Doorgaan naar hoofdcontent

Sinterklaas

De dagen worden weer korter, de nachten weer langer en voor je het weet ligt er een banketstaaf op je bureau. Een veilig, volstrekt inwisselbaar en fantasieloos cadeau dat naadloos aansluit bij de corporate cultuur op de Zuidas. Werkgevers, waarom dat verplichte voederen? We zijn de winter van ’45 al voorbij! Waarom geen goede fles wijn of een cadeaubon van de Bij in plaats van zo’n volvette kinderarm? Die eet je anders maar op in een zwak moment, als dat vieze ding een paar dagen heeft liggen rotten in je bureaula .

As je geluk hebt, blijft de interactie met je collega’s rond Sinterklaas tot die banketstaaf (of, voor de happy few, die chocoladeletter) beperkt. Maar, post kredietcrisis kan dit gezellig volksfestijn niet meer worden afgekocht met een uniform cadeau. Er moet weer sociale cohesie worden gecreëerd! Er is weer behoefte aan kleinburgerlijkheid en authenticiteit. En dus tillen sommige werkgevers de sinterklaasviering naar een hoger plan. Zij kiezen voor een echte pakjesavond op kantoor. Inclusief lootjes en gedichtjes.

Deze werkgevers onderschatten het belang van het onderscheid tussen werk en privé. Voor je het weet zit je op zondagmiddag in een uitgestorven kantoortuin ongemakkelijke blikken en niet wenselijke wetenswaardigheden over elkaars privé leven uit te wisselen. Met collega's, met wie je normaal al onvoldoende gespreksstof hebt voor de lunch. Straks heb je Hans getrokken, van de afdeling debiteuren.

Beste Hans,

Sint zat te denken,
Wat hij Hans van beneden nou zou schenken
Een koffiekan staat misschien al wel op zijn bureau
Of vindt hij maar zozo
Maar wat past er nou echt bij Hans?
Hans, die altijd zo in balans is,
Met de balans,
Sint dacht nog aan een gans,
Maar misschien breekt Hans wel een lans
Voor een verbod op foie gras in France’


Nou ja, dan heb je het hele rijmwoordenboek wel zo’n beetje gehad. Om nog maar te zwijgen over de surprise...

Lieve kantoorklaas, hopelijk zijn we dit jaar nog op tijd. Een cadeaubon van de Bij of een flesje rood alstublieft. Verder geen wensen. Veel dank en liefs.

De ZoZa’s

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …