Doorgaan naar hoofdcontent

Zieke mannelijke collega's

Het wordt weer kouder en met de kou nemen ook het aantal zieke kantoorpatiëntjes weer toe. Een griepje hier, een verkoudheidje daar. ‘Het heerst’, dus is het even lekker geoorloofd om je een aantal dagen op de bank voor seizoen 7 ‘Entourage’ te nestelen.

Opvallend is dat er ieder jaar weer veel meer mannen zich ziek melden dan vrouwen. En als een man zich ziek meldt is die niet ‘gewoon ziek’. Nee, een man is altijd heeeel erg ziek. Doodziek zeg maar. Nee maar echt. Echt ziek.
‘Hal-lo?’ (krakerige zachte stem)
‘Hallo, wie heb ik aan de lijn?’
‘Hi, -kuch, snif, snotter-, met Mark’
’Oh, Hi Mark, alles goed?’
Ik weet dat die er op zit te wachten, maar ik weiger hem de hand te reiken. Een ‘goh wat klink je beroerd', krijg ik niet uit mijn strot. Hij is al de derde vent die zich deze week ziek meldt en voor je het weet zit ik alleen op kantoor met mijn drie vrouwelijke collega’s. De mannen zijn in de meerderheid.
‘Neehee. Het gaat niet goe-hoed. Ik ben zie-hiek. Echt eee-norme hoofdpijn en heeeel erg verkouden. Volgens mij heb ik ook koorts. Ik ga vanmiddag naar de dokter.’
Nog zo iets. Waarom moet een man altijd bij het minste of geringste naar de dokter? Je bent gewoon verkouden! Get over it. Neem een paracetamol of vijf en stap gewoon op de fiets. Een beetje buitenlucht doet wonderen, zou mijn moeder hebben gezegd (maar dan wel alleen tegen mij en niet tegen mijn broer, want die was altijd echt heeel erg ziek).
‘Ik kom voorlopig niet op kantoor, meld jij mij even ziek?’
‘Geen probleem. Beterschap.’ Weet ik er zonder al te veel empathie uit te wurmen.
‘Klik’

Een andere mannelijke collega is al drie weken geveld door een buikgriep. Een buikgriep komt zelden voor en bovendien is een normaal geval genezen binnen 1 tot 5 dagen lees ik op Wikipedia.

De derde kantoorpatiënt is mijn baas. Mijn baas is een geval apart. Hij is gewoon zwak, ziek en misselijk in het algemeen en meldt zich opvallend vaak ziek. Hij belegt dan conference calls vanuit huis en met krakerige, hoesterige stem laat hij ons horen dat hij heel erg ziek is, maar ondanks alles een bikkel is en gewoon doorwerkt. Een echte vent. De conference calls gaan vaak nergens over en zijn enkel bedoeld om ons van zijn ziekheid te overtuigen.

Na wat diepte-onderzoek (google: mannen + ziek) gedaan te hebben, zie ik dat er duizenden vrouwen zich wereldwijd aan dit fenomeen ergeren. Er zijn zelfs facebookpagina’s ‘Men are babies when they’re sick’ , forums en blogs gewijd aan de ‘ultrazieke man’.

Mijn ergernis wordt dus wereldwijd gedeeld en iedereen is op zoek naar het remedie. Maar zo lang deze er niet is, blijf ik misschien ook maar een dagje thuis. Ziek van de zieke mannen.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …