Doorgaan naar hoofdcontent

Doorgelekt


In the race between secrecy and truth, it seems inevitable that truth will always win.'’

Hmm... een verontrustende qoute van Julian Assange.

Het gonst al de hele dag op twitter. The Guardian doet life verslag van Assange's tocht naar de Engelse rechter. Maar het is de vraag waar Assange nou precies voor terecht staat. In Zweden wordt hem 'suprise sex' verweten. Dat lijkt ons nog best leuk, maar dat kan natuurlijk heel vervelend zijn indien ongewenst. Maar de sex was wel gewenst, hij had alleen geen condoom gebruikt, aldus zijn advocaten. Ja Julian, if you like it then you shoulda putta thing on it

Zweedse vrouwen verwijten Julian dus fysiek te hebben gelekt. Zijn Engelse advocaten zijn bang dat Zweden Julian uitlevert aan de VS, waar hem een Jury Trial wacht. Berechting door de massa. Je hoeft geen Demi Moore of Parachutemoordenaarster te zijn om te begrijpen dat daar een risico aan kleeft.

Maar waarom is de hele wereld in rep en roer? Is dat nou vanwege het fysieke of vanwege het digitale gelek? In alle nieuwsberichten is verdomd weinig ophef terug te vinden over het ontbreken van Julian zijn regenjasje. Des te meer ophef is er over zijn vermeende misdaden tegen de US of A.

Volgens zijn eigen prime minister - Julian is een Ozzie - is the "foundation stone" of the WikiLeaks website illegal. maar ze wist niet welke wet was geschonden. Australie dreigt met het intrekken van zijn paspoort.

Volgens Sarah Palin zou Assange moeten worden 'hunted down like Osama bin Laden' .

De reactie van Assange: "I grew up in a Queensland country town where people spoke their minds bluntly and distrusted big government as something that could be corrupted if not watched carefully."

Ofwel, hey, don’t shoot the messenger

Lees de brief van Assange hier. Binnen 21 dagen doet de Engelse rechter uitspraak over het verzochte uitleveringsbevel. Volg hier life updates van de Guardian.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …