Doorgaan naar hoofdcontent

Ga nou toch eens slapen...

Waarom? Waarom lig ik niet gewoon lekker om 22:00 uur in mijn mandje? Zoals andere verstandige werkmensen die dan 's ochtends heel veel energie hebben. Totally ayurvedisch opstaan om een uurtje of 6, yoga doen en een bak homeopathische havermout met soyamelk naar binnen prakken. Dat kan dus ook. Helaas, Law & Order calls... En Cold Case. En met Comedy Central kan je nog tot dik in de nacht Scrubs kijken. En anders heb ik ook nog mijn DVD box set van een vergeten Lost season, die ik achter elkaar kan gaan kijken.

Het lukt dus niet, de t.v. uitzetten op een redelijk uur. 's Ochtends heb ik spijt. Als ik vijf hazenslaapjes ben doorgesnoozed en nog vermoeider en chagrijniger mijn bed uit kom. Met een chronisch slaaptekort van twee uur per nacht word ik er niet frisser op.

Maar de smeekbedes van mijn ochtend-persoon aan mijn avond-persoon vinden geen gehoor. Dit fenomeen heeft Jerry Seinfeld al eens treffend uiteengezet.
Avond-persoon wil lekker lang opblijven, als een eigenwijze puber van 13 chips eten op de bank en met de t.v. aan op de bank in slaap vallen. Een vrij zielig plaatje. Ochtend-persoon wil bedtijden uit de jaren vijftig en een yogasessie om 06:30. Deze persoonlijkheidheden zijn niet te verenigen.

Als je werkt dan wil je niet een uur nadat je thuis bent gekomen naar bed. Dat is logisch want een uurtje vrij per dag is saai en betekent dat je dus eigenlijk echt geen leven hebt.
Dus battelen ochtend-persoon en avond-persoon gestaag door. Avond-persoon wint tot nu toe. Pas als de wallen op mijn kin hangen denk ik dat ochtend-persoon weer wat te zeggen krijgt.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …