ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 15 oktober 2010

De wachters

Op het werk zijn er allerlei spelregels waar iedereen zich (on)bewust aan houdt. Zo probeert iedereen vroeger op kantoor te zijn dan de baas en uiteraard ook weer later weg te gaan. Vooral dat later weggaan is een kunst. Je wilt eigenlijk naar huis toe en het werk kan wel wachten tot morgen. Het is toch nooit af. Maar gisteren was je ook al eerder dan de rest naar huis, dus moet je vandaag eigenlijk wel iets langer blijven. In ieder geval langer dan je manager. Maar hij vertrekt maar niet.

Eindelijk hoor je dat hij in zijn kantoor aanstalten maakt te vertrekken. Je hoort de uittoon van de computer, het inpakken van de tas en het dichtmaken van de dossierkast. Dus begin jij ook zachtjes je spullen op te bergen.

Hij vertrekt. ‘Tot morgen’, ‘Fijne avond’ en jij bent al in de startblokken om ook te vertrekken. Als je nu vertrekt ben je nog net op tijd om ‘DWDD’ te kijken of misschien zelfs nog net een stukje ‘Take me out’.

Je trekt een sprintje naar de lift en botst tegen je manager op die ‘iets is vergeten’. Mijn manager doet dit heel vaak. Ik geloof niet dat hij vergeetachtig is en ik verdenk hem ervan dat hij met opzet vaak nog even terugkomt om te kijken wie de ‘wachters’ zijn en wie de echte harde werkers. Ik ben dus overduidelijk een ‘wachter’. Ik weet dat het merendeel van mijn collega’s ook ‘wachters’ zijn, alleen wachten zij – heel tactisch - iets langer.

De tactische wachters weten het zo te brengen, dat het net lijkt of ze zich niet bewust zijn van de regels. Heel au naturel werken ze nu eenmaal erg hard. Zij lijken onbewust bekwaam in het maken van uren. Ik weet dat ze dat niet zijn. En zij weten dat ik dat weet, maar het deert ze niet. Zo lang de baas er maar in trapt. Op naar die promotie!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen