Het Kantoor - II

Lees meer!

Schoen genoeg?

In de pauze loop ik naar buiten om voor Dicky’s een broodje pastrami en versgeperste jus te nuttigen. Halverwege mijn broodje word ik opgeschrikt door trommels, knaloranje vestjes en gebulder uit een megafoon. Verstoord kijken wat pakken op van hun FD en salade nicoise. Een stoet van schoonmakers, 80% allochtoon op de anders zo witte Zuidas, scanderen originele leuzen.

Ze zijn boos en dat is te zien. De schoonmakers staken nu al dagen en zetten zich in voor een hoger loon en betere arbeidsomstandigheden. Een schoonmaker verdient namelijk erg weinig is op de youtubefilmpjes van de FNV te zien. Dus zetten ze zich massaal, collectief en enigszins communistisch in voor een hoger loon. En waar anders, dan op de Zuidas waar er veel te veel verdiend wordt.

Toch vinden ook op de Zuidas misstanden plaats die niet door de FNV beugel kunnen. Massa ontslagen zijn ons niet vreemd, bevroren salarissen en afgeknibbelde arbeidsvoorwaarden. Toch zullen we de Zuidaspakken niet zo snel de barricade op zien klimmen. Geen saamhorigheid, geen trommels en geen ratelaars. Hoogstens een klaagzang onder genot van een witte wijn en een borrelhap. Waarom eigenlijk?

Vinden wij het zo maar prima dat ons loon bevroren wordt? Vinden wij niet dat wij recht hebben op behoud van onze arbeidsvoorwaarden of onze baan?
Waarom geen sit in op Zuidas? Waarom geen leuzen als: “Wij gaan niet bij de pakken neer zitten!” , “Veertiende maand houdt ons staand!” of “Geen bemoeienis van het ministerie, wij willen terug in onze 7 serie!”
Waarom staken de papierschuivers op de Zuidas eigenlijk nooit?

Als de schoonmakers staken zien we dat na 1 dag al terug in het kantoor- en straatbeeld. Stinkende stations en rommelige straten. Als de strategy consultants of corporate accounts besluiten hun werk neer te leggen. Wat dan? Wat gebeurt er dan?
Dan... niks.
Juist.

Misschien is dat wel de reden waarom we niks van ons laten horen. De schoonmaker weet dat hij te weinig verdiend en laat dit de wereld horen. Durven wij dat ook? Of blijft het bij een ingezonden brief in het interne communicatieblaadje?
Lees meer!

Het Kantoor - I

Lees meer!

H-Woord

Het H-woord hangt al een paar weken als een donkere wolk boven het hoofd van een bezorgde groep twintigers.
Laat twintigers, die twee jaar geleden single en ambitieus na een laatste zetje van een hijgerige makelaar een huis op de top van de markt hebben gekocht. Een startershuis van krap 70 m2, waarin je net niet kan samenwonen. En dat is jammer. Want het toeval was dat je dezelfde avond na het zetten van de handtekening onder de lening van drie ton op één salaris, onder het oog van een al even hijgerige notaris (“Nee hoor, is niet eng! Huizen stijgen altijd in waarde!”) in Studio 80 had afgesproken. Om te vieren dat je als laatste van je single vriendinnetjes een huis had gekocht. En net op die avond stuiterde je op dat hitje van MGMT in de armen van een al even ambitieuze mannetjestwintiger. Die twee maanden geleden al een huisje van 65 m2 op de Wilhelminastraat had gekocht.

Midden twintig, twee gerenoveerde appartementjes met een greywash eiken vloer en een gezamenlijke schuld van zes ton bij de bank.
Soit, iedere generatie zijn ongemak. Na een jaar daten zou je beide appartementjes aan de volgende suckers verkopen, om samen een wat substantiëler huis te gaan kopen. Een echt huis, waar kon worden samengewoond, getrouwd en een eerste kind kon worden verwekt. Maar nu valt het H-woord, en de bijkomende dreiging dat de prijzen van die overgeprijsde vernieuwbouwappartementjes fors gaan dalen. En je dus alleen kan verkopen met een forse restschuld. Toch maar niet samenwonen, en met angst de ontwikkelingen op de huizenmarkt blijven volgen, allebei in je eigen badkamer, met vierkante wasbakken en antraciet natuurstenen vloer.

Geen wonder dat CDA tegen het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek is, zonder hyptheekrenteaftrek zal de gezinsvorming in de Randstad een stuk langer op zich laten wachten. Lees meer!

In Between Jobs

Het einde van mijn contract is in zicht. Ik ben in between jobs. Mijn urennorm is gedaald naar een half uur per week en ik toer hele dagen rond op de wereldwijde virtuele snelweg.

