Skien

Hijgend sleep ik mezelf op de heuvel naar de piste. De ski's die ik net bij de verhuur heb opgehaald glijden over elkaar van mijn schouders af. Mijn vriend biedt aan om mijn ski's te dragen. Hij krijgt een krulletje achter zijn naam. Lopen op skischoenen, in kriebelige fleecepulli's en met een paar salomon's of technica's op mijn schouder maakt me ongelukkig. En dat mijn liefje dit ongeluk wil verzachten verwarmt mijn koud en chagrijnige hart.

Fijn, een weekje skien. Ik heb kantoor, kantoor gelaten en ben met vriend en vrienden in de Franse Alpen neergestreken. We hebben een chalet gehuurd voor een weekje boozen en vreten, zonder schuldgevoel, want "je skiet het er toch vanaf", en "het is koud en je lichaam is een kachel, daar moet brandstof in!". De dagen zijn gevuld met kipnuggets en tartiflette bij de lunch, twixen en balisto's op de piste, kaasfondues en perentaart. Mijn vrienden gedijen prima bij dat perverse eten. Zij staan 's ochtends als een troep blije groep 8 kinderen te springen om de rode en zwarte pistes te tackelen. Ik ga met ze mee naar boven. Na mijn power ontbijt van kiri smeerkaas op vezelloze baguette en pains au chocolat. Ik sta te beven als we in het eitje naar de ijzige Marmottes, Attelas, of Chassoure-Tortin worden vervoerd.Het sneue is, ik ski al een half mensenleven, en ik durf niet te zeggen dat ik er geen zak aan vind. Erger nog, ik vind het gewoon eng. Blijkbaar houd ik meer van het idee van skien, niet zozeer van het skien zelf.Het idee van een vakantie met vrienden in een chalet uit de Last Christmas clip van Wham, is zo ongeveer het meest gezellige dat ik kan verzinnen. Samen lachen met je vrienden, allemaal in grote angorawollen truien, een glas rode wijn in de hand, voor een open haard, en dan met rode wangen vertellen over dat grappige Zwitserse keuterboertje, dat op houten ski's samen met jou een jump nam in het snow park. Haha. Ik luister graag hoor, maar dan zonder dat ik 's ochtends die ski's onder hoef te binden.

Het liefst trek ik mijn chic/sportieve Peak Performance set aan om een beetje in het dorp rond te hangen, boekjes te lezen, en vin chaud te drinken met de bergmensen, maar dat mag niet. In feite hoef ik alleen maar een knieblessure te veinzen, om de rest van de week vrij te zijn. Nog een ijzige bougel piste en dan is het vakantie.
Lees meer!

Geven we Penelope nog een kans?

Penelope Marchena. Twee weken geleden had niemand van haar gehoord. En dat was ook wel even zo gebleven, ware het niet dat haar biografie een aantal spelfouten bevatte en dat Penelope een uitzonderlijk lekker wijf is. Nu heeft half Nederland haar foto gezien en haar biografie gelezen . Op de blogs en in de blaadjes kunnen ze maar weinig sympathie opbrengen voor Penelope. Waarom eigenlijk?

- Ten eerste is Penelope (spreek uit Pee-ne-loo-pe) lijstrekker voor de TON. Waar de meeste mensen al weinig sympathie op kunnen brengen voor Neerlands Trots Rita, gaat daar voor een nummer 19 op de TON lijst al helemaal niet lukken.
- Ze geeft haar webhoster de schuld van de spelfouten. Hoewel dit politiek gezien heel handig is, is dit niet erg sympathiek.
- Ze staat met een erg kort rokje en een blote schouder op haar foto. En als er iets is wat wij conservatief volkje niet kunnen hebben is het wel een half nakende politica. We zijn toch zeker spaghettirepubliek Italië niet?
- Op haar foto zat ze in een lounge bar a la Nikki Beach, met een outfit a la Jennifer Lopez. En ziet ze er uit alsof ze wel van een dancefeestje of twee houdt. Niet heel Haags.

Na alle kritiek is Penelope ondergedoken. Niet heel erg lang, want woensdag kondigde de Volkskrant haar terugkeer al weer aan. Verder blijft ze hot nieuws doordat er een nep Hyves en nep twitter account is aangemaakt, vol met sexy foto’s en uiteraard spelfouten.

Nog maar enkele weken in politieke kringen, nog geen woord gesproken en nu al afgemaakt door de media. En dat alles op basis van een foto en wat tikfouten.Is sexy op de werkvloer niet bewonderingswaardig? Moeten wij vrouwen elkaar niet steunen? Zullen we haar dan toch maar voordeel van de twijfel geven? Penelope, blow us away!

Lees meer!

Tijd voor jezelf

Zondagmiddag 16.00u. Ik lig in half verlamde toestand op de bank met een pot thee en brakheidsvoer binnen handbereik. Ik staar al drie uur naar de bewegende beelden van MTV weekend break. Mijn rust wordt verstoord als mijn huisgenoot enthousiast thuiskomt van een cultureel uitstapje. Ze merkt op dat ik niet van positie ben veranderd sinds zij vertrokken is. Ik mompel iets instemmends. Ze merkt op dat het lekker is buiten. Ik mompel wederom iets onverstaanbaars; ik heb nog drie uur non-stop weekend break te gaan. Ze brabbelt nog wat verder over “zonde om binnen te zitten” en huppelt vrolijk weer naar buiten om “iets van de dag te gaan maken.” Opgelucht haal ik adem en nestel me wat dieper in de kussens op de bank.

Wat mij betreft is dit een van de beste manieren om een zondag door te brengen. Wat mijn huisgenoot betreft is dit Tijdverspilling met een hoofdletter T. We hebben allebei een razend druk leven en het beetje vrije tijd dat je hebt moet je goed besteden, dat vinden we allebei. Ik vind lummelen een uitermate goede tijdbesteding; zij wordt onrustig van stilzitten. Ze claimt zelfs onrustig te worden van mijn stilzitten (wat ik me moeilijk kan voorstellen gezien de luiheid die ik zo’n moment uitstraal, maar whatever). Een goede zondag bestaat voor haar uit ’s ochtends iets actiefs /cultureels doen,’s middags lekker met vrienden shoppen/borrelen en ’s avonds moe maar voldaan bij mij op de bank ploffen.

Allebei willen we graag meer quality time voor onszelf. Maar wie van ons is nu het beste op weg? Hoewel de meeste van mijn vrienden kiezen voor de weekendinvulling van mijn huisgenoot (en de mijne stiekem ook veroordelen!) heb ik een hoogleraar sociale psychologie gevonden die mijn levensstijl aanmoedigt. Energie volgt aandacht is haar mantra. Alles waar je energie instopt, voed je en daarmee versterk je het. Ofterwijl, hoe drukker je leven, hoe meer je naar actie verlangt. En hoe onrustiger je dus wordt van stilzitten. Het is eigenlijk net een verslaving; een verslaving aan actie. Haar advies is dan ook: afkicken. Niet toegeven aan de onrust, maar vol overgave gaan lummelen. De voorgeschreven lummeltijd is zo’n 10 procent van de dag. Elke dag. Ze raadt aan om de lummeltijd in te plannen, en in die tijd ook echt iets ontspannends te doen.

We hebben haar advies ter harte genomen en een afkickprogramma opgesteld. Mijn huisgenoot gaat elke dag, zo’n anderhalf uur non-billable lummelen, op voorschrift van de psycholoog. En wie weet, als ze is afgekickt liggen we misschien binnenkort samen op de bank naar MTV weekend break te kijken. Want zeg nou zelf, sommige programma’s moet je gewoon samen kijken.
Lees meer!

Bloggers

On Fashionblogs from Mary Scherpe on Vimeo.

Wat wil jij later worden Hendrikje? Hendrikje wil later Blogger worden. Bloggers zijn de nieuwe rocksterren.

Neem Bryan, een negentienjarige Filippino die door John Galliano is bestempeld als een van de meest invloedrijke recesenten op mode gebied. Bryan heeft gewoon een goede internetverbinding, thuis in Manila, en impeccable taste. En ok, hij spreekt een aardig mondje over de grens. Bryan, net als de Coveted, Sartroialist of Nalden zijn early adapters. Zij zijn er om jou te vertellen wat’s hot en not via de wondere wereld van het web. Dat is natuurlijk een heerlijke gedachte. Als Beth Dito Idol kan worden is het voor jou misschien ook niet te laat. Op je zolderkamer, achter je pc.

Dan twitter en twieter jij er de hele dag op los over wat je allemaal niet enorm belangwekkend, ontroerend, opvallend, mooi, schandalig of anderszins de moeite van het vertellen waard vindt. Op je zolderkamer. Nou kijk en je oma en jongere zusje zijn misschien best geïnteresseerd in jouw verbale diarree.

Een tijd terug las ik nog dat er op het World Web een virtueel kerkhof aan ongebruikte of stilletjes gestorven blogs lag. Twitter was het nieuwe medium. Iedereen aan de tweets. De spanningsboog van een goudvis kan je met dat gekwetter nog net overbruggen. Maar Twitter is niet om verhalen te vertellen, Twitter is om de aandacht te trekken.

Twitter is voor de blogger wat Reuters is voor de traditionele journalist. Bij nieuwsredacties zien die de hele dag persberichten van bijvoorbeld Reuters voorbij ratelen in hun inbox. Aan de journalist of redactielid om een geschikte selectie te maken voor het avondjournaal.

Bloggers worden niet alleen gevolgd maar volgen ook hun peers. Hoe meer jij op de hoogte bent van andermans leuke weetjes, des te meer up to date heet je zelf door het leven te gaan. Dus verwijst iedere blogger naar de blogs van andere urban icons en volgt eenieder zijn eigen volgelingen op twitter. Druk druk druk, als leek weet je door de waterval van tweets niet meer waar je moet kijken. There comes the blogger. Die legt jou uit wat er toe doet en niet.

De oligarchie van de Young and Happening.

Hoe komt Hendrikje daar tussen?In de eerste plaats kan je je blog beperkten tot iets waar jij helemaal gezellig van wordt zoals arbitrale vonnisen, aardappelen of games. Sleep overal RSS feeds vandaan, volg andere early adapters op tweeter. Voila. Fortune & virtual fame. Kijk je shinen in het licht van je laptop.

Lees meer!

Uit de lucht gegrepen

Ik heb een uur over op Schiphol.
Dat is zeldzaam. Schiphol is voor mij een verzameling wazige beelden die in een sprintroute aan me voorbijtrekt. Via de Tijdschriften langs de Make up, en tien minuten crosscountry over de loopband naar de gate.

Vandaag is Schiphol in slowmotion.
Ik ben met een bonnetje achter de computer in de KPN communication zone gekropen. Even een potje communiceren op Schiphol. Dat kost 9 euro per uur.
In slow motion, communiceren op Schiphol is vrij duur. Eigenlijk is het ook niet de bedoeling dat je hier verbinding zoekt met de buitenwereld. Is vliegen niet de enige activiteit waarbij je verplicht "uit de lucht" bent? Je telefoon en je blackberry moeten uit. En dat terwijl je in de lucht hangt. Wat grappig.

Nog een half uur te doden. Een paar laatste smsjes en e-mails en dan klap ik mijn MacBook dicht. Dan zal ik twee uur tegelijkertijd in en uit de lucht zijn. In een no communication zone. TTYL.
Lees meer!

De do's en don'ts van doneren aan Haiti

Net als in 2004 na de Tsunami in Azië is ook nu de ramp en de noodzaak voor hulp in Haïti gesprek van de dag. Mensen worden aangemoedigd om te doneren, door vrienden, collega’s, televisiepersoonlijkheden en radiopresentatoren. Via Twitter, Hyves, Facebook en blogs wordt iedereen opgeroepen om te doneren. Het wordt ons ook nog eens heel gemakkelijk gemaakt. Met 1 sms doneer je 10 euro aan de gezamenlijke hulporganisaties en via speciale buttons op websites, kun je makkelijk geld overmaken. Vandaag werken alle zenders samen om zoveel mogelijk geld op te halen. De media aandacht is overweldigend en het lijkt wel of iedereen doneert.

Toch is ook in dergelijke situaties cynisme de Nederlander niet vreemd. Waar gaat al dat geld naar toe? Wordt dat geld niet door corrupte regimes op een bankrekening in Zwitserland gestald? Hoeveel van dat geld gaat daadwerkelijk naar de slachtoffers?

Het deze week uitgekomen rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid is koren op de molen van de cynici. Het rapport trekt namelijk de doelmatigheid van het huidige ontwikkelingsbeleid in twijfel. Getraumatiseerd door de vele slechte verhalen die we (willen) horen over ontwikkelingshulp twijfelen sommige mensen aan het nut van hun donatie.

Maar wat anders kunnen wij Zuidassers doen om de mensen in Haïti te helpen?

Op veel blogs staat beschreven wat je in ieder geval NIET moet doen:

- Geef geen goederen. Veel mensen zijn bij het doneren van geld bang, dat hun zuurverdiende centjes terecht komen bij monsterlijke dictators of scary regimes, dus geven ze kleding, schoenen en shampoo. “Niet doen!” zeggen bijna alle hulpverleners. Donateurs denken kennelijk dat hun pumps, Dockers broek en Andrelon haarverdikker van pas komt in een rampgebied. Stapelhoge goederen nemen enkel ruimte in beslag en blijven liggen, weten de hulpverleners uit ervaring. Doneer dus geld.

- Ga er niet naar toe. Boek geen retourtje Domincaanse Republiek om vanuit daar met je backpack op je Timberlands en je multifunctionele tropenbroek naar Port-au-Prince te trekken. Grote kans dat je daar alleen maar tot last bent en terug komt met een trauma waar menig psycholoog aardig wat geld aan kan verdienen (geld wat je beter naar een goed doel over had kunnen maken).

- Vermijd nieuw opgezette organisaties. De particulieren die denken te weten wat de mensen in Haïti nodig hebben, of de fraudeurs die inspelen op het huidige sentiment en altruïstische gevoelens van mensen zijn talrijk. Zonde van je geld. Geef aan een bestaande organisatie en check de website.

- Verwacht niet dat jouw donatie gelijk hulp biedt. Het duurt even voor er verbetering te zien is. Val de organisatie dus niet lastig met vragen. Ze hebben wel wat beters te doen.

Wat moet je WEL doen:

- Geef geld. Veel geld. Als Zuidasser verdien jij gemiddeld 65,000 euro per jaar. Geef!

- Bedenk wat de overlevenden in Haïti nodig hebben. Water, eten en medische hulp. Zoek een organisatie die aan een (of alle) van deze behoeftes voldoet. Een organisatie voor scholing bijvoorbeeld, is misschien minder geschikt.

-Bekijk waar je geld naar toe gaat. Als jij wilt dat jouw geld naar Haïti gaat, bekijk dan de website van een hulporganisatie om te zien hoe zij met specifieke donaties omgaan.

- Geef geld aan een organisatie met een netwerk in Haïti. Zij zijn veel beter in staat hulp te coördineren en zijn op de hoogte van specifieke culturele verschillen en moeilijkheden.

Okay duidelijk, we gaan geld geven en veel. Maar aan welke organisatie?

Een rondje bij collega’s leert dat veel geven aan giro 555. Via giro 555 komt je geld terecht bij de Samenwerkende hulporganisaties. Dit zijn 9 grote (internationale) organisaties, zoals Oxfam Novib, Save The Childeren en ICCO.

De vraag of dat de beste organisaties zijn om hulp te bieden in Haïti is moeilijk te beantwoorden.
De charitynavigator (een onafhankelijke organisatie, die goede doelen beoordeelt) heeft aangegeven wat de 10 meest effectieve en efficiënte organisaties zijn om hulp te bieden in Haïti

Van die 10 organisaties zijn er een aantal ook bekend in Nederland. De organisaties die ook werven in Nederland zijn Rode Kruis, Artsen zonder grenzen, CARE en Save the Childeren. Zowel het Rode Kruis als Save the Childeren maakt deel uit van SHO.
Jouw donatie aan giro 555 wordt verdubbeld door de Nederlandse overheid, echter het gaat ook naar de organisaties die niet in de top 10 van de charitynavigator staan.
Een lastige beslissing dus, maar of het nu SHO, AzG of CARE wordt, jij behoort in ieder geval niet tot die zuurpruimen die zogenaamd niet geloven in het doen van donaties.

Lees meer!

Kasboek

Voor de kerst bestond mijn administratie uit een plank in mijn kledingkast en het laatje in mijn eettafel waar ik al mijn enveloppen ongeopend in wegschoof. Veel aandacht besteedde ik er niet aan. Ik had wel een systeem. Enveloppen met een gelig doorschijnsel, betekent “betalen”, want daar zit een acceptgiro in. Meer enveloppen van dezelfde afzender met gelig doorschijnsel is “aanmaning” en dan is het menens. Meestal pakte ik na een aantal van dat soort enveloppen mijn identifier om de crediteuren een voor een uit te schakelen. Na een betaalsessie waarin ik UPC, Waternet en IBG elimineerde voelde ik me heel vroom en sereen.

Deze dagen liggen ver achter me. Eerlijk gezegd weet ik niet wat die wanbetalende klaploper van toen bezielde. In de lange dagen tussen kerst en oud en nieuw heb ik de spaarder en kritische consument in mezelf gevonden. Ik ben naar de HEMA gegaan en heb zes dossiermappen aangeschaft, en tabbladen. In twee dagen zag ik mijn financiële leven van de afgelopen drie jaar aan me voorbijtrekken. Ik ontdekte dat mijn schamele inboedel (ik ben minimalist) met drie polissen verzekerd was, ik in de afgelopen twee jaar EUR 1480 aan mijn sportschool had afgedragen voor het niet gebruiken van de crosstrainer en ik aan mijn dagelijkse AH bezoek altijd EUR 15 kwijt ben, ongeacht de inhoud van mijn boodschappenmandje. Vooral dat van die AH bonnetjes vond ik fascinerend, zijn er meer mensen die dat hebben ontdekt?

Tijdens de surge door mijn administratie bracht ik verloren geldstromen in kaart, en ik bezwoer al dat geld voortaan naar mijn spaarrekening te sluizen. Zoals vaker met een nieuwe hobby sla ik nu een beetje door. Inmiddels worden mijn inkomsten en uitgaven nauwgezet bijgehouden in een vrolijk gekleurd kasboek. Ik plak bonnetjes en verzin budget maaltijden, “opgebakken oud brood is een prima vleesvervanger!”, zeg ik dan in mezelf.

Lees meer!

Trading & Dating

JP Morgan en Goldman Sachs keren weer bonussen uit dit kwartaal. Hoera, Bag that banker! Nu, of eigenlijk, vorig kwartaal, had je je kans moeten grijpen en moeten investeren in een werkloze bankier. Volgens de economic principles of trading & dating is de kans groot dat jouw gezonken money ship binnen enkele maanden weer op ramkoers ligt.

Vrijdagavond zat ik tegenover zo’n gesjeesd JP Morgan exemplaar in de bar. Een Echte. Uit De City. Hij was vertrokken uit Londen omdat hij iets anders wilde doen dan “trading algorythmic derivatives.” Ik keek wat glazig door mijn witte wijn en knikte begrijpend.

Vroeger was hij Trader geweest. Traders zijn het werkvolk van de beursvloer. Het zijn de mannen die met opengesperde ogen, opgestoken vinger en head set in trance de ratelende beurskoersen volgen. Traders zijn vaak direct, gespierd en snel. Geen tijd voor treuzelaars. Actie=-reactie. Een Trader leeft op adrenaline, handelt uit impuls. Van deze voormalig Trader begreep ik dat die spanning verslavend was. Het continue werk onder hoge druk bracht een roes van euforie met zich mee.

Hij staarde voor zich uit. Nam nog een slokje van zijn longdrink liptonice. Hij vroeg of ik hem daarmee wilde helpen, het lukte hem niet alleen. Ik begreep dat hij nu in rehab was. Zijn zelfvertrouwen had hij aan het haakje onder de bar laten hangen. Duidelijk geval van ego en deukje.

Hij begon weer over afgeleide derivaten. Ik zei dat ik naar huis ging. Hij wist niet zo goed wat hij dan moest, hij kon echt niet meer rijden. Ik maakte Mata Hari in me wakker en bood een kopje thee aan. Ik woonde immers op de hoek. Dat was slechts twee straten gelogen en rendement is ook optimaliseren in een krappe markt.

Thuis op de bank wilde hij wel een kopje thee, maar geen koffie want dan kon hij niet slapen. “Wie had het over slapen?” dacht ik nog. Met het opdrogen van de geldstroom leek ook zijn slagvaardigheid (en libido) te zijn verdwenen. Hij wilde wél een film kijken. Ik vermoedde dat de kabel bij hem thuis was afgesloten. Maar nee, deze dertigjarige kanjer woonde weer bij zijn ouders. De film begon. Hij viel in slaap.

De crisis raakt ons allemaal. Ik hoop op zijn future fund in algoritmische derivaten.

Lees meer!

Waarom inflatie gunstig is voor jou en mij

Het gonst en het suist met voorspellingen ten aanzien van de inflatie. De meeste economen verwachten in de toekomst torenhoge inflaties door de vele hoeveelheden geld die onze economie zijn ingepompt. Sommige economen verwachten echter juist een deflatie, doordat consumenten hun uitgaven uitstellen. Even een korte les:

Inflatie – je geld wordt minder waard, in plaats van 200,000 betaaal je 400,000 voor een appartementje van 50m2 in de Pijp.
Deflatie – je geld wordt meer waard. Je betaalt nu nog maar 150,000 euro voor een appartementje in de pijp.

Voor de jong werkenden (jij en ik) die net zijn afgestudeerd en misschien net een huis hebben gekocht en nul, nada, noppes hebben gespaard is een toekomstige inflatie erg gunstig.

In onze studiejaren hebben we een enorme studieschuld opgebouwd, die we nu iedere maand af moeten lossen, waardoor we net het einde van de maand niet halen. De schuld zijn we aangegaan, omdat ons is wijsgemaakt, dat we met die dikke baan en bijbehorend dik salaris binnen een paar maanden schuldenvrij zouden zijn. Bovendien hebben wij in de hoogtijdagen onze prinsengrachtpaleisjes gekocht a 5000 euro per m2 (invest in bricks, jaja).

Dus nu zitten wij met nauwelijks spaargeld en een giga studie- en hypotheekschuld. Een goede inflatie van let’s say 8% (nog net geen Zimbabwe taferelen) vaagt jouw hypotheekschuld van 200,000 volledig van tafel. In 2040, als je je hypotheek moet aflossen is de schuld dan nog maar 1/10 van het oorspronkelijke bedrag waard.
Heb je wel gespaard, dan is het bidden voor een deflatie. Graag niet al te hard, want die 10,000 euro aan spaargeld, weegt niet op tegen de schuld die wij hebben.

Lees meer!

Partnerfobie

Denk jij nu: ze bedoelen bindingsangst? Gelukkig, dan heb jij het nog niet. Partnerfobie. Krijg jij het idee alsof de laatste seconden van een spelshow wegtikken als je de kans krijgt met hem te praten? Wil hij niet dat je zijn inbox vervuilt met jouw onbelangrijke e-mails? Wordt hij boos als je hem vraagt ergens naar te kijken? Wordt hij ook boos als je iets uitstuurt zonder dat hij ernaar heeft gekeken? Ja? Ja? Ja, hè? Gefeleciteerd! Jij hebt beet, een typische ZuidAs-partner.De doorsnee ZuidAs partner voldoet aan een of meer van de volgende kenmerken:

• hij is man;
• hij is toch diva:
• hij heeft nooit tijd;
• vroeger was hij een nerd;
• hij heeft af en toe tot regelmatig woedeaanvallen;
• hij is emotioneel onderontwikkeld (want altijd druk geweest met werk); en
• hij is digibeet.

Kort samengevat is de kans groot dat jij een zelfingenomen uit de hand gelopen nerd van middelbare leeftijd als werkgever hebt.

Vroeger was hij het beste jongetje van de klas, althans, het meest ijverige, en werd hij een beetje gepest. Uiteindelijk is deze Kalimero toch succesvoller want rijker geworden dan zijn oude kwelgeesten. Aan de ene kant heeft hij daarom nog steeds wat kwezeligs, zoals hij siddert voor een cliënt.

Tegelijkertijd is hij van mening dat hij het nogal heeft gemaakt op zijn werkgebied. Vaak baseert hij die air van academische onderbouwdheid op de periode dat hij zelf nog wel eens met zij neus in de boeken zat, anno 1982. Zo heb ik vandaag oprecht een Partner met dertig jaar ervaring uitgelegd dat je ook online know how bronnen kan raadplegen (“Ja, precies, heel goed, ja en dan nu het venster sluiten…..ja,ja, dat is dat vakje met het kruisje, ja. Fantastisch!”). Gelukkig is het ook niet zo erg dat die jurisprudentie na 1982 niet meer is bijgewerkt, want de belangrijkste taak van een Partner is de cliënt het gevoel geven dat alles op rolletjes loopt.

Het geeft natuurlijk wel wat druk op je schouders als je verantwoordelijk wordt gehouden voor het maken of breken van een deal of procedure. Het geeft nog meer druk als je meer van dat soort projectjes tegelijkertijd hebt lopen. Gelukkig heeft hij een leger medewerkers en stagiairs opgelijnd om die projecten inhoudelijk te runnen. Maar getsie, af en toe willen die dat hij meedenkt of eindverantwoordelijkheid neemt. Vervelend, want hij heeft het al zo druk. Kunnen deze mensen niets zelf? vraagt zo’n Partner zich dan af. Het gevolg is dat Partner vaak gespannen is als een onderhuidse pukkel op het punt van knappen. De boog kan niet altijd gespannen zijn en daarom moet Partner af en toe even ontladen. Spletsj!

Je komt er wellicht nooit helemaal zonder kleerscheuren vanaf, maar hoe voorkom jij dat je die lawine over je heen krijgt:

• Wees je er altijd van bewust dat een Partner's tijd zeer kostbaar is: vermoei een Partner niet met zaken die kunnen wachten of door een ander kunnen worden opgelost;
• Kopieer een Partner selectief in (hij raakt oververmoeid van emaillawines);
• Lach altijd om saaie verhandelingen en suffe grappen. Voor de rol van ideale toehoorder en klapkoe ben jij nooit te druk;
• Als hij inhoudelijk kul verkoopt zeg je nooit "Wat zeg je nu?," "Dat klopt niet" of zelfs niet "Volgens mij zit het heel misschien wel zo(..)" De Partner heeft Altijd Gelijk. Dus zeg je op pseudo-Aziatische wijze enthousiast: "Ja precies, en daarnaast is het zo dat...." om vervolgens precies het tegenovergestelde uiteen te zetten;
• Nooit huilen, daar wordt een Partner heel zenuwachtig van;
• Wees hulpvaardig op het gebied van lay out en computers. Partner heeft waarschijnlijk ongeveer de leeftijd van je ouders en je weet hoe je moeder met de videorecorder is;
• Het gros van de partners op de ZuidAs is man. Maak daar gebruik van.

Ook jij krijgt uiteindelijk een fijne relatie met je Partner! Houd moed.

xoxo
Lees meer!

Kerstborrels vs Nieuwjaarsborrels

De beste manier om een jaar af te sluiten is met een borrel. De beste manier om een nieuw jaar in te luiden is – wederom – met een borrel. Het verschil tussen de ZA kerstborrel en de nieuwjaarsborrel is echter levensgroot. De stemming op een nieuwjaarsborrel is altijd beheerst. Het oude jaar kan niet snel genoeg worden afgesloten, waarna de motivational speeches volgen om in het nieuwe jaar nóg beter, harder en sneller te werken. Concullega’s wensen elkaar ongemakkelijk half handschuddend en half inleunend voor drie zoenen een gelukkig nieuwjaar. Iedereen laat zich van zijn beste kant zien en is vriendelijk en beleefd tegen elkaar.

Dit in tegenstelling tot de kerstborrel. Op de kerstborrel is de stemming juist uitbundig; de feestdagen staan voor de deur, de dertiende maand is net uitbetaald en niet te vergeten, de drank is gratis. Een smakelijk recept om eens lekker los te gaan, je hebt het tenslotte verdiend na een jaar hard werken.
Toch is het verstandig om de twee basisregels van de kerstborrel in acht te nemen. Op de kerstborrel zijn er maar twee don’ts: teveel alcohol nuttigen en te intiem worden met je collega’s. Dat tweede hangt meestal nauw samen met het eerste. Tot mijn vermaak is er ieder jaar weer een concullega die deze basisregels overtreedt. Die in een hoekje belandt voor een intiem onderonsje met een co-worker, net zoals je vroeger al tongend in een hoekje van de kroeg belandde.

Dit jaar was ik die collega. Details? I’m not one to kiss and tell, maar laten we het erop houden dat we ons hebben gedragen als twee tieners die voor het eerst alcohol hadden gedronken. En zoals altijd, komt de kater pas later.

Na twee weken bezinning kwam ik mijn partner in crime voor het eerst weer tegen op de nieuwjaarsborrel. In die twee weken had ik mijzelf uiteraard voorbereid op dit moment, met als doel vriendelijk, nonchalant en vooral nog enigszins professioneel over te komen. In mijn hoofd verliep deze ontmoeting vlekkeloos. In de realiteit was dit weerzien ongemakkelijk en opgelaten. Gelukkig heeft niemand om ons heen dit opgemerkt; tussen de beleefde en af en toe onwennige nieuwjaarsbegroetingen viel ons gedrag niet uit de toon. Gelukkig maar.

Met dit achter de rug en uit de weg kunnen we dan nu op volle vaart het nieuwe jaar in denderen, zonder ooit nog achterom te hoeven kijken naar foutjes uit het verleden. Lang leve de ZuidAs mentaliteit! Lees meer!

Goede voornemens 2010

Dit zijn onze goede voornemens, How about yours?


Goede voornemens voor 2010:

1. Ik zorg altijd voor een tweede panty in mijn tas en loop dus nooit meer met ladders rond
2. Ik ga iedere twee maanden naar de kapper zodat mijn kapsel altijd goed in model zit
3. Ik draag altijd een matching lingeriesetje
4. Ik laat alle kansloze mannen achter mij en ga op zoek naar een serieus exemplaar
5. Ik laat mijn ex achter mij
6. Ik ga niet meer naar De Bubbles of La Bastille
7. Ik ga vaker naar het theater of het museum of hippe bandjes in Paradiso/Melkweg
8. Ik ga iedere zaterdag naar de boerenmarkt en koop dan allerlei verse seizoensproducten voor de rest van de week
9. Ik ga ervoor zorgen dat ik iedere maand geld overhoudt om op mijn spaarrekening te zetten, zodat ik die wereldreis kan gaan maken
10. Ik ga dit jaar alle voornemens echt laten uitkomen! Lees meer!

Womenomics

Solliciteren op je eerste baan was zenuwslopend, maar met 3 jaar werkervaring denk je toch wel te weten waar het om gaat in sollicitatieland. Je hebt voor iedere S en T, een A en een R bedacht en je motivatie is van a tot z sluitend gemaakt. Klaar om je gesprekspartner van zijn stoel te blazen. Wat je niet weet is dat er bij je sollicitatie op je tweede baan naast een hoger loon nog meer zaken anders zijn.
Hier kwam ik achter, nadat ik was aangenomen voor mijn tweede functie en mijn manager zijn overwegingen op een kantoorborrel uit de doeken deed.
Hij verklaarde dat er een groot risico schuilt in het aannemen van een vrouw met een aantal jaren werkervaring die toe is aan een nieuwe uitdaging. 'De kans dat jij' gebaarde hij naar mij ' de komende jaren zwanger raakt is statistisch gezien erg hoog. En dat betekent dat onze afdeling niet alleen 16 weken zwangerschapsverlof en 10 weken bevallingsverlof moet zien door te komen, ook is de kans aanwezig dat jij zometeen minder uren wilt gaan werken. Ons budget is dan al besteed en voor 8 uur in de week kunnen wij niemand aannemen.'
Al deze ellende komt dan op de schouders van de overige collega's te liggen. En die zitten daar niet op te wachten.
Hoewel ik nog geen plannen heb om te baren in de nabije toekomst voelde ik mij bij voorbaat al schuldig voor het feit dat ik een baarmoeder heb. Wel of geen kinderen? En hoe beïnvloedt dat mijn carrière? Dit zijn de vragen waar 50% van de gehele hoogopgeleide westerse bevolking mee te maken gaat krijgen. Dit zijn de afwegingen die cruciaal zijn voor de arbeidsparticipatie van vrouwen.
Deze maand stond de Economist in het teken van Womenomics, de arbeidsparticipatie van de vrouw. De afgelopen 50 jaar heeft zich een -op een paar schreeuwende en boze feministen na- geruisloze en frictieloze revolutie voltrokken. Wij hebben nu bereikt waar de MadMen generatie alleen van kon dromen. In Nederland is 46% van de Workforce vrouw. In 1987 was dit nog 37%. In 1992 was 50% van de studenten in het hoger onderwijs vrouw, nu zijn wij de mannen voorbij gestreefd. Vrouwen breken (hoewel volgens sommigen te langzaam) door het glazen plafond heen en vrouwelijke eigenschappen worden alom gerespecteerd als leiderschapskwaliteiten. Reden voor een feestje dus?
Jazeker, maar ook tijd om de discussie te richten op die vraagstukken die er echt toe doen voor jonge vrouwen. Heel fijn een quota voor de top, maar hoe zit dat met mijn day-to-day problemen en vraagstukken voordat ik die top heb bereikt?
Oftewel, waar is de kindercrèche op de Zuidas?
Lees meer!

Partners

Wat maakt partners op kantoor zo aantrekkelijk voor de vele stagiaires en jonge medewerksters? Is het hun veelal kalende hoofden? Hun duizelingwekkende salaris? De ring om hun vinger? Of is het het simpele feit dat het een man met macht en aanzien is? Dezelfde reden waarom 16-jarige bakvissen op de barman vallen en 18-jarige groupies op de dj of zanger. Zou het zo simpel zijn? Ik heb die aantrekkingskracht, die sommige partners bij ons kantoor lijken te hebben, nooit begrepen.. Op de verjaardag van Kantoorgenoot B. ging er dan ook een wereld voor mij open. In de woonkamer van haar appartementje in de Pijp had ik een gesprek met drie advocates. Alledrie werkzaam bij een groot kantoor en alledrie een relatie met een aardige jongen. Maar, zoals we allemaal weten, met aardige mensen dempen ze de grachten, dus daar is niks aantrekkelijks aan. Wel lekker veilig, want uiteraard hadden de vriendjes allemaal een prima baan. Maar die spanning hè. Die spanning is de laatste tijd toch wel erg ver te zoeken. En waar is die spanning wel te vinden als je verder 80 uur per week op kantoor zit? Juist. In de lift naar de achtste verdieping. In het trappenhuis waar niemand komt. Op de uit de hand gelopen kantoorborrel (vooral kerstborrels doen het erg goed hierin). En natuurlijk op de late doorhaalsessies.
Alledrie hebben ze een partner van hun eigen kantoor aan de haak geslagen. Voor erbij. Zowel voor hem als voor haar. Want hij is uiteraard getrouwd en heeft drie gezellige blonde kindertjes thuiszitten. De echtgenote in kwestie heeft de slippertjes van haar man al lang geaccepteerd. Hij brengt in ieder geval voldoende geld in het laatje en als hij het niet te opzichtig doet, heeft zij er verder geen last van.
In dat hoekje van dat appartementje waar de rosé het goed deed, was inmiddels Bianca zelf er ook bij komen zitten en tot mijn verbazing vertelde zij geheimzinnig over haar affaire met ‘de kale’.
Wat? ‘De kale’ is een totaal gladde, zich in een midlife crisis bevindende, partner bij ons op kantoor. Smeuïg vertelde ze hoe de afgelopen vrijdagmiddagborrel op zijn kantoor geëindigd was,. Hoe de spanning te snijden was toen ze toevallig beiden in de lift stonden en dat hij zich aan haar vergreep die laatste paar verdiepingen zonder andere mensen in de lift.
Precies de spanning die ze miste in haar doodgebloede relatie met de aardige jongen, die in de keuken de Melba toast stond te smeren. Terwijl ik meewarend naar deze aardige jongen keek. Zei B.” Ik voel me toch wel schuldig naar Jochem toe. Hij is zo aardig en hij is toch echt wel de ware hoor.”
In mijn oren kwam dat enigszins ongeloofwaardig over. Ik sla in ieder geval de volgende kantoorborrel over en neem voorlopig gewoon de trap.
Lees meer!