Als ik later groot ben

Tja. Ik ben altijd de braafste van de klas geweest. 

Door het VWO gerold, cv-fahige extra curriculaire activiteiten, een 9 voor mijn scriptie. 

En dat alles om, eh, een droombaan op de Zuidas te krijgen. Als ik de zoveelste uitnodiging voor een data room in mijn mail box krijg, neem ik een serieuze werkhouding aan, met gepeinigde blik op mijn scherm. En ga ik mijn leven, zoals Bassie dat zo treffend zegt, even aan de binnenkant van mijn ogen bekijken. Als ik terug kon naar 2000, het begin van mijn studietijd, wat zou ik dan zijn geworden, met wat ik nu weet? 

1. "Iets" in een museum. Echt een baan voor de sjieke Amsterdam Zuid meisjes die geen zin hebben om de corporate slaaf uit te hangen. Glamour, cultuur, maar het verdient geen zak. Dus op de door jou georganiseerde tentoonstelling over "Hoepelrokken in 17e eeuws Vlaanderen" moet je wel even een rijke geldschieter aan de haak slaan. Kein problem. Zonder stress heb je uren de tijd om je Bikram strakke lijf te hijsen in een gedegen Pauwpakje. Hello Marilene!

2. Redactrice bij een glossy. De hele dag rondrennen met moodboards en starbucks skinny latte's. Op Louboutins die de modehuizen ter promotie toesturen. Serieus nadenken over thema's als "Twaalf manieren om je onderbenen effectief te harsen" en "De Harem broek, ja of nee?". It sure beats jurisprudentie ontbijt.

3. Bioloog in Artis. Een jeugdfavoriet. Visjes voeren aan de pinguins. Een baby giraffe de fles geven. De rest van de dag wippende Bonobo aapjes uitlachen. Dicht bij de natuur.

Helaas zit ik in 2010 op een ander soort apenrots. 

Inloggen in de dataroom dan maar. 

Lees meer!

Cliëntenlunches

Vorige week had ik er weer eentje: een lunch met cliënt. Dit keer geen zakelijke bespreking op kantoor opgevrolijkt door de dagelijkse culinaire uitspatting van de catering. Nee, dit was een echte drie-gangen lunch, buiten de deur.  Met niets zakelijks te bespreken.

 

Deze lunch was “voor de leuk.” Althans, zo werd mij voorgehouden door de partner die mij op sleeptouw nam. Een beloning, als dank voor al mijn harde werken (lees: schuldgevoel afkopen voor al mijn avonden verloren aan zijn neuroses en slechte planning). . En natuurlijk even “de banden aanhalen” met cliënt, want ook op de volgende declaratie die zij aftikken moet natuurlijk weer ons logo staan.

 

Twee uur lang in een restaurant met drie vijftigers die niets met elkaar gemeen hebben behalve werk en een stilzwijgende afspraak om het dáár niet over te hebben. Ik stond te springen.

 

Gelukkig was het in werkelijkheid nóg erger dan ik gedacht had. Gespreksonderwerpen die de revue passeerden waren suprematische kunst (kon ik niet over meepraten), over het bedrijf van cliënt twintig jaar geleden (kon ik niet over meepraten), de advocatuur twintig jaar geleden (kon ik niet over meepraten) en plannen voor aankomend weekend (wilde ik verder geen uitlatingen over doen in dit gezelschap).

 

Na twee uur beleefde lachjes, knikjes en af en toe instemmend ge-“hmmm” stond ik gelukkig weer heelhuids buiten. De gebruikelijke beleefdheden waren uitgewisseld, de handjes geschud en ik wilde nét opgelucht ademhalen toen de cliënt zich nog even omdraaide.Trouwens, volgende week is het Grote Opperhoofd in het land…. Misschien leuk om hem ook nog even te ontmoeten…

Hij was nog niet uitgemijmerd of mijn partner stond al te juichen als een kind in een snoepwinkel. Ik zal mijn secretaresse meteen een lunchafspraak laten inplannen voor volgende week riep hij terwijl hij bijna huppelend het verzoek door-blackberry-de.

 

Op mijn beurt kon ik nog net een vreugdedansje onderdrukken. Wie had gedacht dat lunchen nog vermoeiender kon zijn dan werken… just my luck! Lees meer!

Meisjescomplex

Ik ben al lang geen klein meisje meer, maar een volwassen vrouw, met een eigen huis, een serieuze baan en grote mensen problemen. Toch lukt het mij nog niet om het kleine meisje van mij af te schudden. Niet, omdat ik mijzelf nog een klein meisje voel (ok, heel soms dan), maar voornamelijk omdat anderen mij nog als een klein meisje behandelen. Bij veel van zulke situaties vraag ik mijzelf dan af: Wat zou Neelie doen?

Mijn huis wordt verbouwd door een zeer klantonvriendelijke amsterdamse aannemer en dit leidt tot grote frustraties. De klus had al weken geleden af moeten zijn en iedere maandag kreeg ik te horen dat het ‘deze vrijdag echt af zou zijn, meissie’. Na 6 weken dit verhaal aan te hebben gehoord, vroeg ik mijzelf dan ook af: Wat zou Neelie doen?

Neelie zou de man op zijn plaats hebben gezet en eisen dat het nu echt binnen een week af moest zijn, anders zouden er consequenties volgen.
Op de fiets naar werk belde ik dan ook de aannemer om hem eens flink de waarheid te vertellen. Zes weken opgekropte woede kwamen er uit. Hysterisch en luid snikkend heb ik hem op zijn plaats gezet ‘Ik voel me gewoon opgelicht’, ‘U had allang klaar moeten zijn’, ‘U bent gewoon een oplichter’. De aannemer hoorde het rustig aan en antwoordde ‘Maak je toch niet zo druk. Het komt allemaal goed meissie’. Ik voelde me weer 12.
Wat had Neelie gedaan?

Gisteren verscheen eindelijk de aannemer met steigers om de klus af te maken. Na een vinnige ‘Toch tijd gevonden om even bij mij langs te komen’ mijnerzijds., antwoordde de aannemer door mij een schouderklopje te geven. Daarna lief hij naar mij toe en kneep mij in mijn wang. "Zie je wel meissie, niks om je over op te winden."
Wat zou Neelie doen?
. Lees meer!

De verGeenStijling van onze samenleving

Er zijn van die gebeurtenissen die je leven geheel overheersen. Dood, schijnt er eentje te zijn. Verhuizing is een goede tweede. Al dozen volstouwend verlies je langzamerhand het contact met de realiteit. Je gedachten beperken zich tot levensvragen als “Is het zonde als ik dit monopolypoppetje niet meeneem?” of “Hoort dit losse schroefje niet bij de linkerPax?”

Voor een verhuizing zijn grofweg twee scholen. Nummer 1: je bereidt alles voor met de efficiëntie van een Closing. Weken van tevoren cancel je je sociale agenda en je maakt pagina dikke to do lijsten.

Of, je bent een onvolwassen confrontatiemijdend persoon die alles op het laatste moment laat aankomen en dan jammerend een professioneel in de arm neemt. Deze werkwijze kan ik van harte aanbevelen.

De eerste variant vergt namelijk veel weggooien. En als ik ergens slecht in ben, is het wel dingen weggooien. Tampons? Goed, mits gebruikt. Lege nespresso hulzen? Ja. Maar, dat rokje uit de brugklas? Ok, het is functioneel beperkt tot beenwarmer, maar je weet nooit of je morgen ineens 10 kilo lichter wakker wordt...

Nu heb ik nog een reden om mijn troep lekker op te potten. Je vuilnis is niet veilig. Voor je het weet wordt jouw favoriete tamponmerk bekend gemaakt. Nou goed, hoe erg is dat?

Volgens Alexander Pechtold is dat heel erg. Hij “wil niet in een land leven waar vuilnisbakkenjournalistiek normaal gevonden wordt.” Alexander heeft misschien een beetje onder een steen gelegen de laatste twee decennia. Hele bewijsdossiers werden vroeger al uit vergeten computers weggetrokken. Bovendien, het is vuilnis! Je laat het achter, op de straat. Het is niet meer jouw eigendom, overgeleverd aan de wikken van de Staat. Daar heb je toch geen geheimhoudingsovereenkomst mee getekend? Als je niet wil dat bepaalde informatie openbaar wordt, dan stop je die zwangerschapstest lekker in de papierversnipperaar.

Maar in Nederland is iedereen heel boos. Eerst het jongetje Ruben en nu dit. De ethiek van de hele journalistieke beroepsgroep staat ineens ter discussie. Ondertussen is er nog niets gepubliceerd over Pechtold wat schadelijk is voor zijn imago of dat van zijn politieke partij. Jammer. Dan moeten we ons toch weer focussen op de inhoud van de verkiezingsprogramma's. Daar is alleen nog verdomd weinig over terug te vinden in de berichtgeving. Gelukkig is er binnenkort wel een Rouvoet Race game online. Ik ga weer verder met inpakken.

Lees meer!

Why are female managers so controlling?

I am trying to reach the top. And on my way I encounter many females on the same journey. Some of them are a step ahead of me and are already managing a department or team. In my relatively short career I have had two female managers. Both of them were control freaks.

7:36am
Hi, could you make sure you’ll send me your to-do list for today?
Sure, I’ll send it to you by e-mail.

8:00am
Until what time are you planning to work?
Just a normal day, why?

8:30am
Just making sure we are on the same page here, people have different ideas on ‘working from home’.
OK, I’ll send you a message when I plan on closing off.

9:10am
Not necessary, I am not your nanny!


She would review my work and ask me to make all sorts of changes. After the changes, she would review my work again and would change her own changes. This could go on for days on end, slowing me down on my way to the top. Everyday she would ask me to come up with to-do lists, which she ticked off at the end of the day.

Both my female managers had a burn out and they both blamed the company and the people they worked with.

I wonder if this is how they have always been, or if it's something that just happens if you put a woman in a management position, a bit like a werewolf who can’t help turning into a monster with a full moon. Some female manager just can’t help themselves turning into angry control freaks when that top-position is in sight.

Maybe reaching the top isn’t that joyful after all.
Lees meer!

Alpha-man

Op het kantoor van een van de Zoza’s loopt een partner rond die zijn slang al jaren niet in zijn terrarium kan houden. Voor de buitenwacht is hij een keurig getrouwde man met kindertjes.
Maar op kantoor weet iedereen dat elke nieuwe frisse stagiaire bij binnenkomst even door deze partner moet worden besnuffeld. Als een rite of passage. Hoort erbij. Net als de beëdiging bij de rechtbank.

Sommige kantoorbimbettes trappen erin. Die zijn vereerd met de aandacht van de alpha-aap van kantoor. Ook al is dat een enge ouwe aap. Die thuis al een apenestje heeft.
Hij kan het waarschijnlijk niet helpen. Een man van middelbare leeftijd die denkt dat ie een magische uitwerking heeft op 25 jarige meisjes heeft natuurlijk een probleem. En als ie een jonge partner was geweest, dan was dat probleem aangepakt.
Hoppakee, in het vliegtuig naar een sjieke rehab in Zuid Afrika met de andere sexverslaafden. Een week meditatietherapie. Een detox sappenkuurtje. Sorry zeggen en bidden dat ie thuis weer naar binnen mag. Net als Tiger.

Maar alpha-aap is al twintig jaar partner. Blind voor zijn eigen pathetische gedrag paradeert hij met zijn parmantige roze bavianenkont door kantoor. Pomtiedom. Zijn peers houden hem de hand boven het hoofd. En als een vrijage met een stagiaire minder goed uitpakt, dan wordt ze snel op secondment gestuurd, of met zachte dwang naar een ander kantoor verbannen.

In de affaire Jack de Vries ging het eigenlijk niet anders. Ook al was Jackieboy de meerdere van zijn Melissa, de ambtdrager, getrouwd en met kinderen, het was Melissa die werd overgeplaatst naar een schimmige afdeling van Defensie. Nogal oneerlijk.
Melissa deelde een jaar lang de lakens met een stripfiguur met flaporen. Iets wat ze straks, als ze wakker wordt uit haar bizarre verliefdheid, de rest van haar leven zal moeten verwerken.

Dat is al straf genoeg..
Lees meer!

Jackelissa

Eindelijk een eigen –gate. Een Jack de Vries versus Melissa Goede-gate. Een Jackelissa-gate. We hadden natuurlijk Clinton & Monica Lewinsky en in eigen land Rob Oudkerk & Heroïne Hoer. Wat alles extra smeuïg maakt is dat Melissa voor Jack werkte en dat Jack gristelijk is en preekt over waarden en normen. Ha!

Er zijn beroepsgroepen waar er buitenproportioneel veel vreemd wordt gegaan. De hoge ambtenarij is er een van, maar ook op de Zuidas is het niet anders. Advocaat stagiaires met partners, trainees met managers en secretaresses met hun baas. En als het uitkomt of uitgaat, is de ondergeschikte de klos. Al-tijd. Zo ook bij Jackelissa. Zoek je scharrel dus gewoon in de Bubbles, de Bastille of Het feest van Joop, zoals de rest van Amsterdam, dat scheelt een hoop gezeik. Jezelf naar de top neuken pakt over het algemeen niet goed uit.

De Amerikaanse ontrouw expert Ruth Houston heeft een verklaring voor het feit dat deze (voornamelijk) mannen buitenproportioneel veel vreemd gaan. Heel veel heeft te maken met ego. Een te klein of een te groot ego kenmerken mannen aan de top. Een te klein ego moet verrijkt worden en een groot ego moet gevoed worden. Bovendien vloeit uit hun machtspositie voort dat deze mannen denken dat ze recht hebben op een slippertje en dat ze er mee weg kunnen komen. Dit laatste is meestal wel, maar, helaas voor Jackelissa, niet altijd het geval.

Ruth heeft ook nog een aantal tips voor de vrouwen van deze mannen. In haar boek 'Is he cheating on you? 829 Telltale signs'. Dus Bianca, Liesbeth en Froukje let op. Want ook die van jullie gaat vreemd.

• Besteedt hij in een keer veel tijd aan zijn uiterlijk? Een nieuw kapsel bijvoorbeeld?
• Is die wel erg veel aan het werk en grijpt hij ieder reisje aan? (reisje op werk).
• Houdt hij ineens van ander eten. Wel ineens van haring, terwijl dit toch duidelijk vroeger anders was.
• Ineens een andere auto? Terwijl die daar toch echt nooit interesse in toonde?

Wees dan op je hoede. Monitor zijn leven met aandacht en

kom eens langs voor een verrassingsbezoekje bij Dicky's op de vrijdagmiddagborrel of in de Nieuwspoort. Wedden dat die vreemd gaat...

Lees meer!

M.I.A. Born Free - Wooow

M.I.A. Born Free

M.I.A, Born Free from ROMAIN-GAVRAS on Vimeo.

In de serie controversiele clipjes. Wooooooowwww. M.I.A. ken je nog van Paper Planes. De rapper en grafic designer is zelf afstammelinge van de Tamil, een onderdrukte bevolkingsgroep in Sri Lanka. Of het nummer nou lekkere muzak is weet ik niet, maar de clip laat je sprakeloos. En een beetje misselijk. Woooow. Lees meer!

HEMA

Het nieuwe shoppen is in een concept store. De conceptstore is de tegenhanger van de winkelketen. Concept stores bieden je een “allround selectie van een bepaalde lifestyle.” Een ecclectische mix van harembroek, designfiets en wearable antiek. Sloophouten tafels naast pumps van Vivienne Westwood. Een CD’tje van Hot Chip, New Young Pony of Vampire Weekend. Maar dat kan morgen weer anders zijn. Misschien is het dan namelijk al mainstream. En mainstream mag niet, van de mensen van de concept store.

De concept store ademt Zeitgeist. In de concept store werken mensen die stiekem artiest zijn of tenminste studeren aan de kunstacademie . Parttime DJ’s die alleen vinyl draaien, met een stevige focus op New Wave en Post Punk. Miskend artistiek talent, dat “tijdelijk” zijn geld verdient als curator van de Urbanstyle du future.

Rond de concept stores hangt een zweem van exclusiviteit. Om bepaalde cosmeticamerken (Creed, Le Labo) te kunnen verkopen, moet een aspirant concept store een strengere ballotage door dan bij de Pan in Bosch en Duin.

Concept stores zijn er in Parijs (Colette, Merci), Londen (Dover Street Market), Antwerpen (Ra, Your Premium Store) en Bologna (L’inde Le Palais). Maar ook voor de doorsnee ZuidAsser is er hoop! Ilse Cornelissens en Tim van Geloven, vroegah econoom en jurist in Amsterdam, openden onlangs een conceptstore in Antwerpen (Graanmarkt 13). Hun conceptstore is winkel en restaurant ineen. Een combinatie van gastronomie, design en mode. Amsterdam hebben ze nog even overwogen, maar bleek toch niet geschikt.

Daar dacht ik even over na. Een combinatie van gastronomie, design en mode…Dat hebben wij toch al lang? De HEMA! Amsterdam is haar tijd ver vooruit :)

xoxo
Lees meer!

Team terreur

"Hoe jij mij gisteren benaderde, dat raakte me echt. Je had me meer de ruimte moeten geven om initiatief te nemen." Zit ik bij een sessie relatietherapie? Is dit een zelfhulpprogramma? Komt John Williams elk moment binnenlopen met een doos tissues en een dieetplan? Nee. Ik ben op kantoor, en zit bij mijn teamoverleg. Projectgroep, sectievergadering, clusteroverleg en bilateraaltje. Je zou bijna denken dat de gemiddelde kantoorhamster permanent iemands handje vast moet houden om zijn dagelijkse werkzaamheden uit te voeren. Ik ben helemaal klaar met die ongezonde corporate co-dependency.

Die neurotische houdgreep van het team, waarbij elke stap moet worden afgestemd, overlegd en geëvalueerd kost ontzettend veel tijd. En met een beetje pech wordt je in een team gezet met een gedemotiveerde drukker. Dan mag je "samen" aan een project gaan werken, waarbij jij zowel jouw werk, als dat van je hyvende, incompetente collegaatje mag fixen.

Maak je los van dat zuigende anker! Ontsla je team! Sta op, claim een eigen kamer, eigen project, en sla een overleg over. Het is te gek voor woorden dat je aan je manager moet vragen om thuis in rust aan een stuk te werken, omdat je kantoor is veranderd in een jaren 70 huilcommune.

There is no I in Team. Fine, maar wel een T.
Van Toedeledoki, I QUIT THE TEAM.
. Lees meer!

Female, Lawyer, Dutch...and Cheap

Dutch people are known for not necessarily the most charming characteristics. Rude has been mentioned. Loud. Inconsiderate. And, of course, cheap. Do not underestimate how these national handicaps affect one's daily life.
For the last year, I have been a devout receipt collector, compiling a sustainable paper trail of potential professional expenses. Gas station? Receipt. Coffee? Receipt. Dress? Receipt. Beauty salon? Hey, why not, it's representation.

Yes, I am a lawyer. Yes, I am a woman. Worse, I am Dutch.
Every year when Spring arrives, my Dutch heart starts pounding with joy. It's time to file taxes. Questions like: "How to maximize return on investment?" or “I've already paid for it, now what can I get back from the government?” dominate my thoughts.

Here comes the handicap:

I have two options. Either, I accept a standard forfeiture percentage of my total income for deductible professional expenses per category, or I make an exhaustive list of all my receipts, confessing every detail of my life as a splurging, spending shopaholic. The latter, more masochistic approach, has another upside besides shock therapy - no threshold applies.

I could settle for the fixed amounts. But what if, only what if all the coffee corner receipts I have collected exceed the standard reimbursement rate for business lunch? That’s it. Yes indeed! I could lose money! No oh no! Must. Save. Money. My heart starts throbbing.

I try to remain calm and take a realistic decision. I know my friends are out celebrating the return of spring on a terrace. (“No, I won’t make it. I just have to finish up on something.” “I thought you were in between jobs?” “Well, ehm, finishing up takes a little more time than I had imagined.”)

This is hard. I could just start with calculations for a month. Would it be OK to add yet another Karen Millen receipt to the tax deductible pile? Would a Saturday night dinner be likely perceived as a client event?

I wish I was a Desperate Housewife with my own expense account. Or, better yet, I wish I had my own accountant. But then again, that would cost me dearly...
Lees meer!

Waarom kijken we naar X-factor

Ik ben in de ban van X-factor. Dit is al het derde seizoen van deze show. Daarnaast zijn er ook al 4 seizoenen Idols geweest en 2 seizoenen Holland’s got Talent. In deze laatste show waren er naast jongleurs, slangenbezweerders en hondendresseurs ook talentvolle zangers te bewonderen, zoals Waylon.

Maar voor het eerst volg ik de show en weet ik moeiteloos de acts te noemen die erin voorkomen. ‘Bad Boyz (met een z), Sumera (sjesus wat is zij mooi), Jaap (met de schouders), Kevin (met het talent), 4granted (de vals zingende boyband), Dony (de dikkerd) en Maaike (Sieneke).
Ik ben fan van Sumera. Ik wou dat ik haar was. Ik wou dat ik zo kon zingen en er dan ook nog eens zo uit kon zien. Bovendien wou ik dat ik zo’n leuk accent had. Ik ben verliefd op Jaap. Opeens zijn opgetrokken schouders extreem aantrekkelijk.

Wat is het wat X-factor nu zo bijzonder maakt. Is het Wendy? Net bevallen en dan al weer zo stralen op het podium. Zijn het de kandidaten.? Sumera is de bomb en Jaap en Kevin….

Allemaal zaken om bij weg te dromen, maar het grootste vermaak biedt de jury. Na ieder optreden is het altijd weer de vraag waar er nu weer ruzie over uitbreekt tussen de juryleden. En dan vooral tussen Gordon en Stacey. Het jury commentaar is een feest.

Ieder jurylid heeft zijn eigen aanpak. Angela (Dolly Dots) is de moeder. Zij is trots op de kandidaten en vergelijkt een optreden van haar pupil met het afzwemmen van haar zoon. Eric is de serieuze man. Als je van hem een compliment krijgt, dan heb je het echt goed gedaan. Hij zegt waar het op staat. Ook Gordon zegt waar het op staat. Hij weet daarbij vaak de kandidaat of nog vaker zijn medejurylid Stacey te raken. Stacey is de pupil en dat straalt er vanaf. Als zij haar oordeel heeft uitgesproken en de camera zoomt in op de kandidaat dan zie je de kandidaat denken. Wat heeft zij nu net gezegd? Meestal vrij weinig.

Niet alleen zijn de juryleden elkaar aan het afzeiken ook de kandidaten worden niet ontzien. Maaike uit Enschede wordt in haar accent continue door Stacey geïmiteerd, bovendien wordt ze vergeleken met Sieneke.

Aan het einde van de show is niet de vraag wie van de kandidaten heeft de X-factor, maar welke jurylid heeft de meeste punten gescoord. Jammer genoeg dat we daarop niet mogen stemmen.
. Lees meer!