Zo volg ik Bryan Boy op weg van Manila naar New York en weer terug. Maakt de Givenchy tribal print legging zijn size 0 stokjes nou “stumpy”? Hmmm. Ik vraag me vooral af wat die hysterische zwart wit print voor een setje Hollandse dijen doet. En, natuurlijk, of dat niet voor minder dan $740 kan. Hetgeen me de afslag doet nemen richting H&M en zara.com.

Ik herneem mezelf. Ik kan tenminste de kranten een beetje bijhouden op zo’n dag.

Een documentaire op NRC next maakt dat ik een uur schijnbaar ingespannen met mijn monitor versmelt. Een groep Congolese immigranten blijkt zich te verzamelen in Brazzaville, Brussel. Anti Gigolo en zijn vrienden maken ruzie over wie de duurste jas heeft. Die is van Kom des Garsons. Of van Fersatsjie. Daarna gaan ze in de draaimolen. Ik vraag me af of het Brazzaville kermispubliek de jas van Anti Gigolo voldoende waardeert. En, waar hij die heeft gekocht. Wat me terugbrengt bij een uurtje shoppen.

Importance of Being Elegant from George Amponsah on Vimeo.

Ik probeer wel wat van mijn dag te maken. Tussendoor plan ik afspraken. Met de schoonheidsspecialiste. En de rijinstructeur. Het is belangrijk jezelf een paar concrete doelen te stellen op zo´n dag.

“Ik ben aan het afronden” heet dat dan. Het doet me vagelijk denken aan het zondagmiddag gevoel. Ga toch lekker buiten spelen, zei je moeder dan.

Dat zegt mijn baas niet. Ik verval hier in complete lethargie achter mijn pc. Een bore out dreigt. Ik weet weer waarom het heerlijks is af en toe een dd rapportje in elkaar te draaien. Bouwen. Aan. Document. Ha Bob! Jij draagt tenminste iets bij aan deze organisatie! Om met de woorden van Malcom Gladwell te spreken

“It is not how much money we make that ultimately makes us happy between nine and five. It’s whether our work fulfills us.”

Al is dat een stapeltje verpulverde bedrukte bomen dat direct rechtsonder in een bureau la verdwijnt.

Bryan Boy zou zeggen: Gurrrrrl you better WERQ!!! Lees meer!

Ziek

Het is lente. Voor de Blauwe Engel staat iedereen al weer te borrelen alsof het hoog zomer is. Het is tijd om naar buiten te gaan en je eerste rosétje en witbier achter over te slaan. Maar als ik om mij heen kijk is de winter nog niet helemaal voorbij. Ongeveer een kwart van mijn collega’s is geveld door een snotneus, keelpijn en een laat wintergriepje. Ook ik ben ziek. Toch zit iedereen, waaronder ik, nog braaf achter zijn computer te modelleren. Dat roept bij mij de vraag op. Wanneer meld je je ziek?

Mijn collega’s verschijnen al zwetend en rillend nog op hun werk. Met een misplaatst gevoel van verantwoordelijkheid blijven wij te lang achter onze computer zitten. Ook al kunnen we niet meer denken, omdat ons hoofd vol met snot zit. En zien we niks meer door die waterige oogjes van ons. We blijven achter onze power point zitten en we hoesten onszelf halsstarrig een longontsteking in.

Een vriendin van mij werkt bij de gemeente. Als zij zit te snotteren op haar werk, vraagt haar baas of ze zich wel goed voelt. Vervolgens wordt ze naar huis gestuurd om daar ‘lekker onder wol te kruipen’. Mijn baas belt mij nog als ik met 40 graden koorts thuis lig te ijlen, omdat hij zijn niettang niet kan vinden.

Niemand wordt er beter van als jij met je zielige kraakstem een pitch komt geven. Bovendien zit niemand op jouw bacillen te wachten. Dus als je besmettelijk en koortsig bent, blijf je gewoon lekker thuis.

Iedereen heeft recht op twee weken down time. Zie het als network updates, die je mag invullen met de griep, een gekneusde enkel of een ordinaire kater. Dus als je niet al te veel hebt doordeweekgefeest dit jaar en je snottert wat, dan is het jouw beurt om onder de wol te kruipen.
Lees meer!

Het Kantoor - V

Lees meer!

Het Kantoor IV

Lees meer!

Rokjesdag

Er was eens een rokje. Turquoise, van Italiaanse makelij. Met een frêle, tweezijdig transparante bovenlaag. Het sloot aan op de heupen, waarna het uitwaaierde tot de knie. Het was niet praktisch, wat op de modemeter een goed teken is. Het waaide op, onderweg naar kantoor op de fiets.

En dan begint een film met een gouden randje. Op de grachten valt alles even stil. Werklui kijken op en stoten elkaar aan. De chemokar wringt zich tussen de Amsterdammertjes. De gemeentelijke reinigingskar stopt met spuiten. Een klein meisje kijkt bewonderend langs mijn blote benen omhoog. Als Bea op haar verjaardag troont het rokje op mijn oma over de grachten.

Rokjesdag viel vroeg dit jaar. Afgelopen vrijdag was het weer zo ver. Althans, in mijn belevenis. Je bent early adapter of je bent het niet. Onder leiding van Sophie Hilbrand & co schoor Nederland en masse le tapis gris van de benen. Op de ZuidAs werd de deuzige zwarte broek verruild voor een frivool rokje.

Volgens de vader van de Rokjesdag, Martin Bril, gaat Rokjesdag meer over de lente dan sex. Rokjesdag is een eensgezinde vrouwelijke viering van de stijgende temperaturen.

Rokjesdag gaat dus wel over sex. Als vrouw ben je van jongs af aan geconditioneerd wat voor effect dat rokje sorteert. De vakkenvuller van de AP weet ineens wél waar de gedroogde gemalen Shiro-Miso korrels staan. Met blote werkweigering kom je op zo'n dag weg. Je voelt je vrouwelijk, heet dat dan.

Het turqoise rokje maakte afgelopen vrijdag haar rentree. Helaas. De kalende oude man op de gang had zijn kookpunt blijkbaar nog niet bereikt. Ik moest overwerken. Alleen. Het was best koud op de fiets naar huis om twee uur ’s nachts.

Ik heb definitief te vroeg gepiekt dit jaar.

Rokjesdag, ergens in april geloof ik dus.

Lees meer!

Applying To Be Your Trophy Wife

City girls know how to analyze a company’s balance sheet.City girls know how to draft watertight warranties. But when it comes to matters of the heart, they just can’t seem to seal the deal.

So I went on a date with another banker. A guy I met at a bar. Nothing new so far.

At the time I was mostly charmed by his geeky pick up line: “I just love computers, always have, always will. Since the age of seven, I have spent most of my free time programming.” Rainmen here had all the appearances of a quirky, trustworthy, yet attractive fellow. No STDs or nutty exes attached. He had me at Ctrl+Alt+Delete. I was logged on.

However, Rainman forgot to disclose that he is the son of a business tycoon, and heir to the bank’s emporium. Geek chic!

Consequently, pressure was on. Before I knew it, I could be applying to be the next Ivana Trump. Without ambition for a career as a jetsetting golddigger (and simultaneously with a sound foundation in commitment phobia), I was somewhat stiff on the chopsticks that first date.

Whilst contemplating whether it would be bon ton to stuff my mouth with a giant maki in its entirety, Rainman popped the question. How about my personal life - was I ready for marriage and kids anytime soon? Rainman turned into a one-man show called Who Wants to Marry a Millionaire!

The maki crumbled with my cool. It fell into pieces on my platter. It was a good thing that my mouth was stuffed with a fishy rice ball, for I would not have known what to answer. To that question, or any further question for that matter. All of a sudden, I was applying for the position of trophy wife. That’s not fair! You wouldn't apply at Microsoft without the proper preparation.

So I went silent. Neither was Rainman very talkative. A number cruncher and a terrified girl sharing sushi in silence. Sake was no option as we still had to drive.

How to break the silence? There is only one way to let a girl loosen up without a drink in that situation. Boys, man up: kiss the girl, seal the deal!

Life is all about seizing opportunities. As in traffic, hesitating in love can be fatal. Shyness grew into awkwardness, and I proposed to Rainman we call it a night.

So much for my future life as trophy wife. Lees meer!

Kleine mannen

Gisteren liep ik het kantoor van een partner binnen om hem op te halen voor een vergadering. Partner is geen grote man. Het is ook geen dwerg, maar hij is wat gedrongen en hij loopt van de zorgen een beetje krom. Ik loop die dag op mijn nieuwe Lanvin plateaus, zodat mijn 172 cm opeens veel langer lijken. Ik kan op mijn Lanvins aan goed over zijn kruin kijken.

We lopen samen naar de conference room.

Terwijl ik hem in de lift over de belangrijkste onderwerpen van de bespreking informeer, onderbreekt de senior me.

"Je weet wat ze zeggen."

“Over wat?”, vraag ik.

“Over kleine mannen.”

“Vertel.”"

Kleine mannen…”

“Ja?”

“Grote Jannen."

Pats. Meteen een plaatje in mijn hoofd. Twee kabouters die Jan heten en die een enorme piemel op een oplegger voortduwen. Terwijl ze gezellig keuvelen over kaboutertopics, zoals de paddestoelenstand in het bos.

En met dat plaatje in mijn hoofd ging ik confused de twee uur durende vergadering in.

Vrouwen doen dat nou nooit. Grappend, maar stiekem trots over de grootte van hun geslachtsdelen praten.

Volgende keer kan ik misschien een memo bij hem neerleggen en dan zeggen:

“Bruine lokken…”

“Ja?”

“Enorme eierstokken.”

En dan lachen en heel trots kijken.

Lees meer!

Motivatie

In mijn sportteam hebben we een tijdje een coach gehad die de basisbeginselen van het motiveren niet helemaal in de vingers had. Deze coach begon altijd te schreeuwen als we als team iets niet goed deden, vooral als we niet hard genoeg renden. Sure, als je een herenteam coacht loont het de moeite om te schreeuwen: mannen worden blijkbaar daardoor gemotiveerd. Hoe harder je schreeuwt, hoe harder ze gaan rennen.

Zo werkt het echter niet bij vrouwen. Vrouwen motiveer je niet door tegen ze te schreeuwen. Dat begreep onze tweede coach maar al te goed. Nadat de dames één voor één afhaakten en het team op leven na dood was, besloten de overlevenden om een nieuwe coach aan te stellen. Deze man begreep gelukkig wél hoe het spel gespeeld moet worden: het beginsel van beloning. Als we als team goed hadden gewerkt mochten we daarna partijtje spelen en af en toe zelfs – in zijn woorden - “theekransje houden”.
Maar deze motivator had meer in zijn mars. Als hij vond dat het tempo bij het inlopen wat verhoogd kon worden, ging hij heel dicht achter de laatste persoon in de rij rennen. En hoewel er best momenten zijn waarop je als vrouw een goedgespierde man hijgend in je nek wilt hebben, was dit er niet een van. Maximale versnelling, zonder stemverheffing.

Je begrijpt, binnen no time was ons spelplezier en ook ons team weer hersteld.
Hoe goed onze sportcoach het ook begrepen heeft, aan leidinggevend Zuidas (waar naar eigen zeggen ook topsport wordt beoefend) zijn deze motivational tactics helaas niet besteed. Daar wordt blind vastgehouden aan de traditionelere methoden, waarmee partnerlief waarschijnlijk zelf is grootgebracht. Ik ben alleen nog nooit gemotiveerd geraakt van een afbrandsessie die wordt vermomd als feedback, een openlijke woedeaanval van Mr Diva over mijn klaarblijkelijke tekortkomingen of een terecht wijzende sneer midden in een jurilunch of een call met cliënt.

Trust me, het kan écht veel makkelijker: een klein schouderklopje zou al genoeg zijn om de meeste zozagirls harder te laten lopen. Minimale inspanning, maximale versnelling. En zoals de BBB trainer in de sportschool de volgende reeks crunches aankondigt met “kom op dames, jullie moeten binnenkort strak die bikini’s in” hoop ik nog steeds ooit de bemoedigende woorden van mijn partner te horen: “kom op dames, nog even doorzetten en dan worden jullie medewerker!”
Lees meer!

Het Kantoor III

Lees meer!

Het Kantoor-II

Lees meer!

Zuidasrun

Met veel bombarie werd de Zuidasrun aangekondigd. Op Internet is een ietwat stijf filmpje te zien, met daarop een ongemakkelijke VP van de hoofdsponsor van deze run. De hele Zuidas is er dan ook van op de hoogte en al mijn collega’s doen mee. Ik niet. Ik heb mij vorig jaar ingeschreven voor deze run onder druk van mijn collega’s. Kom op! Zestien kilometer moet toch gemakkelijk lukken. "Gewoon op karakter." Onder hevige peer pressure heb ik mij ingeschreven. Mijn werkgever betaalde en ik kreeg een shirt met logo toegestuurd. Dapper begon ik met trainen, maar verder dan een rondje Vondelpark ben ik nooit gekomen. Een week voordat deze run begon ben ik gaan klagen over mijn zwakke enkels en pijn in mijn knieën. Dito bij de dam tot damloop. Hier deden niet alleen mijn Zuidascollega’s aan mee. De hele wereld leek zich te storten op deze 10 mile.. En ook hier was ik gezwicht. Wederom betaalde mijn baas de cheque en kreeg ik een shirt toegestuurd. Dit keer een ander kleurtje, maar nog steeds met logo.
Nu kwam ik tot anderhalf rondje Vondelpark, waarna ik mij hijgend op het terras van Vertigo wierp. Drie weken voor de loop, deelde ik mijn collega’s mee dat mijn enkels (in die zes maanden) toch nog niet helemaal hersteld waren.
Rennen is volgens veel managers een kwestie van karakter. Wie de NY marathon heeft gelopen heeft karakter en doorzettingsvermogen. Iemand die 2 rondjes Vondelpark net niet redt, ontbeert deze eigenschap volgens dezelfde theorie.
Doorzettingsvermogen en karakter zijn kennelijk belangrijke eigenschappen op de Zuidas, want er doen veel mensen mee aan deze runs om te bewijzen dat ze deze eigenschappen bezitten. Wat er met karakter wordt bedoeld is mij een vraag. 'De laatste 3 km loop je op karakter'. Eerder op je tandvlees lijkt mij. En dan de maandag na de run met pijnlijke spieren met z’n allen de tijden vergelijken. Vooral dat vergelijken van tijden is voor mij een reden om vroegtijdig af te haken. Als je niet in ieder geval de 1 uur en 30 minuten hebt gehaald, dan kun je maar beter hopen, dat ze je eindtijd niet hebben genoteerd. Ook worden op de maandag-after die vreselijk oncharmante finishfoto's bekeken. Als je weet dat jouw hele kantoor op maandag naar je finishfoto zit te kijken, zorg dan in ieder geval dat het er uit ziet of die 16 km een makkie was. Dat is pas karakter.
Lees meer!

Het Kantoor - I

Lees meer!

Lohoving you is easy, cause you're...

..paying me. Yes, we are all whores. OK, maybe not whores. Upmarket escorts, then.
As lawyers, we are required to show a lot of people love. We show the partners love, because they pay our salary and possess the power to nip our budding legal careers in the bud. We suck up to our secretaries, because if they don’t like us they will mess up our daily routines with tools such as, “No, I do not have time to scan 37 contracts. And I assume you know how Outlook works.” Every smart Legalista knows that the road to partnership is paved with love for the IT people, the document checkers, the know-how person, and the door man.
And our number one customer is, of course, the Client.

Everyday, Partner Pimp sends us out on the street to shake it for the client. Unreasonable deadlines? “No problem, my associate will send you the memo first thing in the morning. You need it tonight? She will send it to you tonight. Always a pleasure!” So you start cancelling dinner plans, and type away at a memo that you know your client will not read until next week. Client blaming you for their own stupid behaviour? Grind your teeth and smile! And politely steer away from a potential disaster.

Does this feel wrong? Yes, it does.

Whenever I am faced with the practical implications of the expression 'shit runs downhill' (i.e. toward the junior associate), I think of my mum. Growing up in the '80s and '90s meant that I was taught that women should be independent. I should study hard and get a successful career.

Well, here I am. It’s 1:30am and I am sitting in an office writing a legal opinion that some middle-aged guy promised to another middle-aged guy, and neither of them will likely read it. I am not exactly feeling like Beyonce’s Independent Woman here.

I am 28. Is it too late to marry a footballer?
Lees meer!

Kamergenoot

Als je geluk hebt werk je op de ZuidAs in een sjiek kantoor. Eentje met veel marmer, dat niet aan “kantoortuinen” doet. Geen ruimtes zonder tussenmuurtjes, waar je met je hele afdeling als een stel Chinese productiemedewerkers bent neergezet. De kantoortuin is uitgevonden door op efficiency en winst beluste CEO´s van grote, strak georganiseerde bedrijven. Geen privacy, geen facebookmarathons, gewoon de hele dag doortikken op je computertje.

De meeste ZuidAs kantoren met idiote uurtarieven en teveel diva's in de maatschap, zijn nog niet gezwicht voor deze platte kantoorindeling. Bah, volks. Draagt niet bij aan de uitstraling van kantoor. Een Chanel koop je toch ook niet in een VD tasje? De weledelgestrenge heren en dames van de ZuidAs zitten graag in een ivoren toren met elan. Op hun eigen kamer.

Jij ook? Gefeliciteerd! Meer mogelijkheid tot buitenschoolse activiteiten in de tijd van de baas.

Maar, als junior wordt je vaak bij een oppas neergezet. Je Kamergenoot. Waar je meer tijd mee doorbrengt dan je geliefde. Binnen no time leidt zij uit de cadans van je toetsenbord af of jij enthousiast een twitter bericht in elkaar ramt, of een memo opboert. Of die stilte nadenken impliceert over de reikwijdte van artikel 6:194 BW, of de online aanschaf van nieuwe UGGs. Strategische plaatsing van je monitor kan je speelkwartier wat oprekken, maar je Kamergenoot kent je vaak beter dan je geliefde.

Mijn Kamergenoot komt straks terug van sabbatical. Ik word een beetje nerveus. Waarom?

In de eerste plaats omdat mijn kamergenoot de Bree van de Kamp van kantoor is. Je voelt dat buitenkant en binnenkant niet zijn gesyncht. Dat er malafide acties en gedachten schuilgaan achter een immer opgewekte lach. Dat er dingen niet worden benoemd of verdraaid. Dat aan poeslieve mails woede-aanvallen zijn voorafgaan. In de doofpot van onze kamer.

Misschien ook omdat ze permanent aan de verbale diarree is en me verplicht deel laat nemen aan haar sociale leven. Door constant met man, makelaar of kapper te bellen.

Of, ik word door haar aanwezigheid met de neus op de feiten gedrukt. Teveel twitter, blog en facebook. Te weinig werk. Het is niet de straf zelf, maar het schuldgevoel dat mijn weerzin voert. Geen gemene oppas, maar een stout kind…

Lees meer!

Het Kantoor VI

Lees meer!

Kantoor V

Lees meer!

Bos en Eurlings gaan het helemaal anders doen

De getormenteerde koning van de PvdA, Wouter Bos, kondigde zojuist aan zich niet beschikbaar te stellen als lijsttrekker en kamerlid voor zijn partij. Hij stopt er (voorlopig) mee.
Dit gebeurt een dag nadat Camiel Eurlings, de Kroonprins van het CDA, meedeelde uit te politiek te stappen.

Beiden geven ze aan dat hun gezinsleven prioriteit verdient boven de politiek.
Op de wipwap van werk en prive, bleek prive de dikkere van de twee.
Let wel, voor twee mannen in hun politieke prime.
Bos en Eurlings verlaten het toneel voor op termijn een MP Halsema en onze eigen Iron Lady Kroes in Europa. In Den Haag is het niet langer pikkies vergelijken, maar is Gerda's Glossygate issue du jour.
Is dit de feminisering van de politiek?
Is dit een revolutie?

De heren bewijzen in ieder geval een feilloos gevoel voor Zeitgeist te hebben. In een tijd waarin de male chauvinist pigs op het schavot staan voor het veroorzaken van de kredietcrisis is het misschien hip om uit de kast te komen als thuisvader die de prioriteiten op de juiste plaats heeft. En dat ze op een moment vertrekken waarin de politieke verhoudingen nog rommeliger zijn dan een kinderkamer na een knutselmiddag is natuurlijk best handig van ze.
Enfin, ik gun het ze van harte, een betere work life balance. Lord knows, dat ze hard hebben gewerkt en wellicht meer hebben opgegeven dan ze lief was.
Dankjewel Bos en Eurlings. En tot ziens?
Lees meer!

Het Kantoor- IV

Lees meer!

Zuidasfenomenen - De Offsite

Ik had vorige week een offsite.
Teambuilding, Outing of Offsite. Er worden verschillende manieren en termen verzonnen om je collega’s beter te leren kennen. Waar de offsite voor de één een sessie op de hei inhoudt, is dit voor een ander een weekendje Rio de Janeiro Die weekenden Rio zijn voor slechts een select few weggelegd. Jij en je collega’s zitten bomen te knuffelen, boerengolf te spelen of bij slecht weer te disco bingo-en. Alles is geoorloofd voor een dagje lekker weg van kantoor. Als het even meezit blijft het bij een spelletje, een etentje en een paar drankjes.

Maar niet mijn offsite.
Mijn offsite bestond uit het vangen van schapen en een serieus deel. Het serieuze gedeelte was een echte psychotherapeut/lifecoach, die ons vragen stelde als ‘Als je nu een miljoen zou winnen, wat zou je dan doen?’ en ‘Wat is de reden dat jij iedere dag op je werk verschijnt?’ En dat allemaal in een ‘open’ omgeving.

In mijn hoofd speelde zich een film af. Een enorm feest voor al mijn vrienden en daarna zou ik een meisjesweeshuis opzetten in India a la Oprah. Vanuit mijn ashram zou ik verschillende projecten sponsoren en zo de wereld verbeteren.
Of misschien toch voor mezelf beginnen? Met dat miljoen een atelier kopen in de Jordaan en hippe kunst verkopen.

Maar mijn manager kijkt toe, dus zeg ik braaf dat ik een nieuw huis zou kopen. Uiteraard blijf ik wel het werk doen wat ik doe, omdat ik mij toch echt niets leukers kan voorstellen. Ik kijk om mij heen en zie dat ik niet de enige leugenaar ben. Los van de afdelingsgek (‘Ik zou vandaag nog met mijn werk stoppen om naar Bali te vertrekken en daar een biologische theeplantage beginnen’) geeft iedereen een sociaal wenselijk antwoord.

Van deze sessie weer terug naar het vangen van schapen om zo je collega’s beter te vertrouwen. Staand in de modder met een schaap in mijn armen vraag ik mij af of een miljoen euro genoeg zou zijn voor een schapenfarm in Australië
Lees meer!

Zozuidas - the Book!

We did it! Alle 2000 aandelen in ons boek "Hoe overleef ik de Zuidas" zijn verkocht. Fantastisch nieuws, want we zijn straks schrijvers van een ouderwetsch papieren boek! Dank aan alle lezers die hebben geinvesteerd. AWESOME!

Lees meer!

Kantoor- III

Lees meer!

French Women Don't Get Fat

Hoera! Vandaag is het de internationale dag van de vrouw. Met sjek uit je pak en snor naar kantoor. Alhoewel, de ene feministe is de andere niet.

Haar op je tanden is een beetje linksig jaren 70. Sinds de Dolle Mina’s zijn we scharrels, de pilstrip en een huishoudster verder. Hoe dien je de zusterlijke zaak nog anno 2010? De archetypische feministe vinden wij wat achterhaald. Inmiddels is er een heel gremia aan boegbeelden waar je je aan kan spiegelen. Neem de Amazone Feministe, a.k.a. Hale Berry, Venus of Serena. Letterlijk een vrouw met ballen.

Of de ecofeministe, die vindt dat het groen het even zwaar te verduren heeft als de vrouw. Gwyneth, Agnes Kant of die hysterische moeder uit About a Boy. Goed, daar wordt niemand vrolijk of vrouwelijk van.

Waar trek je je als ZoZa aan op anno 2010? Neelie Kroes? Femke H? Toen viel ons oog op een interview met de voormalig CEO van Veuve Clicquot, Mireille Guilano. Met uitspraken als: “French women know one can go far with a great haircut, a bottle of Champagne and a divine perfume” bracht ze het marktaandeel van Veuve Clicquot van 1 naar 25% in de VS.

Zie hier de power feministe. Die het carrièrepad plaveit voor gelijkheid tussen de seksen. Equal pay for equal work. Ze doet gewoon wat mannen doen, de macht nemen zonder daarvoor dankbaar te zijn.

Hoe doet ze dat? “Wat vrouwen nodig hebben om in het bedrijsleven hogerop te komen is een “goed kapsel’ en een vriendelijke lach”, aldus Mireille. Kortom, een vrouw naar ons hart, die bij het rebelleren tegen het glazen plafond de spiegel niet vergeet.

Eerder schreef Mireille al: French Women Don't Get Fat: The Secret of Eating for Pleasure. Het rolmodel geeft daarin ingenieuze oplossingen voor "portion distortion” zoals de 50% regel (“One trick I use to control my intake is to ask myself if I can live with half the amount being offered; indeed, will I be just as happy eating half as much?”). Het boek heeft het plot van een pannenkoek en was vanzelfsprekend een bestseller in de US. De website bevat zelfs een manifest en een handige visual guide. Zo leerden wij dat de ideale boterham het formaat heeft van een casettebandje. Ongelofelijk!

Daar kunnen de ZoZa’s nog wat van leren.

Afgelopen oktober heeft Mireille een nieuw boek uitgegeven: Work & the Art of Savoir Faire: Business Sense & Sensibility for women in business.

Het geheim van succes in business is volgens Mireille très simple: zorg voor een goede work life balance. De business bijbel geeft daarom antwoord op prangende vragen als “Waarom komen zoveel vrouwen aan na hun huwelijk?” en “Wat doe je met kinderen die niet graag groenten eten?” Buit verder als vrouw je sterke eigenschappen uit (organisatie, empathie) en vermijd roddelen, angst en huilen op het werk! Comme ci, comme ca.

ZoZa’ s, onthoud, en vooral voor het werk vandaag “De tout un peu et de peu pas beaucoup” ;)

xoxo Lees meer!

Losing my religion

Lately I’m trying to figure out why I’m still working in the financial industry. What drives me? What drives our colleagues?
An old friend of mine is working for a Magic Circle firm. He was one of the most promising students to succeed in corporate Holland. A Fred 'The Shred' in the making. Or at least partner with one of the UK-based top firms. But even Freddy has his doubts about working 90 hours a week and constant verbal abuse by a psychopathic partner. Last week he explained the difference between what he calls The Believers and the The Non-believers.
According to Freddy, you start off as a Believer. Fresh out of university, you are grateful to death that you, of all people, were chosen to work at a top firm. You’re the one! And all the losers who were rejected have to work outside the magic circle and will end up in a shabby firm somewhere in the suburbs.

But not you. You will make hours and earn some real money. You are a Believer. And a Believer works 90 hours a week and is loving it. Because a Believer takes his job seriously and believes in his firm.

A small part of these Believers keep on believing for a long time. These are the religious fanatics. Work as religion. But a year into the job, most of the believers start to doubt their new chosen religion. After the first few months it is merely a vaguely uncomfortable feeling. You figure it is just the long hours at work.

After a year and a half you start to wonder. Is it really that cool to work 90 hours a week? Is this truly making me happy? You are starting to lose your religion.

In year two you switch and become a Non-believer. You lost your faith and that hurts. You realise that you have been doing numbing work for the past two years only to fill the pockets of the partners. You lost your friends and you’re close to a burnout. Another year and you qualify as a lawyer. After that you can follow your passion and do something that is more 'you'. A year is pretty long.

My friend is a Non-believer. But he is a Non-believer who has become an Associate. He knows how to play the game and he has found a way to do his work without the hours. He uses younger and more gullible Believers for the actual work. This guy is more than a Believer; he has, in fact, become the Preacher.

Voor de Nederlandse (oudere) versie klik hier
Lees meer!

Het Kantoor -II

Lees meer!

What would Audrey do? Focus on one thing.

Afgelopen weekend liep ik de Urban Outfitters binnen. Een heerlijke winkel waar onbruikbare kitsch naast designerwear en multimedia wordt verkocht. Alles tegen een zacht prijsje. Een H&M voor de early adapters, een Zara met een rauw randje. Naast de plastic cupcakes lag “What would Audrey do -timeless lessons for living with grace and style” in het schap.
La Hepburn is het toonbeeld van stijl en decorum. Altijd chanel cool. Die zie je niet met een ladder in haar panty en peuter op de arm conference callen in de Albert Heijn. Waarom niet? Audrey focust altijd op een ding, zo vertelde de achterflap me.


Dat bleef even hangen.

Vrouwen doen graag veel dingen tegelijk. Zo ook de ZoZa’s. Zeg nou zelf, wat geeft meer genoegen dan de bank aandoen op weg naar huis, waar je tijdens de lunch de verbouwing doorspreekt met de aannemer? Op de terugweg wip je nog even langs de stomerij, terwijl je inbelt in een conference call waarbij jij slechts ter onderbouwing van de rekening dient. Vink, vink, vink! Geen billable moment verspeeld, je halve to do list afgewerkt.

Multitasken. Kwaliteit of neurose? Met volle mond en achtergrondruis de plank misslaan tijdens een conference call? Niet sjiek volgens Audrey. Die ging er prat op altijd professioneel, charmant en 100% gefocust te zijn in haar werk.

Hoe doe je dat anno 2010? Moet je niet meerdere lijntjes openhouden bij trading en dating? Een potentiële vriend up front en twee scharrels op de back burner. Teveel focus op een plaat, smoort een liefde in de kiem.

Veel dingen naast elkaar doen is alleen niet hetzelfde als veel dingen tegelijkertijd doen. Batch en block. Batchen is meerdere dingen van het zelfde na elkaar doen (blog bijvoorbeeld op gezette tijden :) en werk in de overige uren op de dag). Block wil zeggen dat je daar een bepaalde tijd voor reserveert. Planning is everything. Deel je dag in en stay focused.

Terwijl het 10.38 is en ik weer een deadline heb gemist vraag ik mij af of Audrey ooit een deal heeft gedraaid naast de verbouwing van haar tweekamerappartement, of een blog heeft bijgehouden naast een full time baan. Dat klinkt niet zo feminine 50’s. Maar goed, een carrière kreeg je in die tijd ook niet cadeau.

“Focus on one thing, and live a remarkable life.”

Good luck girrrrrls.

xoxo Lees meer!

Het Kantoor - I

Lees meer!

Raak - De modeshow

En ja hoor. Weer een modeshow van Raak. Dit keer in het Westerpark. Een hippe locatie, waar tijdens de AIFW ook veel shows werden gehouden.
Wat vinden wij van Raak? Ok. Het is misschien een herhaling van zetten, Froukje, Irene vd Laar en Patty samen met Mayday op de Front Row. Niet echt Alexander McQueen, if you know what I mean. Toch zijn de Zoza's altijd blij als ze de winkelcollectie van Jos van Raak voorbij zien komen. Het ziet er namelijk altijd wel lekker uit. Zo zagen we voor deze zomer de verplichte marinepakjes voorbij komen. Sailorchique in wit rood en blauw voor op het jacht in Cannes of zoals in ons geval, een heel klein sloepje in de Amsterdamse grachten. De couture collectie van Jos van Raak zou niet mis- staan in de aankomende verkiezings-campagne van de SP. Rood was wat de klok sloeg en een scala aan rode avondjurken trok aan ons voorbij. De zoza's voelen zich na de val van het kabinet een beetje linksig, dus wij kunnen het zeker waarderen. Na een campari jus togen wij weer op ons fietsje naar huis. Morgen weer achter de computer. Lees meer!