Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe leef je een dubbelleven?

B2, B2. Meldt u bij de Baron. Geheim agent B2 ontvangt een telefoontje op de speciaal gekochte ZZA-phone. Bassie heeft net een aanvraag van de uitgever gekregen. Of we even ons werk kunnen onderbreken voor een signeersessie in een achterkamertje op de Zuidas. Hysterische telefoontjes van de ene ZoZa naar de andere. Als dit een jaren '70 film zou zijn schakelden we nu over naar het splitscreen, waar je drie dames tegelijkertijd druk in de bakelieten hoorn ziet kwekken.


En weer loop ik weg uit mijn kamer. Mijn kamergenoot fronst bij het zoveelste ik-bel-even-prive-dus-ik-loop-ff-weg moment. Hij denkt ongetwijfeld dat ik bij vijf kantoren aan het simultaan-solliciteren ben. Wat een week, waarom hebben we niet gewoon vrij genomen?

De voorwaarden voor een succesvol dubbelleven zijn toch wel ballen van staal, een passie voor multitasken en een pokerface.
Die laatste zet je dus in als een collega je kamer binnenloopt met de NRC en een "heb je dit al gezien?" Geestig zeg, volgens mijn clubgenoot komen ze uit Leiden."
"Ja, eh, zoiets hoorde ik ook," piep ik.

Andere collega: "Jezus, die wijven van die blog. Dan ga je toch lekker ergens anders werken." Slik.
Toen het klapstuk: de baas tijdens sectielunch. "Ach jongens, wat las ik nou toch gisteravond in 't NRC. Zui-, eh Zuidas? Een paar van die meiden die stukjes schrijven over ons, op, hoe heet het, Zie de Zuidas?"
Verkrampte glimlach en gewoon blijven ademhalen.
"Jeetje, ja, maf he?"

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …