Doorgaan naar hoofdcontent

Winterdip

Ok. Er moet echt iets gebeuren. Ik betrap mijzelf er op de deur uit te gaan en te hopen dat ik niemand tegen kom. Ik heb geen zin meer om ook maar iets aan mijn uiterlijk te doen. Ik wil als een muis door het leven gaan. ’s Ochtends zo laat mogelijk mijn bed uit en ’s avonds zo vroeg mogelijk er weer in. Als ik in de spiegel kijk, lijkt het wel of ik er juist alles aan doe om er zo slecht mogelijk uit te zien.

Kortom ik ben mijzelf aan het verwaarlozen. Ik ga de deur uit en kom uiteraard wel bekenden tegen. Eerst mijn buurvrouw, een Amsterdamse hipster. Monter begint ze tegen mij te praten in haar outfit met matching accessoires. Twee tellen later komen de andere buren tevoorschijn. Beiden strak in het pak en rete-goed verzorgd. Ook zij doen even mee aan het gesprek. ‘Wat een weer hè? Hoe gaat het op werk?’’Goed, goed, dank je. ’

Ik dwaal even af met mijn gedachte, zoom uit, en zie mijzelf staan in dit gezelschap. Mijn haar slap in een staartje, bril op (omdat ik geen zin had mijn contactlenzen zo vroeg in te doen), oude verwassen sokken in een andere kleur, die per ongeluk boven mijn in jaren niet gepoetste laarsjes uitkomen. Te grote regenjas (lekker praktisch) en een plastic tas waar mijn werkspullen in zaten om mijn leren tas te beschermen tegen de regen.

Ik schrik. Oh god! ‘Has it come this far?’. Streng spreek ik mijzelf toe. ‘Dit is het dieptepunt’ Ik moet echt iets aan mijn uiterlijk doen. Je hebt het druk? Je hebt een winterdip? Je bent verkouden? Geen excuus! Geen geld? Onzin!
Morgen sta ik gewoon een half uurtje vroeger op, doe ik mijn contactlenzen in en kies ik een charmant pakje uit.

Moet lukken toch?
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …