Doorgaan naar hoofdcontent

The Apprentice

This morning I was attending a Bikram yoga class. Hyped by possibly the most scary fitness guru of all time (Madonna), Bikram yoga is more than your average stretching class for frutarians in harem pants. Bikram is boot camp.

Bikram boils down to 90 minutes of non-stop sweating whilst maintaining impossible postures at sauna temperatures. It requires extreme endurance and strict compliance with the rules: no chatting, no water, no watering, and staying in a posture until you feel like fainting or throwing up. The teacher's instructions, "Free your mind from thoughts; free your body from stress," made me think of work.

I happened to be stretched out alongside the mat of the teacher's little helper. This aspiring teacher, a woman my age, played the role of medieval servant in class. A simple nod from the teacher would make her immediately interrupt her exercise and take off running to go wipe up sweat, bring wet towels, or usher dissident practitioners back into the room. Apparently, this running of errands was considered a 'training period', a requirement to enroll in the exclusive teacher’s program.

It seemed that feudal hierarchy did not pertain to the ZuidAs alone.

The apprentice reminded me of my own position in the firm. My boss never fails to emphasize that we’re miles apart. He yells during a bilateral in his office. He interrogates me in a way that would make any public prosecutor look like a puppy. He yells during client meetings and explains his behavior as follows: “Gentlemen, excuse me for speaking up rather loudly, this purports to get it through my associate’s thick head that she may need to take some notes, hahaha.” The clients, terrified at the display of so much (abuse of) power, would silently nod in embarrassment.

The apprentice made me wonder: Why on earth are we willing to voluntarily submit ourselves to such a level of modern slavery? Contrary to the ZuidAs, for the Bikram apprentice, the salary will most probably not be the incentive. I guess the idea is that emphasizing hierarchy will make you strive for more. The exclusive position of a ZuidAs partner (or a yoga teacher) is mystified by the endurance you have to go through to get to that position in the first place. If it’s worth that much of trouble, it must be a hell of a job, right?

It’s just a pity the road seems so long, and that I am distracted in drafting any type of document for fear it will not meet expectations. I feel no responsibility for my work. In fact, I may as well go and get another cup of coffee, 'cuz, hey, I'm just the apprentice.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …