Doorgaan naar hoofdcontent

Kerstfeest


Holy night, het kerstfeest komt eraan. In het laatste weekend voor kerst is vrijdag 17 december dé datum voor de bedrijfsvariant van de driegangen dis. Morgen dus.

De kans is groot dat je gedachten zich vandaag centreren rond de vraag: wat trek ik morgen aan?

En dat is volstrekt terecht. Het kerstfeest is immers ook in het bedrijfsleven een heilige nacht. Het kerstfeest is het dankjewel van de werkgevers aan de werknemers. Het kerstfeest is misschien wel het enige moment in het werkende jaar dat het allemaal om jouw heerlijke ego draait.

Kosten noch moeite worden gespaard om het de Zuidassers een beetje naar de zin te maken. Of het zich nou afspeelt tegen de achtergrond van de Beurs van Berlage, de foyer van het Krasnapolsky of het Amstel hotel, het kerstfeest is doorgaans ongekend decadent. Daarom begaat de werkgever die zich er vanaf maakt met een simpele borrel een kapitale fout. Pennywise poundfoolish. Het kerstfeest is namelijk onderdeel van de company pride. Het kerstfeest maakt dat de werknemers weer even weten waar ze het allemaal voor doen.

Versterkt door een kerstverhaal of kantoorcabaret is het kerstfeest hét smeermiddel van het jaar. Dis en drank zijn van epische proporties. In meer(op het podium) of minder (aan tafel)verhulde termen kan er eindelijk lucht worden gegeven aan wat er zoal leeft op kantoor. Eindelijk de mogelijkheid om uitgebreid te klagen over de crappy koffie en de smerige koekjes. En te roddelen over Babette van Boven. Eindelijk de mogelijkheid voor een rok tot boven de knie en een decolleté tot deep down. En eindelijk de mogelijkheid om je over te geven aan je liefde voor Barry van Beneden.

Eindelijk een beetje me-time op de werkvloer.

En het is niet alleen geoorloofd om mee te deinen op de eindeloze stroom van bubbels en bier. Het is ook noodzakelijk. Het zijn collega’s. Je moet welhaast vrolijker dan Fransie Bauer zijn om er met Fred van IT en Myra van Crediteren een gezellige avond van te maken zonder pagne.

Dus gaan wij morgen dansend in een knellende kokerjurk de kerstavond door. Met een beetje vloeibare hulp trachtend de ongemakkelijke afrastering tussen werk en privé te overbruggen. Navelstarend en gelukkig. Vrolijk kerstfeest. Cheers.
xoxo

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …