Insane in the brain

Vorige week posten we al over regel 1 van het bestaan op de ZuidAs: je bent altijd in control. Deze week besteedden we aandacht aan regel 2: je bent een can do persoon. Om de erudiete Vanilla Ice te quoten: “If you’ve got a problem. Yo. I’ll solve it”. Een Zuidasser lost nijpende kwesties met efficiëntie en kalmte op en is nooit zelf de oorzaak van het probleem.

Alleen als je kantoor heel veel geld oplevert (i.e. je bent partner) mag je met dictafoons naar toevallige passanten op de kantoorgang gaan smijten. Ben je geen partner? Dan ben je een visioen van redelijkheid, zen en totale overgave.

Helaas begrijpt niet iedereen dat je “lekker gek” voor thuis moet bewaren. Hoe je een carrière in de juristerij effectief de nek omdraait voordat je überhaupt een memootje hebt geschreven bewijst ene Leslie Brodie, rechtenstudente in de United States. Leslie is een persoonlijke kruistocht gestart tegen kantoor Kerr and Wagstaffe in California om volgens eigen zeggen een einde te maken aan seksisme en racisme binnen Amerikaanse advocatenkantoren. Ze stuurde een petitie naar ongeveer iedere rechtenstudent en advocaat in San Francisco waarbij ze het kantoor in kwestie beticht van een eenzijdige vertegenwoordiging binnen de maatschap (van blanke mannen van middelbare leeftijd). Daarnaast zou betreffende kantoor volgens Les alleen maar mooie jonge poppetjes aannemen. Tot zover niets nieuws. Een beetje ZoZa girl weet al jaren dat je met een matige cijferlijst alleen iets te vrezen hebt als je niet kan compenseren in de looks department. Lang leve de homogene maatschap!

Maar in plaats van dat deze Amerikaanse Zozette dat nou gewoon als nuttige informatie opslaat en verder gaat op carrière pad, slaat ze ouderwets door en stuurt een hysterische petitie door den lande . Niet omdat ze eruit is gekickt bij een studentstage kantoor in kwestie, maar omdat ze, ja het is waar, een slecht cijfer zou hebben gekregen van een van de partners van het kantoor, die aan een universiteit is verbonden.

En daarmee komen we bij de les 3 voor deze week Zozettes: pick your battles. Als ze al was gaan klagen over een aannamebeleid, had ze even moeten wachten tot ze uberhaupt was aangenomen. Meer info over Leslie en de petitie: http://www.abovethelaw.com/ Lees meer!

Creatief in Krijtstreep

Grote corporaties op de Zuidas zijn stuk voor stuk op zoek naar mensen die ‘out of the box’ kunnen denken en ‘creatief’ zijn. Althans, volgens hun officiële statement. Iedere sollicitant die met bibberende knietjes aanklopt op de Zuidas claimt dan ook ‘erg’ creatief te zijn en altijd met originele oplossingen te komen. Deze beweringen worden zorgvuldig getest en gemeten in bloedserieuze assessments. Na het assessment wordt in een gesprek met een serieuze psycholoog in een uitgebreide analyse besproken hoe groot het creatieve vermogen van de sollicitant is.

Creativiteit wordt erg serieus genomen bij ons op de Zuidas.

Als we daarentegen het woord creativiteit terughoren in combinatie met een typisch Zuidas beroep is dit zelden in positieve zin. Als je als creatieve accountant of als creatief financieel adviseur te boek staat, moet je toch echt op zoek gaan naar een nieuwe ‘uitdaging’.
Echte creativiteit is helaas ver te zoeken op de Zuidas. De gemeente is nu van plan om op de duurste m2 van Amsterdam broedplaatsen te creëren. Maar ook dit zal geen soelaas bieden. Creativiteit is iets wat organisch groeit.

Is afzien in een lullig atelier ergens ver in Noord niet onderdeel van het creatieve proces?
‘Out of suffering comes creativity, you can not spell painting without pain’*. Het leven van een creatieveling gaat niet over rozen en dat hoort zo.

En dat, dat hebben ze dan weer gemeen met de Zuidassers. Want ook het leven op de Zuidas kent donkere kanten. En ook daar wordt heel wat geleden.

Bij nader inzien. Welkom op de Zuidas.

*John Lithgow - 3rd Rock from the Sun
Lees meer!

See you on facebook

My former colleague recently moved to the other end of the world. It was the best day of my working life.

Until then, this senior associate had displayed the malicious, manipulating and backstabbing behavior you would expect from two women sharing an office. Worse, my colleague was the reason for my entry into the firm, and turned into Barristerzilla from day one. Having landed her pension fund in the form of a nearly-retired partner twice her age, she limited her professional activities to planning her wedding and getting the paperwork ready for their exodus to pension island. In order to justify her continued inclusion on the payroll, she resolved to copying my work and bad mouthing me in front of the partner heading our team. Her pending emigration was, in fact, the light at the end of the tunnel which dragged me through those horrible first six months.

After Barristerzilla left, the working relationship between the partner and I improved rapidly. It seemed liked my days as suppressed trainee were over.

Until the day I received a friend request on Facebook.

The mere image of her profile picture brought about feelings of resentment and fear. What was I to do? Accepting her request would enable Barristerzilla to review details of my personal life, information which could be used against me. On the other hand, declining could trigger retribution.

Whereas our Facebook accounts are generally safe from parental supervision (Babyboomers usually do not engage in any virtual networking), office mates and the like have to be excluded from our social network by choice.

To what extent is it required to get up close and personal with your office peers online? It is not like your colleagues expect you to spill your guts about the weekend in the office on Monday. Moreover, in real life there is a wide range of socially accepted subtleties available to avoid mixing business and pleasure. For example, repeated invitations for after works drinks can be declined politely with a smile and wave.

But Facebook is without mercy. It’s either in or out. Declining a friend request is like an unreturned phone call. It will be noticed. And once that person is in, there is no way out but un-friending them. Now there is a statement.

How to virtually escape your office friend (or foe) remains the question. Declining is the safest way out. If that’s not considered optional for reasons of professional interdependencies, there’s always the option of accepting and vigorously amending your privacy settings. As the CEO of Facebook recently advised, “I encourage you to (...) consider who you’re sharing with online.”Luckily, there is always an ultimum remedium: commit virtual suicide. Less hazardous than in real life, and you can always start all over again.

Goodbye. Farewell. See you on Facebook : )
. Lees meer!

Can do

Ik kan het niet, ik wil het niet, het is me niet gelukt. Dat zijn verboden zinnen in een dienstverlenend beroep.

Erger nog: “het kwam door de kopieermachine en de secretaresse van mijn kantoorgenoot dat de koeriersdienst …”

Zip it. Hier zeg je hetzelfde onder een laag van leugenachtige smoesjes. Daar kom je niet mee weg op de ZuidAs.

Collega’s met een can’t do mentaliteit. Van die kantoorgenoten, die een verzoek altijd met een wedervraag zullen beantwoorden. Die geen tekortkoming erkennen, maar hun vingertje priemen naar een kantoorgenoot. In cover your ass emails waar gebruikt wc papier nog fris bij afsteekt.

Al hun excuusjes, smoesjes en smeerlapperij is ruis in je inbox. Niet alleen spelen ze het niet klaar, daarnaast vragen ze aandacht voor hun tekortkomingen. Ronduit asociaal. De enige plek waar dat soort gedrag wordt getolereerd is een zandbak op de kleuterspeelplaats.

Het is toch simpel. Beloof niet meer dan je kan. Doe wat je hebt beloofd. Een cliënt wil ook niet weten waarom iets niet is gelukt. Een cliënt wil alleen weten (i) dat iets is gelukt of (ii) hoe het in de nabije toekomst gaat lukken.

Die gedragscodes gelden ook intern. Wat doe je als een medewerker zich daar niet aan houdt en consequent naar jou wijst?

Zo heeft een medewerker uit mijn team de gewoonte om bij navraag naar haar omissies te reageren met twee mails. Een mail aan partner en deze ZoZa, waarin ze priemt naar mij en opsomt wat voor niet ter zake doende actie ze wel heeft ondernomen in het dossier. Een tweede mail alleen aan mij met de instructie het probleem op te lossen.

Wat nu? Klikken tegen mamma dat het toch echt Klaasje was die in de zandbak heeft geplast? Of ga je er vanuit dat mamma dat ook wel door heeft?

Think again. Er zitten wel meer kinderen in de zandbak en je partner overziet ook niet alles.

Integriteit maakt vaak wel de meeste indruk. Reageer op de mail aan allebei en herhaal je vraag. Reageer niet op de tweede mail. Doe je zelf iets fout: zeg sorry en buig je hoof diep. Voortdurende vingerwijzers vind ik per definitie verdacht. Een gepast excuus werkt meer begrip dan zwartmakerij. Sorry, can’t do.

Lees meer!

In Control

Niets is wat het lijkt op de werkvloer.

De zeer gewaardeerde medewerkster met drie blonde kindertjes in een zelfgeknutseld fotolijstje op haar bureau? Die gaat elke avond jankend naar bed. Omdat ze het werk niet trekt, en liever thuis blijft om met haar kindertjes te knutselen, dan de zoveelste SPA uit te onderhandelen. Mijn bloedserieuze collega, die altijd in diepe concentratie achter zijn bureau zit als je 's ochtends binnenkomt en er altijd nog zit als jij naar huis gaat? Die zit dus online te pokeren. En via iemand van payroll hoorde ik dat er sinds vorige maand beslag is gelegd op zijn salaris.
Op het werk presenteert iedereen een schone versie van zichzelf. Want problemen horen thuis te blijven. En hoe hoog de druk soms ook wordt opgevoerd. Wij worden geacht geen stress te voelen. Rustig blijven, niet zo gek doen. Must. Appear. In Control.

Dus zet een grote groep Zuidassers elke ochtend bij het tandenpoetsen een sypathieke doch serieuze grimas op die er pas aan het einde van de dag weer af mag. Als een stel speciaal gekloonde versies van Corporate Barbie en Ken. Heel soms gaat het mis. Dan verdwijnt de grimas van het vriendelijk doch kalme werkgezicht en zie je een zenuwtrekje, of zweetdruppeltjes van een kater die je collega verborgen probeert te houden. Eigenlijk wil ik dat niet zien. Werk is de enige plek waar ik gewoon niet mezelf hoef te zijn, maar een schone versie ben. Zonder track changes, die zijn voor thuis.
span>

Lees meer!

Das Weisse Band

In the weekend Valentine’s Day hit an obvious homerun, this ZoZa decided to avoid all commercially exploited entertainment and absorb some true culture. So off to the alternative movie theatre it was. Das Weisse Band was on screen that night. The Golden Globe and Golden Palm winning movie depicts German country life at the outset of World War I.

Nothing that gets your Saturday evening going like a good three hours of black and white silent cinematography, we told ourselves. Well, escaping the light heartedness of carnival and Valentine’s Day we sure did.

Initially, my friends had trouble focusing on screen and keeping their eyes open. However, their yawns gradually froze into startled faces when a series of not so pleasant events took place in Peasantville.

As is often the case with rural secluded villages, strict religious and moral standards were imposed on the villagers. Feeling repressed and rejected, those restrictions took their obvious toll on the community’s children.

These consequences do not display themselves over nights. In a Gerard Reve like suffocating atmosphere the picturesque images gradually reveal the not so pretty means a human mind can resort to if left without a discharge valve.

Not surprisingly, specifically the children of the bourgeoisie suffer most from the pressure to meet the impeccable image of the self-contained being that you just not are at four years old.
Not so different from the way you may sometimes feel when expected to act the part of the self confident and in control lawyer you just not are at the start of your career. However, we hope you will try not to unwind by poking out your peers eyes with office scissors when doing overtime.

Das weisse band, true a picture as it may paint, leaves you with a suffocating and depressed feeling. So much that it took me two beers and a Hollywood flat liner without plot or any cultural aspiration too overcome this sense of darkness.

Luckily, Pretty Woman was on Sunday, saving me from a Blue Monday.

Lees meer!

Goed gevoel

Mijn fiets laat het af weten, dus pak ik ’s ochtends tram 5 naar de Zuidas. Als ik de tram uit stap loop ik naar beneden, AH to go rechts, De Blauwe Engel links en een heel groot scherm met een lachende Maxima op de Olympische spelen recht voor mij. Nauta en Stibbe aan mijn rechter- en het WTC aan mijn linkerhand. Door het station. Door de grijze menigte. Vrouwen op hakken, mannen in pak. Iedereen gehaast. Iedereen in gedachten. Het bruggetje over ABN AMRO aan de linkerkant. De schoen van ING ver naar rechts. Iets dichterbij aan de rechterkant, Boekel de Neree, de hoek om links een kantoor van Rabobank en rechts Baker McKenzie. Ik zie de consultants van BCG lopen. Geen idee waar ze zitten, wel ergens in de buurt. Iets verder door naar de ITO toren met Zuidasparel Dicky’s en Houthoff en Accenture ergens daarboven.
Indrukwekkende namen in indrukwekkende gebouwen. Dit is waar ik van droomde als rechtenstudent. Het kloppende financiële hart van Nederland met achter gesloten deuren de intriges, geheime deals, rolkoffers, chanelpakjes en hoge hakken. Internationale onderhandelingen, dicht bij Schiphol. Ieder moment het vliegtuig pakken mocht het nodig zijn om een deal te redden.
Ok, with hinsight knowledge, is het allemaal een stuk minder glamour dan gedacht. Maar toch, ik werk hier in dit bijzondere stukje Amsterdam en zie het allemaal van dichtbij.
Met mijn latte macchiato in de hand en Amy Winehouse op de i-pod stap ik de lift in. Op mijn verdieping aangekomen stap ik de lift uit. Half 10, vandaag gaat een goede dag worden. Ik voel het.
Lees meer!

Who needs magazines anymore?

As the American Vogue contributes an editorial in her March issue to the ten most influential fashion bloggers world wide, one may wonder: will we still be reading magazines in ten years? Fashion bloggers keep you up to date 24/7 and, moreover, have a taste of real life “on the streets”. Magazines are issued monthly or weekly and there content is static. So, will you still be reading magazines in ten years, or will it be a blast from the past? Lees meer!

IK WIL HAAR HAAR

Ze is natuurlijk te ordinair voor woorden. Cheryl Cole. Veroordeeld voor geweldpleging in een club. Getrouwd met de al even ordinaire Ashley Cole, die chronisch vreemdgaat en deze week betrapt werd op het versturen van sexmsjes naar een snollie Engels naaktmodel.
Maar dat HAAR! Dat willen wij dus wel ja. Lees meer!

Sex and the City

Voor wie genoeg heeft van mierzoete Valentijnsromantiek inclusief herhalingen van Pretty Woman op tv: de trailor van SATC de movie deel 2. Rumour has it that Big´s going to cheat on Carry..... oooooohlallal Lees meer!

Op reis met kantoor

Ieder zichzelf respecterend kantoor heeft wel een weekendje skiën in haar budgetten ingecalculeerd. Bij het ene kantoor gaan ze met de touringbus naar Tirol, het andere kantoor vliegt zijn medewerkers via Geneve de Franse Alpen in.

Lekker een weekendje ontspannen, heet dat. Maar van ontspanning is nauwelijks sprake. Van inspanning des te meer. Inspanning om met je populaire kantoorgenoten (die ook allemaal skileraar zijn geweest tijdens hun studententijd) mee te komen die zwarte piste af.

Inspanning om goed uit de verf te komen bij de bazen, die je normaal nooit ziet en nu ineens naast je in de après-ski staan. Inspanning om met je collega’s over andere dingen dan werk te praten. Inspanning om die ene collega, waar je per ongeluk in een dronken bui mee hebt gezoend, te vermijden.

En inspanning om een heel weekend lang niet al te dronken te worden tijdens de après-ski, maar toch gezellig mee te doen.

Uitgeput kom je op maandagochtend terug op Schiphol en dezelfde dag wordt je gewoon weer op kantoor verwacht. Hoezo ontspannend weekendje? Lees meer!

The Creative Crowd

Last week Amsterdam hosted International Fashion Week. For one whole week we got to ditch the work gear and dress up, which is a rare thing in our down-to-earth "I need to be able to wear this while biking" city.
So dressing up was exactly what I did when our most talented jewelry designer, Bibi van der Velden, invited me to her show.

The show was on a Sunday evening and with the prospect of five full days of hard work ahead, I was eager to exchange the banking industry for the more glamorous fashion scene.

Fashion shows are mostly about drinking and networking, so I mingled amongst the artsy crowd. On my way to the Champagne bar, I passed tres serieuse photographers, sunglassed members of the in-crowd, and stick thin legs on towering heels. I felt strangely out of place. Not only were all the girls at least six feet tall (excluding the seven-inch heels), they all seemed to know each other.

They were all 'creative', as they put it, which could mean as much as having designed men socks or outfits for Chihuahuas, but creative none the less.

As in any other industry, the 'creative' industry is one with its own codes and conducts. There is a highly vicious pecking order. At the top of the food chain we find the successful models and designers with their own catwalk shows. At the bottom we find many wannabe-crafters and model/waitress/singers (the so-called slashers).

Somewhere dangling under the food chain, even below the slashers, we find the non-creative crowd, i.e. people who have a job that doesn't involve looking pretty while presenting a moodboard.

This non-creative crowd has a working day that start at 9:00 and knows how to work a Blackberry. They have fixed hours and - how dreadful - a boss. The non-creative crowd gets regular paycheck and on top of that, an unadventurous pension plan. Horrific words to the truly creative.

And even though I didn’t have 'Banker' written on my forehead and tried my best to play the part, the artsy crowd sensed a non-creative, paycheck-and-pension-plan vibe around me.

Feeling an outcast I hit the bar with my non-creative friend (a lawyer) and talked about non-creative issues, such as filing our 2009 tax report and banker bonuses: yes or no?

After a few drinks, the actual show with jewelry to die for, and another few drinks, I walked home too drunk for a Saturday - let alone a Sunday - night. I hit my bed thinking about the alarm clock going off the following morning and wished I was part of the creative crowd, a world without obligations, e-mails or conference calls. My thoughts drifted to the beautiful necklaces from the catwalk, which lead me right to next month’s paycheck, and back to the alarm clock.

8am, rise and shine!

Lees meer!

Junior

Zondagochtend is een uitgelezen moment om je eens flink in het zweet te werken. Samenwonend Nederland doet dat doorgaans tussen de lakens. Single Nederland is veroordeeld tot sportschool of park.

Zweten in het park is zien en gezien worden. Het Vondelpark op zondagochtend is net fileflirten op de A2. Moet je ook zonder wederhelft je best doen om verleidelijk op en neer te hupsen tussen de junks en verfrommelde bierblikjes.

Iedereen weet dat aan verleidelijk op en neer bewegen veel alcohol of jarenlange gewenning voorafgaat.

Zweten op zondag doe ik dus liever in afzondering. In de sportschool. Ladies only, welteverstaan.

Tussen de verhitte gezichtjes onder guitige mutsjes krijg ik een ontspannen Hammam gevoel. Mevrouwen schamen zich niet om hier met buik en steunkousen over lycra-langebroek de wandelbandberg te beklimmen, onderwijl luid roepend in een mobieltje, geklemd tussen hoofddoek en oor.

Totdat Junior binnenkomt. Dan wordt het Harem uit de Amsterdamse binnenstad hitsig en wild. Vooral als Junior de dames instrueert hun borsten te schudden en “sjimmi-sjimiie-sjimmie” te roepen tussen een mambo en side step in. Dan geeft het Harem hoge keelgeluidjes als gratis toegift.

Junior is een tropische verrassing met rastavlechtjes en losse heupen. Junior geeft lessen “Les Mills” Body Jam, ofwel ongegeneerd wulps dansen op zweetneger muziek. Zelfs de stretching moet ‘sexy’. Junior doet dan zijn ogen dicht, knipt met zijn vingers en zwaait ritmisch heen en weer op een podiumpje. De mevrouwen kwijlen en vergeten de pasjes. Veel beter dan dit wordt de single zondagochtend niet.

Vriendin K en ik moeten daar altijd een beetje om lachen. Wijvinden Junior vooral schatting, zo zeggen we tegen elkaar. Junior is namelijk 21.

K is 33, recent gescheiden en heeft een kind van 6. Toen ik K vroeg wat ze daarna ging doen vertelde ze over een mannelijke “collega++” die langs kwam. Tegen het zondagavond syndroom – goed bekeken zit de hele zondag vol valkuiken voor de singlette. Ik knikte begrijpend. Van 25.

Jeetje.

Junior huppelde weg.

Ik ging nog wat achterstallige administratie wegwerken. Ideaal voor de zondag. K knikte meewarig.

Misschien is Justin Bieber nog op zoek.

Lees meer!

Inspiratie: Wedlock

De ZoZa's zijn gek op verhalen over over dating drama's en het strikken van eligible bachelors. Wendy Moore schreef een fascinerend boek over het waargebeurde verhaal van de 27-jarige erfgename en Londense IT girl van de 1770's, Mary Eleanor Bowes. Over liefde, gossip, bedrog en poederpruiken.

Mary, beeldschoon, intelligent en vreselijk verwend, is de dochter en enige erfgename van een steenrijke industrieel. Ze groeit op als daddie's princess in het Engeland van Jane Austen. Mary flirt graag en heeft een zwak voor knappe Keltische mannen in uniform. Tegen het advies van haar moeder trouwt ze op haar 18e met de Schotse hunk Earl of Strathmore. Helaas ontpopt de Earl zich na de trouwerij als een alcoholist en onverbeterlijk gokker. Pech voor Mary, want in 18e eeuws Engeland was de positie van de getrouwde vrouw nogal zwak. Met het omschuiven van de trouwring verloor de vrouw de beschikking over haar eigen vermogen aan haar man. Scheiden was not done, dus Mary kon alleen maar hopen op een onverwacht overlijden van haar Earl. Tot haar grote geluk overlijdt de Earl of Strathmore na een aantal jaren ongelukkig huwelijk aan een gevalletje TBC.

Mary is dan 27, weduwe en weer rechthebbende van haar enorme vermogen. Een single girl in Londen besluit ze een jaar lang lol te maken. Haar flirty leventje levert eindeloos voer voor roddels in de Londense society. Mary staat als de Paris Hilton avant la lettre vaak in de roddelbladen, en niet altijd even positief. Maar dan komt uit het niets de charmante Ierse generaal Andrew Robinson Stoney to the resque. Althans, dat lijkt zo. De openingsscene van het boek is de knappe Stoney die in een duel met ene Bate de eer van Mary verdedigt en zwaargewond raakt. Bate zou vuige roddels over Mary hebben verspreid en Stoney, zelfverklaard bewonderaar van Mary kon volgens eigen zeggen niet anders dan zijn leven voor haar eer te geven. Als de naieve en hoog romantische Mary dit hoort komt ze Stoney op zijn sterfbed opzoeken. Stoney vraagt haar nog een gunst te verlenen voor hij overlijdt. Hij wil met zijn grote liefde en idool Mary trouwen. Omdat Stoney niet lang te leven heeft besluit Mary Stoney's laatste wens in te willigen.

Maar, dramatische twist in het plot, een paar uur na de huwelijksvoltrekking knapt Stoney wonderwel op en zit Mary kort gezegd, aan de koop vast. Ze is er ingeluisd. Stoney blijkt een weerzinwekkende man te zijn, die Mary mishandelt en als doel heeft haar fortuin aan onzinnigheden te verkwanselen. Maar Mary is moedig en besluit de strijd met haar man aan te gaan.

Wedlock leest als een goed geschreven aflevering van Gossip Girl gecombineerd met historische trivia en een fascinerende blik in het leven van vrouwen in de 18e eeuw. Een top combinatie miladies.

Wedlock: The True Story of the Disastrous Marriage and Remarkable Divorce of Mary Eleanor Bowes, Countess of Strathmore

Te bestellen via Amazon.

Lees meer!

Internetdaten

Deze zozagirl is single en gevaarlijk dicht in de buurt van de big 3-0. En, hoewel het niet bon ton is om te zeggen, zoekende. Op zoek naar een hubby, een maatje of gewoon een lekkere geile vent. Als bankier zijnde is mij geleerd altijd je kansen te spreiden. Dus niet al je geld inzetten op aandelen, maar boor ook de money markets en de obligatiemarkt aan. Grotere kans op duurzame winst. Dus heb ik besloten niet alleen de kroegen aan te boren, maar ook vrienden en internet in te zetten. Dat laatste ‘voor de gein’ natuurlijk. Ik heb mij ingeschreven op Parship en relatieplanet.

Wat mij tot nu toe duidelijk is geworden, is dat er nauwelijks verschil bestaat tussen de virtuele en de echte datingwereld.

Net als in de echte wereld worden nieuwkomers met veel enthousiasme onthaald. Een nieuwe collega op de vloer die ook nog eens vrijgezel is en er goed uitziet is een reden om eens extra naar het koffiezetapparaat te lopen. In de virtuele wereld is dit wat duidelijker. Een nieuwe binnenkomer wordt met veel enthousiasme bekeken en bestookt met flirt verzoeken en berichtjes. Van ‘Ziet er goed uit!’ en ‘Lekker ding!’ tot pagina’s vol met zielenroerselen. Vooral dat laatste heeft bij mij en mijn vriendinnen tot de nodige hilariteit geleid. De een na de ander kwam voorbij met lange verhalen over vorige relaties, lievelingsgerechten (babi pangang) en namen van huisdieren.

En net zoals in de echte wereld is het ook in de online wereld niet sexy om ieder detail van je leven uit te blurpen nog voor je überhaupt een date hebt gehad.

Als je je profiel aanmaakt wordt je gevraagd naar een eisenpakket. Dit eisenpakketje komt dan online te staan. De losers die niet aan jouw eisenpakketje voldoen, hoeven zich dan ook niet te wagen aan een berichtje of een flirtverzoek.

Maar net zoals in de realiteit (waar je eisenpakketje misschien niet op je voorhoofd geschreven staat, maar toch echt wel in je houding uitgedrukt wordt) zijn het toch vaak de losers die reageren. De schaarse aantrekkelijke en leuke kandidaten die op internet te vinden zijn, reageren niet. Ook hier wederom geen verschil met gewoon de kroeg ingaan, waar de leuke jongens het moeilijkst te benaderen zijn.

Het voordeel van de kroeg is dat je er bier kan drinken en lol kan hebben met je vriendinnen.
Voor zover dus mijn kansen spreiden. Toch maar gewoon inzetten op de aandelenmarkt en gaan voor maximale winst.
Lees meer!

All the single ladies

Schokkend nieuws vanuit Amerika: als je voor je dertigste je ware liefde niet hebt gevonden, kun je maar beter genoegen nemen met een wat minder perfect exemplaar. Aldus Lori Gottlieb in Marry Him: The Case for Settling for Mr. Good Enough.

Pardon?? Is er in mijn door deadlines gedomineerde leven nu ook een deadline gezet op het vinden van de ware?! Apparently so. Volgens Gottlieb zijn vrouwen geïndoctrineerd door romantische verhalen uit Hollywood films [ok, daar kan ik in meekomen] en is het na je dertigste tijd om te stoppen met zoeken en te pakken wat je pakken kunt.

Je verwachtingen bijstellen naar de werkelijkheid is één ding, maar dat betekent nog niet dat geluk een houdbaarheidsdatum heeft gekregen.

Nu wordt Gottlieb’s advies wel degelijk nageleefd door vele vrouwen - ook in mijn omgeving - die genoegen nemen met een "aardige" relatie, en dat stukje dat mist al dan niet buiten de deur zoeken. Maar ik ben een romanticus in hart en nieren en ik weiger dan ook te geloven dat het na je dertigste is afgelopen. Neem het verhaal van twee jeugdgeliefden die - allebei na een ander huwelijk - elkaar alsnog op 50 jarige leeftijd hebben gevonden. Ik ken ze. Persoonlijk. De cynicus zou opmerken dat zij haar "ware" dan in ieder geval voor haar dertigste heeft ontmoet.

Voor sommigen van ons is het volgens Gottlieb dus al te laat. Maar wat nu te doen als je nog wel (kort) de tijd hebt voor je dertig wordt?

De wiskundige Peter Backus berekende dat kans dat je je ware liefde tegenkomt 1 op 285.000 is. Hij gebruikte hiervoor de proef "Drake Equation," een berekening die meestal wordt gebruikt om de kans op buitenaards leven te berekenen [sommige mensen hebben echt tijd over]. Backus gebruikte deze proef in ieder geval om te berekenen hoeveel kans hij maakte om de ware tegen het lijf te lopen. Zijn input was gebaseerd op eigen bevindingen; zo beperkte hij de invoer tot heteroseksuele, hoogopgeleide, single vrouwen in zijn eigen leeftijdscategorie en woonachtig in de omgeving. Geen extreme invoerwaarden dus. De resultaten zijn bedroevend: de kans dat je de ware tegen het lijf loopt is niet veel groter dan de kans dat je een buitenaards wezen tegenkomt.

Misschien heeft mevrouw Gottlieb toch een punt...

Lees meer!

Bibi: back to the Future

Bibi van der Velden presenteerde gisteravond haar nieuwe Wearable Works of Art collectie tijdens de Amsterdam Fashion Week en de ZoZaGirls waren erbij. Was het vorig jaar nog bij de beesten af, dit jaar ging Bibi back to the future.

De voorpret begon met gepaste glamour in de polder. Inge de Bruijn had zichzelf stevig in de maquilage gezet en maakte een grand rentree met no name wingwomen en extensions. Nooit geweten dat Inge het zwembad heeft verruild voor de catwalk. Ook Kim Feenstra was van de partij, die ons toevertrouwde het licht in de WC “Freeeselijk” te vinden. We love you Kim, wij ook. Verder was het kwartet Waldemar-Sophie-Ruben-Laurien aanwezig en sierde Neerlands trots Yfke de catwalk.

Enfin, BN’ers, Beauties en wannbe’s (wat doet Frank van Idols tegenwoordig ook alweer?) wiegden heen en weer in afwachting van de show onder het genot van wat poppel.

De zaal was afgeladen. Een paar goodie bags verder en we zaten front row- op de trap. Toen werd het stil. Spotlight aan. En in het licht van de “Giant Laser” bleek dat Bibi een glamour-in-de-polder evenement toch artistieke allure kon meegeven.

De collectie die Bibi dit jaar neerzette was vrijwel het tegenovergestelde van vorig jaar. Tribal versies futuristisch, dierlijke materialen versus glas en gestroomlijnde vormen. Maar het was kunst met een K. Prachtig hoe muziek, licht en collectie op elkaar aansloten. De lazer maakte het geheel mysterieus en krachtig. De modellen hadden een futuristische nude look, waardoor de kunstwerken nog beter uitkwamen.

Hoogtepunten waren wat ons betreft het spiegeltjesmasker, de witte geblazen schouderbollen, het harnas van Yfke en de waterval van transparante bollen.

De stijl van de kunstwerken deed ons denken aan Gaga meets Gaultier. Metallic met een tikje Thierry Mugler. Maar in feite is Bibi’s kunst niet te vergelijken met een andere couturier. In 2006 opende Bibi samen met haar moeder en bekend beeldhouwer Michèle Deiters de Studio White Space. Als beeldhouwer drukt Bibi een heel eigen stempel op de collectie. Van juwelen was dan ook bijna geen sprake meer. Dit was kunst.

Dit was alweer de vijfde keer dat Bibi met haar 29 jaar deelnam aan de Amsterdam Fashion Week. Vorig jaar de openingsact en dit jaar de grand finale. Back to the future. Wij zijn er nog een beetje stil van.

Lees meer!

Christmas Dinners

The title of this article suggests that it is being published way over date. It's not. Christmas Dinners are a year-round tradition in young, conservative right wing Netherlands. These formal dinners (Kerstdiners in Dutch) are arranged to hook up eligible, young men with well-bred, future desperate housewives.

The Netherlands has the image of a liberal society where coffee shops are as commonplace as Starbucks, and where prostitutes are active and respected members of Parent-Teacher Associations. The truth is that behind this liberal and tolerant facade, Dutch society is fragmented with strict barriers dividing the social pillars.

From the age of ten, future bankers and lawyers start their social careers in sailing camps and on hockey fields, later teaming up in fraternities or sororities at university. Unsurprisingly, participating in these forms of arranged social networking does not in the least place purport to safeguard a future spouse and marital bliss. What’s new? As Jane A put it, “It is a truth universally known that a single man in possession of a good fortune must be in want of a wife."

The key tradition and a fixture in any sorority girl's calendar are the Christmas Dinners, held all year round. As a matter of course, these Christmas Dinners involve: (i) wining, (ii) dining, in (iii) a glamorous skimpy outfit, preferably with (iv) a trimmed down body to match the dress, and (v) a date - yet without a scandalously drunk geriatric relative in sight.

Unfortunately, participating is not optional. Peer pressure has it that if you and other doubtful sorority members opt out of the dinner, you will deprive others of the once-of-a-life-time opportunity to call that guy they have been secretly admiring from the safe harbour of their Facebook account.

Getting a date is the difficult part.

Alas, chances are that you will have to make last minute calls to complete strangers; worse still, sorority rules mean that you have to pay for your date's dinner as well. Feminism dating avant la lettre.

Although frustrating, expensive and at points embarrassing, old habits die hard. Dutch girls who have not yet lured a future spouse into their Amsterdam canal apartment (or who have lost a few on their way) carry on this horrendous charade well into their late twenties in their relentless pursuit to find their Mr Darcy.

Consequently, who to bring to Christmas Dinner remains a daily life dilemma for this Dutch girl at the not-so-tender age of 28.

Luckily, being confined to conservative liberal roots will usually mean that your family is in the game as well. My older sister took the liberty of fixing me up with an eligible young bachelor from her own “frat.net” who fits the essential requirements: tall, more than solvent, and with a handful of friends to match the other single suckers from my group. I can already smell the Raclette cheese, when we set out in our Volvo station wagon for group skiing holidays together, kids and complementary Labrador in the back. Sturdy, stable, and somewhat boring.

“It’s more than I engage for, I assure you.” (Mr Bennet, Pride & Prejudice, p. 6)

Lees meer!