Doorgaan naar hoofdcontent

Yes we can!

Na een vakantie verzanden sommige werknemers in een postferiale depressie. Een serieuze aandoening, met een herkenbaar ziektebeeld: inefficiëntie, een glazige blik en veel geklaag. In uitzonderlijke gevallen gepaard met het stiekem leeg snoepen van de secretaresse pot. Ofwel, de post vakantiedip.

Ook ik heb daar last van. Toen de eerste dag werkdag steeds sneller leek te naderen (la rentree noemen de Fransen dat), besloot ik er dit keer niet aan mee te doen. Ik dacht aan Obama. En Bomama. Michelle zie je toch ook niet huilend haar J Crew cardigan bevlekken? Ha sukkels, ik laat me niet gek maken. Ik lach jullie gewoon weg! Ik kies dit keer voor het Obama-gevoel. Yes we can.


La rentree: dik in de make up en in een manische mood naar kantoor.

Oei, jurisprudentiebeurt. Nee! Yes we can. Twee nieuwe zaken en nog een uur te gaan tot de lunch. Mijn power-point is nog niet af! Nee - Yes we can. Ook tijdens deze grote ‘wie-heeft-de-aller-langste-show’, liet ik me niet gek maken. Wie heeft de langste? De aller-aller-langste? Ha, sukkels, ik! Twee hele weken, pak aan! Yes we can.

Toen de euforie van de lunchpres(en)tatie, was weggeëbd, zat ik met twee collega’s in de kantine.

De bladeren zijn best wel groen voor de tijd van het jaar.

Ja.

Er zitten ook veel bladeren aan de bomen.

Uh-hu

Veel meer dan vorig jaar.

Ja?

Ja.

Dat komt omdat er nog geen storm is geweest..

Oh ja.

[..]

Gisteren regende het wel.

Ja.

Erwin zegt dat het nog meer gaat regenen deze week.

Oh ja?


Zeg, hoe is het op kantoor, probeerde ik enthousiast? Twee paar ogen keken mij bevreemd aan. Ik werd genegeerd.

[…]

Ik heb trouwens een last minute geboekt.[hernieuwd vuur in zijn ogen?]

Wat? Waarheen?! Met wie? [ongeloof en jaloezie]

Twee weken, all in naar de zon. Aanbieding voor november!!

Welke site? Kom, we gaan weer aan de slag!”


Yes we... Toch even kijken naar de last minutes straks.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …