Doorgaan naar hoofdcontent

Webinarland

Ok. Ik weet het. Ik ben nog jong en ik kan het niet hebben over nieuwerwetse dingen, alsof ik 89 jaar ben. Ik zou eigenlijk alle nieuwe technologie moeten omarmen. En dat doe ik ook wel. Twitter, jeuh! Facebook, heel erg fijn! Crowdfunding, yihaaa!
Maar de webinar. Wie heeft de webinar verzonnen? De webinar is de meest dramatische manier om informatie over te brengen. Met een webinar zit je alleen naar een scherm te kijken waarop in sneltempo sheets weg worden geklikt. Wereldwijd kunnen mensen inloggen op het webinar, dus je weet nooit wie er nog meer zitten te luisteren. Jij kan de enige zijn, maar er kunnen ook hele volksstammen in zijn gelogd.

In webinarland waar de sheet klikker zit, zit tevens een moderator, een chair en een aantal ‘experts’ De experts vertellen hun verhaal bij de sheets. Dit verhaal kan over alles gaan. Bij de risk managers gaat het verhaal over ‘Risk Management in the 21st century and beyond’ of een inhoudelijk webinar over ‘Logistics and Supply Chain Management in the Bathtub Machinery Industry’. Erg interessant allemaal natuurlijk.
De chair schakelt van expert naar expert, om het geheel wat dynamiek te geven. ‘So John, is this also your opinion?’ Vol verwachting zitten drie of drie duizend deelnemers te wachten op de mening van John. Gelukkig wijkt de mening van John nooit fundamenteel af van de mening van de andere experts, dus kan iedereen weer gewoon ademhalen. Gaap! In webinar land is iedereen altijd goedgemutst.

De moderator heeft een bijzondere rol. Hij zorgt voor de broodnodige interactiviteit in de webinar. Dit doet hij door polls te houden en door de lijn aan het einde van de webinar open te zetten voor vragen. Het moment om die prangende vraag eindelijk te stellen. ‘I’ll open the line for questions now’ ‘Do you have any questions?’ Gedrilld door het BaMa systeem met kleine workshops voel ik mij altijd aangesproken door zulke vragen. Ik schrik dan ook wakker en ben gelijk in paraatheid gebracht. ‘Een vraag, een vraag’ denk ik paniekerig. ‘Shit, waar gaat het ook al weer over. Een vraag!’

Dertig seconden houdt deze paniek aan en dan realiseer ik me dat ik niet de enige ben. Na een minuut stilte, waarin de moderator zijn eigen adem kan horen.
‘No questions at all?’ vraagt de moderator nog. Kennelijk zijn alle drieduizend toehoorders afgehaakt 'This is the final change to ask your questions.’ Maar het blijft stil. ‘Ok, if there are no further questions I will end this seminar. Thanks to our chair and our experts’.
Phewww. Weer wat geleerd. Misschien is zo’n webinar toch zo gek nog niet.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …