Doorgaan naar hoofdcontent

Salaris


Tweeduizend euro. Dat is wat je ongeveer minder verdient per maand. Als je na een jaartje of vier overweegt de ZuidAs te verruilen voor ‘iets creatiefs’. Dat is natuurlijk een grove generalisering. Maar, door de bank genomen verdien je na een jaartje of vier wel zo´n 3 en een halve rug per maand op de ZuidAs. Gisteren bracht ik een bezoekje aan een tijdschriftredactie. Ter vergelijking: een beginnend redacteur in krantenland verdient zo’n EUR 1500.

Slik. Tweeduizend euro minder dus.

Ja, iedere dag gaan wij als indolente amorfe wezens op in het leger van grijs. Deinen wij zachtjes mee op de saaiheid van onze baan, die 80% vult van ons bestaan. Papierschuivend, numbercrunchend, klagend op een blog achter de PC. Op de ZuidAs hebben we weinig vrijheid en weinig vrije tijd.

Laten we daarom ook koesteren wat we wél hebben op de ZuidAs. Doekoe. Cash. Keiharde Pegels. Geld. Gisteren drong het weer even door. Met een 80-urige werkweek moet je veel uit je baan halen. Heel veel. Maar met een salaris van EUR 1500 is dat in feite niet anders. In de eerste plaats is het nog maar de vraag of je werktijden zoveel korter zijn. En, afgezien daarvan, wat ga je doen met al die vrije tijd? Een boek lezen bij het licht van een kaars? Je sokken stoppen bij het geluid van de radio? Op eendaagse wandelvakantie naar een aangrenzende wijk?

Het geld van de ZuidAs geeft je wel de ruimte om wat leuke levensinvulling te kopen. Laten we dat tussen het azijnpissen en dromen door niet vergeten.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …