Doorgaan naar hoofdcontent

Werkontduiking: de kersteditie


Vanaf maandag is het nog vijf dagen te gaan tot kerst. En jij wil niet die ene sucker zijn die uit misplaatste loyaliteit eerste en tweede kerstdag nog aan een deal met Saoedi Arabie zit te werken (daar doen ze niet aan kerst).

Dus is het zaak dat je deze dagen in de aanloop naar kerst je snorkel opzet, het is tijd voor een sessie werkontduiken, the christmas edition.
Dat betekent:deuren dicht, geen oogcontact met partners maken. Als je naar het kopieerapparaat loopt: ogen naar de grond en dik dossier in armen. JIJ HEBT HET DRUK. Druk genoeg om nog vijf dagen tot aan kerst steady te werken aan je dossiers.
Druk genoeg om niet nog een zaak in je mik geschoven te krijgen op het laatste moment.

Blijf tot ongeveer half 8 op kantoor. Dat is lang genoeg om druk te lijken. Maar je bent op tijd weg om als enige fee earner op de sectie aangesproken te kunnen worden door een dwalende partner die een dossier kwijt moet. Zorg dat je met de lunch buiten kantoor bent, geen tijd om getackeld te worden door een senior met een jeukerige dwang tot afschuiven.

Vervolgens ga je op kantoor met een dik dossier tussen de verschillende verdiepingen lopen, het trappenhuis is jouw beste vriend in deze duistere dagen. Even wat punten bespreken op de derde met Cornelie van Corporate. En dan naar Billie van Billing, een factuur bespreken.Je bent niet te vinden. Nog even volhouden en je bent veilig met de kerst.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …