Doorgaan naar hoofdcontent

Verslaafd aan Twitter

Ik ben verslaafd aan Twitter. En nee, niet: ‘Ha ha ik ben verslaafd aan Twitter.’ Nee, meer: ‘Shit, waar is mijn I-phone, want ik ga cold turkey’.

Ik vertoon alle verschijnselen van een verslaafde. Voordat ik naar mijn werk ga check ik Twitter. Ik zoek op Zozuidas, Zo Zuidas, Zuidas, @ZoZuidas en ZoZiudas, voor het geval iemand een spelfout heeft gemaakt. ‘Better safe than sorry’. Dat doe ik niet één, maar twee en soms zelfs drie keer, voor het geval er iemand iets nieuws heeft gepost in die minuut die er zit tussen het checken van Zozuidas en ZoZiudas.

. Over het algemeen is er ’s ochtends geen nieuwe tweet te ontdekken. Maar ja, je weet maar nooit. Is er wel iets nieuws te lezen dan ga ik op onderzoek uit naar de twitteraar. Wie is deze @Mradini, die ons boek heeft gelezen? Hoeveel followers heeft deze persoon? En ik check ook uitgebreid zijn of haar profiel. Dit ritueel kan zo een uur duren, waardoor ik standaard te laat mijn huis verlaat zonder te hebben ontbeten.

Eenmaal op werk (een rit van ongeveer 20 minuten) start ik mijn computer en voordat ik mijn inbox open, die volgelopen is met werkzaamheden, check ik Twitter. Ik post nog even een tweet ‘Lekker weer aan het werk vandaag’ en hoop dat dit reacties op roept. Ik refresh de twitterpagina nog een keer, just in case. En staar nog even naar het scherm.
Ok. Nu echt aan het werk. We zijn inmiddels al weer een uur verder. Maar aan werken kom ik niet echt toe. Zou iemand mijn tweet hebben ge-retweet? Of misschien heeft iemand wel een antwoord gestuurd @Zozuidas, ik ben ook weer lekker aan het werk! En ik moet toch met een originelere tweet komen, dan krijg je altijd lekker veel reacties. Hmmm. Wat kan ik tweeten?
Ik heb mijn I-phone naast mij liggen en Tweetdeck is mijn meest gebruikte app. De hele dag ben ik aan het refreshen. Vaak zonder resultaat.

Als er dan eindelijk een keer een tweet gepost wordt die naar boven komt in mijn tweet zoektocht ben ik buiten zinnen. De tweet is voor mij wat een goedgevulde pijp is voor een crackhead en een winlijn met drie kersjes voor de fruitautomaatverslaafde. It is my reason for being. Het is een kort vreugde momentje. Een korte high en vlak daarna ben ik via de refresh button al weer op zoek naar de volgende high. Ik blijf liever nog even achter mijn computer zitten, dan dat ik ga lunchen met mijn collega’s. Ik ben afgevallen, mijn werk lijdt er onder en ik heb een grauw hoofd, door gebrek aan slaap en zonlicht.

Ik troost mijzelf met de gedachte dat er duizenden hele intelligente mensen aan twitter vastgezogen zitten. Ik ben slechts een beginner, dit gaat wel over. Of moet het 12 stappen plan hier aan te pas komen? #durftevragen...
.

Reacties

Anoniem zei…
Hallo!
Via google kwam ik op deze blog terecht. Ik schrijf voor VIVA een verhaal over verslavingen, waaronder de Twitter-verslaving. Kan ik je mailen? Of jij mij (emailadres op website) Heb een vraagje!
Groet!
Elle Smolders
www.ellesmolders.nl

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …