Doorgaan naar hoofdcontent

Is dit normaal?

Het is twee uur en ik heb drie koppen koffie op, maar ik kan mijn ogen niet open houden. Ik moet nog 112 pagina’s en langer dan 5 minuten kan ik me niet concentreren. Na twee pagina’s gelezen te hebben check ik mijn Gmail, bekijk ik Flickr foto’s en lees ik de reacties van vrienden op mijn laatste Facebook update.

Weer twee pagina’s en nog een internetrondje. Gmail, Nu.nl en Twitter. Weer twee pagina’s verder en nog maar een kop koffie. Misschien even naar Belmondo, daar is de koffie toch wel wat beter.

Inmiddels is het drie uur en ik moet nog 106.5 pagina’s.

Ok, even doorzetten.

Een uur, 7.5 pagina’s en vier Gmail checks verder heb ik het internet bijna uit en kan ik mijn ogen niet open houden.
Wat een saaiheid. Wat een vreselijke saaiheid. Nog 99 pagina’s.

Nog 97 pagina’s. Ik kijk naar mijn collega, die geconcentreerd naar zijn scherm zit te staren. Zou hij zich hier wel voor interesseren? Of zit hij nu ook te Facebooken?
Een sms van een vriendin schudt mij wakker. Na wat heen en weer ge-sms, roep ik mijzelf weer tot de orde.
Nog 97 pagina’s. Ik kijk op de klok. Vijf uur. Kan iemand mij vertellen hoe ik door dit dossier heen moet komen?

Drie pagina’s verder. Vandaag gaat het me toch niet meer lukken dit af te krijgen? Dat kan ik mijn baas beter even op tijd melden. Managing expectations.

Beste Bart,

De update die ik je vandaag zou toesturen, blijkt toch complexer te zijn dan ik in eerste instantie had verwacht. Er spelen verschillende factoren een rol, waar ik mij nog wat verder in moet verdiepen om volledig te zijn.
De update stuur ik je daarom morgen toe.

Mvg,


Kwart over vijf. Waar zal ik vandaag eens over schrijven op de blog? Even kijken waar de andere Zoza’s mee bezig zijn?

Half zeven. Mijn stuk voor de blog is af. Een zeer productieve dag vandaag.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …