ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 4 november 2010

Winterdip

Ok. Er moet echt iets gebeuren. Ik betrap mijzelf er op de deur uit te gaan en te hopen dat ik niemand tegen kom. Ik heb geen zin meer om ook maar iets aan mijn uiterlijk te doen. Ik wil als een muis door het leven gaan. ’s Ochtends zo laat mogelijk mijn bed uit en ’s avonds zo vroeg mogelijk er weer in. Als ik in de spiegel kijk, lijkt het wel of ik er juist alles aan doe om er zo slecht mogelijk uit te zien.

Kortom ik ben mijzelf aan het verwaarlozen. Ik ga de deur uit en kom uiteraard wel bekenden tegen. Eerst mijn buurvrouw, een Amsterdamse hipster. Monter begint ze tegen mij te praten in haar outfit met matching accessoires. Twee tellen later komen de andere buren tevoorschijn. Beiden strak in het pak en rete-goed verzorgd. Ook zij doen even mee aan het gesprek. ‘Wat een weer hè? Hoe gaat het op werk?’’Goed, goed, dank je. ’

Ik dwaal even af met mijn gedachte, zoom uit, en zie mijzelf staan in dit gezelschap. Mijn haar slap in een staartje, bril op (omdat ik geen zin had mijn contactlenzen zo vroeg in te doen), oude verwassen sokken in een andere kleur, die per ongeluk boven mijn in jaren niet gepoetste laarsjes uitkomen. Te grote regenjas (lekker praktisch) en een plastic tas waar mijn werkspullen in zaten om mijn leren tas te beschermen tegen de regen.

Ik schrik. Oh god! ‘Has it come this far?’. Streng spreek ik mijzelf toe. ‘Dit is het dieptepunt’ Ik moet echt iets aan mijn uiterlijk doen. Je hebt het druk? Je hebt een winterdip? Je bent verkouden? Geen excuus! Geen geld? Onzin!
Morgen sta ik gewoon een half uurtje vroeger op, doe ik mijn contactlenzen in en kies ik een charmant pakje uit.

Moet lukken toch?
.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen