijven op de Zuidas, en levert allerlei biologische en/of lokale producten. Dus brood van Hartog & Bbrood (zonder E-nummers), biologische rucola en vleeswaren, maar ook zelfgemaakte verse eitruffelsalade etc. En zonder tussenleverancier, dus onder de € 4,00 wat je niet vaak voor plastic kazen betaald...

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …