vrijdag 30 juli 2010
Copycat
Onverwachte trendsetter: Holland. Nog onverwachtere copycat: Londen. In Londen probeert de Britse overheid de City boys en Girls op de fiets te krijgen. Vandaag zijn 6,000 fietsen bij 400 "docking stations" geplaatst. Het zogeheten Barclays Cycle Hire scheme (naar de gelijknamige bank) is opgezet in navolging van Parijs. Parijs? Hallo? Een beetje meer restecpa voor de moeder der fietssteden alsjeblief.Iedereen probeert gewoon de vibe uit onze hoofdstad op te pakken. Die al zo oud is als Old Amsterdam. Hello London, bonjour Paris, wake up in this wrold :) Volg de introductie van het stalen ros in de City op http://www.guardian.co.uk/uk/2010/jul/29/cycle-hire-scheme-live-updates
Lees meer!
donderdag 29 juli 2010
Bikers & Bitches
We Dutchies bike. We bike to work, to court, to the club, and then back to bed. Is it the lack of hills? The outrageous cab fares? The risk of submarining into a canal when trying to park a car? Or having to wait up to eight years for a city parking permit?Who knows? We just don’t know better.
Fresh out of the diapers, every Dutch toddler is equipped with their first Harley: a three wheeler. I remember rolling down the streets on one of these babies at the tender age of three. (OK, no need to get into my street credibility at the time.)
The point is, biking is as quintessentially Dutch as tea is English. We do not even consider it a sport. Biking is to us what the Tube is to the City boys and girls, and the yellow cab is to SJP: a necessary means to get by.
Except, of course, for the group that have taken it to the next level, the few ZuidAs boys and girls, like me, infected with the pan-European virus of the Tour du France. They roam the outskirts of Amsterdam on their velo du course, trying to fool themselves that any acceleration on our fully flat stretches of dry-milled land would compare with the Tourmalet or Mont Ventoux. Silently, they point out bumps in the road to one another. Just making sure none of their team mates get hurt.
Of course, this has nothing to do with the type of biking that is really going on in the Tour at the moment. Operating at the highest level implies fierce competition, right? At least, that’s what we’ve been told when it comes to working for a top notch firm. Call me a girl, but strangely enough I don't get it. Earlier in the Tour, Schleck was angry with Contador for - here it comes - not having waited when his chain fell off. It is a professional competition, right? I doubt whether I would wait for a colleague with a flat tire when riding to work. “See you at the office, and good luck,” would probably be my response. Over the days, Schleck and Contador 'needed to talk'. Apologies were demanded and made. On Thursday, they kissed and made up, and finished together on the Tourmalet as a cuddling symbiosis. Holding hands, rubbing shoulders, patting each other on the back.
Is this top sport? Is this possible?
Why, I may just start Monday morning off with a pat on the back and an unsolicited coffee for my colleague.
. Lees meer!
woensdag 28 juli 2010
Om te kijken
In de categorie: ‘Wat te doen op een druiligere zomeravond of weekend’ hebben wij na Breaking Bad een andere serie in de aanbieding. Dit keer een serie waar al heel wat seizoenen van zijn verschenen, dus zijn heel wat avonden voorlopig gevuld.
De serie is al een lange tijd op comedy Central te zien, maar aangezien wij met zappen nooit veel verder komen, dan de 9 van net 5, hieronder de trailer en een korte Samenvatting.
Have fun!
Je moet even door een paar episodes heen, maar dan slaat de verslaving toe en ben je niet meer te stoppen. Entourage is het verhaal van Vince en zijn vrienden. Vince is een big-time moviestar en hij heeft altijd zijn vrienden mee.
Het principe entourage is uitvergroot bij de rappers en hiphoppers die altijd met gemiddeld 12 man op het podium staat. Als first time bezoeker van een optreden vraag je je dan ook af wie nu precies djiggie dje of .. is. En wie zijn al die andere mensen op het podium, die niks doen. Die mensen, dat is zijn entourage. Dat zijn de vrienden van de star.
Deze serie gaat dan ook over het verhaal van die niks doeners op het podium en dit geval de filmset. Geen idee of het waarheidsgetrouw is, maar het zou zo maar kunnen.
BTW, we love Arie
. Lees meer!
De serie is al een lange tijd op comedy Central te zien, maar aangezien wij met zappen nooit veel verder komen, dan de 9 van net 5, hieronder de trailer en een korte Samenvatting.
Have fun!
Je moet even door een paar episodes heen, maar dan slaat de verslaving toe en ben je niet meer te stoppen. Entourage is het verhaal van Vince en zijn vrienden. Vince is een big-time moviestar en hij heeft altijd zijn vrienden mee.
Het principe entourage is uitvergroot bij de rappers en hiphoppers die altijd met gemiddeld 12 man op het podium staat. Als first time bezoeker van een optreden vraag je je dan ook af wie nu precies djiggie dje of .. is. En wie zijn al die andere mensen op het podium, die niks doen. Die mensen, dat is zijn entourage. Dat zijn de vrienden van de star.
Deze serie gaat dan ook over het verhaal van die niks doeners op het podium en dit geval de filmset. Geen idee of het waarheidsgetrouw is, maar het zou zo maar kunnen.
BTW, we love Arie
. Lees meer!
Misleiding
Op de website van de Guardian, stond deze week een bizar artikel over een rechtszaak in Israël. Een single joodse vrouw klaagt een getrouwde Arabische man aan voor verkrachting door misleiding.
Voordat zij aan de one-night stand met deze man was begonnen, dacht ze dat de man single was en joods. Na de one-night stand kwam ze erachter dat de man getrouwd was en van Arabische afkomst.
Vervelend, zou je denken. Maar no biggie. Hoe vaak gebeurt het bij ons op de Zuidas wel niet dat we denken een ongetrouwde rijke vent aan de haak hebben geslagen, die in werkelijkheid getrouwd is met twee kinderen en daardoor geen cent meer te spenderen heeft.
Shit happens, weten wij. Klaag erover bij je vriendinnen en move on.
Zo niet deze vrouw. Deze vrouw laat het er niet bij zitten en klaagt de man aan voor verkrachting door misleiding. En. Ze wint de zaak.
Nee, maar echt!
Dus je gaat als Nederlandse vrouw naar bed met een Turkse, Chinese, Surinaamse of Duitse vent die je hebt opgepikt in de kroeg. Op het moment dat hij niks meer van zich laat horen, bel je de politie en geef je hem aan omdat je niet wist dat hij Turks, Chinees, Surinaams, etc. was.
Of, je pikt een Nederlander op, maar je houdt eigenlijk niet zo van Hollanders, maar hij had toch echt donkere krullen. Misleiding!
Of, om in Zuidassferen te blijven, hij had een pak aan en een das om, dus wist jij veel dat hij in de catering van ING werkte.
Nu gaat verkrachting misschien wat ver. Maar misschien kunnen we hem aanklagen voor oplichting en er een goede schadevergoeding aan overhouden. Hmmm. Ik ken heel wat amoureuze blunders waar wel een slaatje uit valt te slaan. En inderdaad; Worden wij vrouwen niet veel te vaak misleid door mannen?
Je reinste oplichting zeg ik je.
Is die Israëlische rechter toch zo gek nog niet.
Lees meer!
Voordat zij aan de one-night stand met deze man was begonnen, dacht ze dat de man single was en joods. Na de one-night stand kwam ze erachter dat de man getrouwd was en van Arabische afkomst.
Vervelend, zou je denken. Maar no biggie. Hoe vaak gebeurt het bij ons op de Zuidas wel niet dat we denken een ongetrouwde rijke vent aan de haak hebben geslagen, die in werkelijkheid getrouwd is met twee kinderen en daardoor geen cent meer te spenderen heeft.
Shit happens, weten wij. Klaag erover bij je vriendinnen en move on.
Zo niet deze vrouw. Deze vrouw laat het er niet bij zitten en klaagt de man aan voor verkrachting door misleiding. En. Ze wint de zaak.
Nee, maar echt!
Dus je gaat als Nederlandse vrouw naar bed met een Turkse, Chinese, Surinaamse of Duitse vent die je hebt opgepikt in de kroeg. Op het moment dat hij niks meer van zich laat horen, bel je de politie en geef je hem aan omdat je niet wist dat hij Turks, Chinees, Surinaams, etc. was.
Of, je pikt een Nederlander op, maar je houdt eigenlijk niet zo van Hollanders, maar hij had toch echt donkere krullen. Misleiding!
Of, om in Zuidassferen te blijven, hij had een pak aan en een das om, dus wist jij veel dat hij in de catering van ING werkte.
Nu gaat verkrachting misschien wat ver. Maar misschien kunnen we hem aanklagen voor oplichting en er een goede schadevergoeding aan overhouden. Hmmm. Ik ken heel wat amoureuze blunders waar wel een slaatje uit valt te slaan. En inderdaad; Worden wij vrouwen niet veel te vaak misleid door mannen?
Je reinste oplichting zeg ik je.
Is die Israëlische rechter toch zo gek nog niet.
Lees meer!
maandag 26 juli 2010
In therapie?
“En wat doet dat dan met jou als Robert Jan zo tekeer gaat. Nee, hoho, blijf nou even dicht bij je gevoel. Dicht bij jezelf. Wat voel je dan?” He lekker. Niks zo verfrissend als een uurtje afgekocht zelfbeklag bij de psycholoog.
Krises. We hebben het ook niet makkelijk. Een vette paycheck, een 120 m2 in Goud Zuid en die bakfiets staat alvast gereserveerd. Je houdt zo weinig te wensen over! En 80% minder tijd om fijn met jezelf bezig te zijn dan toen je nog studeerde. Op een dag word je wakker met grijze haren naast de scharrel die je ooit voor de grap van de bar hebt geschraapt in de kleine Cool Down. En je denkt, heel Doe Maar, Is dit alles?
De gemiddelde ZuidAsser denkt die quarterlife crisis wel even te kunnen tackelen. Wij zijn can do persons. Geïnspireerd door mede stumpers in de stoel bij O of Phil, gaan we op zoek naar onszelf. Een yoga klasje hier, een cursusje Mindfullness daar. En heb jij deel 643 van de Power of Now al gelezen? Als je dan nog geen afleiding hebt kunnen vinden in de vorm van kinderen en nog steeds zoekende bent, ga je gewoon professioneel. Want of je nou zat bent van Robert Jan in bed, of van Robert Jan als baas, niets is zo fijn voor al die geforceerd gecontroleerde ZA-ers als een uurtje emotioneel incontinent te mogen doen. Laat je maar lekker gaan. Liefst in de tijd van de baas. Dan heet het training of coaching en hoeven we het p-woord niet te laten vallen. Want, hé, ik ben toch niet gek?
Nee, nee, tuurlijk niet. Al die tierende theatrale personen gecomprimeerd op een vierkante kilometer zijn heel gezond. Het zijn de helden van de Nederlandse economie! Dus koop jij wekelijks een uurtje unwinden in bij de coach en dan gaat het best.
Sinds vandaag is er iets wat misschien bijna net zo fijn is als jezelf eens goed te laten leeg lopen: de misère van anderen volgen op tv. Want wat blijkt, Carice en Halina hebben ook grote mensen problemen! Die gaan ook gewoon naar de p-, p- , p-, nou ja, eh je weet wel...
En als je vanavond om 22.45 op Ned 2 ‘In therapie’ hebt gekeken ben je weer even gerustgesteld. Gek zijn is heel normaal.
Lees meer!
Krises. We hebben het ook niet makkelijk. Een vette paycheck, een 120 m2 in Goud Zuid en die bakfiets staat alvast gereserveerd. Je houdt zo weinig te wensen over! En 80% minder tijd om fijn met jezelf bezig te zijn dan toen je nog studeerde. Op een dag word je wakker met grijze haren naast de scharrel die je ooit voor de grap van de bar hebt geschraapt in de kleine Cool Down. En je denkt, heel Doe Maar, Is dit alles?
De gemiddelde ZuidAsser denkt die quarterlife crisis wel even te kunnen tackelen. Wij zijn can do persons. Geïnspireerd door mede stumpers in de stoel bij O of Phil, gaan we op zoek naar onszelf. Een yoga klasje hier, een cursusje Mindfullness daar. En heb jij deel 643 van de Power of Now al gelezen? Als je dan nog geen afleiding hebt kunnen vinden in de vorm van kinderen en nog steeds zoekende bent, ga je gewoon professioneel. Want of je nou zat bent van Robert Jan in bed, of van Robert Jan als baas, niets is zo fijn voor al die geforceerd gecontroleerde ZA-ers als een uurtje emotioneel incontinent te mogen doen. Laat je maar lekker gaan. Liefst in de tijd van de baas. Dan heet het training of coaching en hoeven we het p-woord niet te laten vallen. Want, hé, ik ben toch niet gek?
Nee, nee, tuurlijk niet. Al die tierende theatrale personen gecomprimeerd op een vierkante kilometer zijn heel gezond. Het zijn de helden van de Nederlandse economie! Dus koop jij wekelijks een uurtje unwinden in bij de coach en dan gaat het best.
Sinds vandaag is er iets wat misschien bijna net zo fijn is als jezelf eens goed te laten leeg lopen: de misère van anderen volgen op tv. Want wat blijkt, Carice en Halina hebben ook grote mensen problemen! Die gaan ook gewoon naar de p-, p- , p-, nou ja, eh je weet wel...
En als je vanavond om 22.45 op Ned 2 ‘In therapie’ hebt gekeken ben je weer even gerustgesteld. Gek zijn is heel normaal.
Lees meer!
zondag 25 juli 2010
My boss is a smurf
Every time my boss walks into my office, I feel a little sick. One look at his face and my hands start shaking. My throat tightens and my head feels heavy. "Good morning", I reply to his grunt.
He is a short man, with a constant red face and due to his size (or rather, the absence of it) he suffers from a typical Napoleon Complex.
He shouts at his employees and is constantly angry with the rest of the office and the world. He finds everyone, except himself, incompetent. But he wouldn’t dare telling this to his peers or his superiors in their faces, because on top of being angry at everyone, he is a coward. So he shouts from his office into my office how he feels about his boss, his colleagues and the board of directors. But whenever they come in, he is a smiling geisha, sucking up to his boss and the board.
About his feelings towards us, he is a little more specific. He makes mean little jokes that are hurtful, but hard to respond to, without breaking down in tears. And because his superiors believe he is a good guy, we are completely at the mercy of his fickle moods.
My boss is the talk of the day between my colleagues and me. Every chance we get, we are discussing strategies to get rid of him. We love to Photoshop pictures of him dressed up as a Smurf, but it doesn’t do us much good. We have been doing this for past few months and the situations remains unchanged.
Sometimes it feels like he is Mel Gibson and we're his allegedly abused ex-girlfriend, Oksana. This week we discussed another strategy: the Mel Gibson strategy. Inspired by Oksana, we see the limitless possibilities of the iPhone voice recorder in combination with YouTube. No longer do we feel suppressed. It is time for revenge and it will be sweet. And just like Oksana, we won’t settle for less than half of what he owns.
Too bad for us, he isn’t as wealthy as Mel.
Lees meer!
He is a short man, with a constant red face and due to his size (or rather, the absence of it) he suffers from a typical Napoleon Complex.
He shouts at his employees and is constantly angry with the rest of the office and the world. He finds everyone, except himself, incompetent. But he wouldn’t dare telling this to his peers or his superiors in their faces, because on top of being angry at everyone, he is a coward. So he shouts from his office into my office how he feels about his boss, his colleagues and the board of directors. But whenever they come in, he is a smiling geisha, sucking up to his boss and the board.
About his feelings towards us, he is a little more specific. He makes mean little jokes that are hurtful, but hard to respond to, without breaking down in tears. And because his superiors believe he is a good guy, we are completely at the mercy of his fickle moods.
My boss is the talk of the day between my colleagues and me. Every chance we get, we are discussing strategies to get rid of him. We love to Photoshop pictures of him dressed up as a Smurf, but it doesn’t do us much good. We have been doing this for past few months and the situations remains unchanged.
Sometimes it feels like he is Mel Gibson and we're his allegedly abused ex-girlfriend, Oksana. This week we discussed another strategy: the Mel Gibson strategy. Inspired by Oksana, we see the limitless possibilities of the iPhone voice recorder in combination with YouTube. No longer do we feel suppressed. It is time for revenge and it will be sweet. And just like Oksana, we won’t settle for less than half of what he owns.
Too bad for us, he isn’t as wealthy as Mel.
Lees meer!
zaterdag 24 juli 2010
vrijdag 23 juli 2010
Lieve ZoZa's,
Lieve ZoZa's.
Ik werk twee jaar en een paar maanden als advocaat-stagiaire bij een kantoor op de Zuidas. Een half jaar geleden ben ik gewisseld van een transactiepraktijk naar een procespraktijk. Op mijn vorige sectie had ik het best wel naar mijn zin. Mijn collega's daar waren aardig en de partners waren super vriendelijk! Ik vraag me wel af of die gevoelens wederzijds waren. Vriendinnen zeggen wel eens dat ik een beetje een plaat voor mijn hoofd kan hebben.
Toen moest ik dus een tijdje geleden switchen naar een procespraktijk, laten we het I.E. noemen. Vanaf moment 1 dat ik daar was had ik het gevoel dat ik er niet thuis hoorde. Ik kan niet goed opschieten met de partner die de sectie bestiert. Hij is een mega goeroe op zijn gebied en een totale diva. Maar op een of andere manier heeft hij gewoon besloten dat hij niets van me moet hebben. De laatste maanden merk ik dat ik geen klussen meer krijg, niet van hem, maar ook niet van andere partners. De eerste weken is dat nog wel relaxed, een beetje op tijd naar huis, lange lunches, jullie kennen het wel. Maar nu ben ik wel zat. Zonder werk duren de dagen op kantoor wel heel erg lang. Wat kan ik doen om weer in de picture van de partners te komen?
Liefs, Vergeet-me-Nieta
Beste Vergeet-me-Nieta,
Het doet een beetje pijn, maar we moeten je de waarheid vertellen.
Je krijgt geen werk meer, je wordt genegeerd. Dat leidt maar tot een conclusie.
Jij wordt, zoals dat op de Zuidas heet, kaltgestellt.
Dat betekent dat jouw werkgever al een beetje aan het leven zonder Vergeet-me-Nieta begint te wennen, terwijl je er nog steeds werkt. Het lastige is dat ze jou nog niet hebben verteld dat ze binnen niet onafzienbare tijd afscheid van je gaan nemen. Op de Zuidas heeft men in het algemeen geen zin in voortgangsgesprekken, of een kort een tweetje over hoe het op het werk gaat. Of ze vinden je geschikt, of niet. En van een beetje ongeschikt kan je nooit een geschikte worden. Hoe hard je ook je best doet. Jouw partner heeft al besloten dat het niets met jou gaat worden en daarom gaat hij ook geen moeite in je steken. Misschien heeft dat wel iets te maken met die plaat die voor je hoofd schijnt te hangen. Anyhow, de andere partners op de sectie volgen blijkbaar zijn oordeel. Daarom is jouw werkstroom de afgelopen maanden opgedroogd. Face it, tenzij je het fantastisch hebt gedaan op je vorige sectie, is er geen hoop meer voor jou bij dit kantoor. Ga stiekem al een beetje uitkijken naar de mogelijkheden bij andere kantoren. Het is een stuk makkelijker solliciteren als je op eigen initiatief vertrekt dan dat kantoor de keuze voor je maakt.
Succes!
ZZA
Heb jij ook een prangende werkgerelateerde vraag aan de ZoZa's? Mail naar zozuidas@gmail.com en wij zetten onze jarenlange expertise en ervaring voor jou in. Lees meer!
Ik werk twee jaar en een paar maanden als advocaat-stagiaire bij een kantoor op de Zuidas. Een half jaar geleden ben ik gewisseld van een transactiepraktijk naar een procespraktijk. Op mijn vorige sectie had ik het best wel naar mijn zin. Mijn collega's daar waren aardig en de partners waren super vriendelijk! Ik vraag me wel af of die gevoelens wederzijds waren. Vriendinnen zeggen wel eens dat ik een beetje een plaat voor mijn hoofd kan hebben.
Toen moest ik dus een tijdje geleden switchen naar een procespraktijk, laten we het I.E. noemen. Vanaf moment 1 dat ik daar was had ik het gevoel dat ik er niet thuis hoorde. Ik kan niet goed opschieten met de partner die de sectie bestiert. Hij is een mega goeroe op zijn gebied en een totale diva. Maar op een of andere manier heeft hij gewoon besloten dat hij niets van me moet hebben. De laatste maanden merk ik dat ik geen klussen meer krijg, niet van hem, maar ook niet van andere partners. De eerste weken is dat nog wel relaxed, een beetje op tijd naar huis, lange lunches, jullie kennen het wel. Maar nu ben ik wel zat. Zonder werk duren de dagen op kantoor wel heel erg lang. Wat kan ik doen om weer in de picture van de partners te komen?
Liefs, Vergeet-me-Nieta
Beste Vergeet-me-Nieta,
Het doet een beetje pijn, maar we moeten je de waarheid vertellen.
Je krijgt geen werk meer, je wordt genegeerd. Dat leidt maar tot een conclusie.
Jij wordt, zoals dat op de Zuidas heet, kaltgestellt.
Dat betekent dat jouw werkgever al een beetje aan het leven zonder Vergeet-me-Nieta begint te wennen, terwijl je er nog steeds werkt. Het lastige is dat ze jou nog niet hebben verteld dat ze binnen niet onafzienbare tijd afscheid van je gaan nemen. Op de Zuidas heeft men in het algemeen geen zin in voortgangsgesprekken, of een kort een tweetje over hoe het op het werk gaat. Of ze vinden je geschikt, of niet. En van een beetje ongeschikt kan je nooit een geschikte worden. Hoe hard je ook je best doet. Jouw partner heeft al besloten dat het niets met jou gaat worden en daarom gaat hij ook geen moeite in je steken. Misschien heeft dat wel iets te maken met die plaat die voor je hoofd schijnt te hangen. Anyhow, de andere partners op de sectie volgen blijkbaar zijn oordeel. Daarom is jouw werkstroom de afgelopen maanden opgedroogd. Face it, tenzij je het fantastisch hebt gedaan op je vorige sectie, is er geen hoop meer voor jou bij dit kantoor. Ga stiekem al een beetje uitkijken naar de mogelijkheden bij andere kantoren. Het is een stuk makkelijker solliciteren als je op eigen initiatief vertrekt dan dat kantoor de keuze voor je maakt.
Succes!
ZZA
Heb jij ook een prangende werkgerelateerde vraag aan de ZoZa's? Mail naar zozuidas@gmail.com en wij zetten onze jarenlange expertise en ervaring voor jou in. Lees meer!
woensdag 21 juli 2010
Prank mails
Ok. De prank mails zijn een rage. Iedereen waagt zich er aan, maar de ruler blijft een zekere David Thorne. We kennen inmiddels allemaal de spider grap. Niet? Kijk dan even hier. Maar deze man heeft nog veel meer in zijn mars en daar kwamen wij, rijkelijk laat, een paar weken geleden achter. Hij maakt niet alleen geen vrienden met de bankbeambten. Ook zijn buren, buurtgenoten en collega’s moeten eraan geloven. Voor de website klik hier. Voor een van de betere mails klik op lees meer.
From: David Thorne
Date: Monday 8 Dec 2008 11.04am
To: Matthew Smythe
Subject: R.S.V.P.
Dear Matthew,
Thankyou for the party invite. At first glance I thought it may be a child’s party what with it being vibrant and having balloons but I realise you probably did your best with what little tools were available. I wouldn’t miss it for the world. What time would you like me there?
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Monday 8 Dec 2008 3.48pm
To: David Thorne
Subject: Re: R.S.V.P.
Hi David
Sorry the note was just to let you know that we might be a bit loud that night. The house warming is really just for friends and family but you can drop past for a beer if you like.
Cheers Matthew
From: David Thorne
Date: Monday 8 Dec 2008 5.41pm
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: R.S.V.P.
Thanks Matthew,
Including me in your list of friends and family means a lot. You and I don’t tend to have long discussions when we meet in the hallway and I plan to put a stop to that. Next time we bump into each other I intend to have a very long conversation with you and I am sure you are looking forward to that as much as I am. I have told my friend Ross that you are having a party and he is as excited as I am. Do you want us to bring anything or will everything be provided?
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Tuesday 9 Dec 2008 10.01am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Hi David
As I said, my housewarming is just for friends and family. There is not a lot of room so cant really have to many people come. Sorry about that mate.
Cheers Matthew
From: David Thorne
Date: Tuesday 9 Dec 2008 2.36pm
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Dear Matthew,
I can appreciate that, our apartments are not very large are they? I myself like to go for a jog every night to keep fit but fear leaving the house so I have to jog on the spot taking very small steps with my arms straight down. I understand the problems of space restrictions all too well. If you would like to store some of your furniture at my place during the party you are quite welcome to - if we move your cane furniture into my spare room for the night and scatter cushions on the ground, that would provide a lot more seating and create a cozy atmosphere at the same time. I have a mirror ball that you can borrow.
I have told Ross not to invite anyone else due to the space constraints so it will just be us two and my other friend Simon. When I told Simon that Ross and I were going to a party he became quite angry that I had not invited him as well so I really didn’t have any choice as he can become quite violent. Sometimes I am afraid to even be in the same room as him. So just myself, Ross and Simon. Simon’s girlfriend has a work function on that night but might come along after that if she can get a lift with friends.
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Tuesday 9 Dec 2008 4.19pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Wtf? Nobody can come to the houswarming party it is just for friends and family. I dont even know these people. How do you know I have cane furniture? Are you the guy in apartment 1?
From: David Thorne
Date: Tuesday 9 Dec 2008 6.12pm
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Hi Matthew,
I understand it is an exclusive party and I appreciate you trusting my judgement on who to bring. I just assumed you have cane furniture, doesn’t everybody? Cane is possibly one of the most renewable natural resources we have after plastic, it is not only strong but lightweight and attractive. Every item in my apartment is made of cane, including my television. It looks like the one from Gilligan’s Island but is in colour of course. Do you remember that episode where a robot came to the island? That was the best one in my opinion. I always preferred Mary Anne to Ginger, same with Flintstones - I found Betty much more attractive than Wilma but then I am not really keen on redheads at all. They have freckles all over their body did you know? It’s the ones on their back and shoulders that creep me out the most.
Anyway, Ross rang me today all excited about the party and asked me what the theme is, I told him that I don’t think there is a theme and we discussed it and feel that it should be an eighties themed party. I have a white suit and projector and am coming as Nik Kershaw. I have made a looping tape of ‘wouldn’t it be good’ to play as I am sure you will agree that this song rocks and has stood the test of time well.
I am in the process of redesigning your invites appropriately and will get a few hundred of them printed off later today. I will have to ask you for the money for this as print cartridges for my Epson are pretty expensive. They stopped making this model a month after I bought it and I have to get the cartridges sent from China. Around $120 should cover it. You can just pop the money in my letter box if I don’t see you before tonight.
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Wednesday 10 Dec 2008 11.06pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
What the fuck are yout alking about? There is no theme for the party it is just a few friends and family. noone else can come IT IS ONLY FOR MY FRIENDS AND FAMILY do you understand? Do not print anything out because I am not paying for something I dont need and didnt ask you to do! look I am sorry but i am heaps busy and that night is not convenient. Are you in Apatrment1?
From: David Thorne
Date: Thursday 11 Dec 2008 9.15am
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Hello Matthew,
I agree that it is not very convenient and must admit that when I first received your invitation I was perplexed that it was on a Sunday night but who am I to judge? No, I am in apartment 3B. Our bedroom walls are touching so when we are sleeping our heads are only a few feet apart. If I put my ear to the wall I can hear you. I also agree with you that having a particular theme for your party may not be the best choice, it makes more sense to leave it open as a generic fancy dress party, that way everyone can come dressed in whatever they want.
Once, I went to a party in a bear outfit which worked out well as it was freezing and I was the only one warm. As it won’t be cold the night of your party, I have decided to come as a ninja. I think it would be really good if you dressed as a ninja as well and we could perform a martial arts display for the other guests. I have real swords and will bring them. If you need help with your costume let me know, I have made mine by wrapping a black t-shirt around my face with a hooded jacket and cut finger holes in black socks for the gloves. I do not have any black pants so will spray paint my legs on the night.
It is a little hard to breathe in the costume so I will need you to keep the window open during the party to provide good air circulation. Actually, I just had a thought, how awesome would it be if I arrived ‘through’ the window like a real ninja. We should definitely do that. I just measured the distance between our balconies and I should be able to jump it. I once leaped across a creek that was over five metres wide and almost made it.
Also, you mentioned in your invitation that if there was anything I needed, to let you know. My car is going in for a service next week and I was wondering, seeing as we are good friends now, if it would be ok to borrow yours on that day? I hate catching the bus as they are full of poor people who don’t own cars.
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Thursday 11 Dec 2008 3.02pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
WTF? No you cant borrow my car and there is no fucking 3B. I reckon you are that guy from Apartment 1. You are not coming to my house warming and you are not bringing any of your friends. What the fuck is wrong with you??? The only people invited are friends and family I told you that. It is just drinks there is no fucking fancy dress and only people i know are coming! I dont want to be rude but jesus fucking christ man.
From: David Thorne
Date: Sunday 14 Dec 2008 2.04am
To: Matthew Smythe
Subject: Party
Hello Matthew,
I have been away since Thursday so have not been able to check my email from home. Flying back late today in time for the party and just wanted to say that we are really looking forward to it. Will probably get there around eleven or twelve, just when it starts to liven up. Simon’s girlfriend Cathy’s work function was cancelled so she can make it afterall which is good news. She will probably have a few friends with her so they will take the minivan. Also, I have arranged a Piñata.
Regards, David.. Lees meer!
From: David Thorne
Date: Monday 8 Dec 2008 11.04am
To: Matthew Smythe
Subject: R.S.V.P.
Dear Matthew,
Thankyou for the party invite. At first glance I thought it may be a child’s party what with it being vibrant and having balloons but I realise you probably did your best with what little tools were available. I wouldn’t miss it for the world. What time would you like me there?
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Monday 8 Dec 2008 3.48pm
To: David Thorne
Subject: Re: R.S.V.P.
Hi David
Sorry the note was just to let you know that we might be a bit loud that night. The house warming is really just for friends and family but you can drop past for a beer if you like.
Cheers Matthew
From: David Thorne
Date: Monday 8 Dec 2008 5.41pm
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: R.S.V.P.
Thanks Matthew,
Including me in your list of friends and family means a lot. You and I don’t tend to have long discussions when we meet in the hallway and I plan to put a stop to that. Next time we bump into each other I intend to have a very long conversation with you and I am sure you are looking forward to that as much as I am. I have told my friend Ross that you are having a party and he is as excited as I am. Do you want us to bring anything or will everything be provided?
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Tuesday 9 Dec 2008 10.01am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Hi David
As I said, my housewarming is just for friends and family. There is not a lot of room so cant really have to many people come. Sorry about that mate.
Cheers Matthew
From: David Thorne
Date: Tuesday 9 Dec 2008 2.36pm
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Dear Matthew,
I can appreciate that, our apartments are not very large are they? I myself like to go for a jog every night to keep fit but fear leaving the house so I have to jog on the spot taking very small steps with my arms straight down. I understand the problems of space restrictions all too well. If you would like to store some of your furniture at my place during the party you are quite welcome to - if we move your cane furniture into my spare room for the night and scatter cushions on the ground, that would provide a lot more seating and create a cozy atmosphere at the same time. I have a mirror ball that you can borrow.
I have told Ross not to invite anyone else due to the space constraints so it will just be us two and my other friend Simon. When I told Simon that Ross and I were going to a party he became quite angry that I had not invited him as well so I really didn’t have any choice as he can become quite violent. Sometimes I am afraid to even be in the same room as him. So just myself, Ross and Simon. Simon’s girlfriend has a work function on that night but might come along after that if she can get a lift with friends.
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Tuesday 9 Dec 2008 4.19pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Wtf? Nobody can come to the houswarming party it is just for friends and family. I dont even know these people. How do you know I have cane furniture? Are you the guy in apartment 1?
From: David Thorne
Date: Tuesday 9 Dec 2008 6.12pm
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Hi Matthew,
I understand it is an exclusive party and I appreciate you trusting my judgement on who to bring. I just assumed you have cane furniture, doesn’t everybody? Cane is possibly one of the most renewable natural resources we have after plastic, it is not only strong but lightweight and attractive. Every item in my apartment is made of cane, including my television. It looks like the one from Gilligan’s Island but is in colour of course. Do you remember that episode where a robot came to the island? That was the best one in my opinion. I always preferred Mary Anne to Ginger, same with Flintstones - I found Betty much more attractive than Wilma but then I am not really keen on redheads at all. They have freckles all over their body did you know? It’s the ones on their back and shoulders that creep me out the most.
Anyway, Ross rang me today all excited about the party and asked me what the theme is, I told him that I don’t think there is a theme and we discussed it and feel that it should be an eighties themed party. I have a white suit and projector and am coming as Nik Kershaw. I have made a looping tape of ‘wouldn’t it be good’ to play as I am sure you will agree that this song rocks and has stood the test of time well.
I am in the process of redesigning your invites appropriately and will get a few hundred of them printed off later today. I will have to ask you for the money for this as print cartridges for my Epson are pretty expensive. They stopped making this model a month after I bought it and I have to get the cartridges sent from China. Around $120 should cover it. You can just pop the money in my letter box if I don’t see you before tonight.
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Wednesday 10 Dec 2008 11.06pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
What the fuck are yout alking about? There is no theme for the party it is just a few friends and family. noone else can come IT IS ONLY FOR MY FRIENDS AND FAMILY do you understand? Do not print anything out because I am not paying for something I dont need and didnt ask you to do! look I am sorry but i am heaps busy and that night is not convenient. Are you in Apatrment1?
From: David Thorne
Date: Thursday 11 Dec 2008 9.15am
To: Matthew Smythe
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
Hello Matthew,
I agree that it is not very convenient and must admit that when I first received your invitation I was perplexed that it was on a Sunday night but who am I to judge? No, I am in apartment 3B. Our bedroom walls are touching so when we are sleeping our heads are only a few feet apart. If I put my ear to the wall I can hear you. I also agree with you that having a particular theme for your party may not be the best choice, it makes more sense to leave it open as a generic fancy dress party, that way everyone can come dressed in whatever they want.
Once, I went to a party in a bear outfit which worked out well as it was freezing and I was the only one warm. As it won’t be cold the night of your party, I have decided to come as a ninja. I think it would be really good if you dressed as a ninja as well and we could perform a martial arts display for the other guests. I have real swords and will bring them. If you need help with your costume let me know, I have made mine by wrapping a black t-shirt around my face with a hooded jacket and cut finger holes in black socks for the gloves. I do not have any black pants so will spray paint my legs on the night.
It is a little hard to breathe in the costume so I will need you to keep the window open during the party to provide good air circulation. Actually, I just had a thought, how awesome would it be if I arrived ‘through’ the window like a real ninja. We should definitely do that. I just measured the distance between our balconies and I should be able to jump it. I once leaped across a creek that was over five metres wide and almost made it.
Also, you mentioned in your invitation that if there was anything I needed, to let you know. My car is going in for a service next week and I was wondering, seeing as we are good friends now, if it would be ok to borrow yours on that day? I hate catching the bus as they are full of poor people who don’t own cars.
Regards, David.
From: Matthew Smythe
Date: Thursday 11 Dec 2008 3.02pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Re: R.S.V.P.
WTF? No you cant borrow my car and there is no fucking 3B. I reckon you are that guy from Apartment 1. You are not coming to my house warming and you are not bringing any of your friends. What the fuck is wrong with you??? The only people invited are friends and family I told you that. It is just drinks there is no fucking fancy dress and only people i know are coming! I dont want to be rude but jesus fucking christ man.
From: David Thorne
Date: Sunday 14 Dec 2008 2.04am
To: Matthew Smythe
Subject: Party
Hello Matthew,
I have been away since Thursday so have not been able to check my email from home. Flying back late today in time for the party and just wanted to say that we are really looking forward to it. Will probably get there around eleven or twelve, just when it starts to liven up. Simon’s girlfriend Cathy’s work function was cancelled so she can make it afterall which is good news. She will probably have a few friends with her so they will take the minivan. Also, I have arranged a Piñata.
Regards, David.. Lees meer!
Om te kijken - Breaking Bad
Het is komkommertijd. Er is vrij weinig spannends te lezen in de bladen (behalve uiteraard ons interview in VN) en televisietechnisch zit je de herhaling van As The World Turns nog maar een keer te kijken. Geen DWDD, geen nieuwe series. Enkel maar herhaal tv. Uiteraard zijn er de terrassen die lonken op zwoele zomernachten. De roseetjes en de witbiertjes. Maar wat doe je op een regenachtige avond, zoals morgenavond bijvoorbeeld. Dan kijk je series. En niet een aflevering. Nee meerdere afleveringen na elkaar, want dan pas kom je echt in het verhaal. En, zoals mijn oma zo mooi verwoordde; Door je mee te laten slepen in een goed verhaal, leef je meerdere levens. Uiteraard had zij het over het geschreven woord, maar we zijn inmiddels een paar decennia verder in de tijd.
Wij helpen je aan de nodige ontspanning tijdens de regenachtige zomernachten door de komende weken met een aantal reviews van series te komen. Zo te downloaden van da interweb.
De eerste serie die wij hier bespreken is helemaal de bom. Wij zijn groot fan van: Breaking Bad. Een tragikomedie, of misschien eerder een dramaserie. De hoofdrolspeler is Walter White, een scheikunde leraar die in New Mexico woont met zijn vrouw en zijn licht gehandicapte zoon. Walter is een scheikunde leraar uit de boekjes. Suf, streng en saai. Hij brengt je terug naar de middelbare school scheikunde lessen, waar je les kreeg van een slecht geklede man met continue de Binas in zijn hand, die enigszins treurig scheikundige proeven tentoonstelde. Zo’n man, waar je medeleven mee had. Zo’n man, die scheikunde heeft gestudeerd en slim genoeg was om de volgende Larry Page te worden, maar door een gebrek aan daadskracht in de klas is geëindigd.
Dat is Walter. Walter krijgt te horen, dat hij kanker heeft en nog maximaal twee jaar te leven heeft. De stoppen slaan door en in een poging om zijn gezin goed verzorgd achter te laten gaat hij doen waar hij goed in is. Hij gaat de wereld van designer drugs in. Meth om meer precies te zijn. Door de series en de seizoenen heen (dat is het heerlijke van DVD of download series, je kan seizoen na seizoen kijken) zien we Walter veranderen van een timide scheikundeleraar in een grootschalig drugdealer. De serie laat ons - heel on-amerikaans- in het midden of Walter nu een goed of een slecht persoon is. Een bizarre, realistische serie. Kijken!
Lees meer!
Wij helpen je aan de nodige ontspanning tijdens de regenachtige zomernachten door de komende weken met een aantal reviews van series te komen. Zo te downloaden van da interweb.
De eerste serie die wij hier bespreken is helemaal de bom. Wij zijn groot fan van: Breaking Bad. Een tragikomedie, of misschien eerder een dramaserie. De hoofdrolspeler is Walter White, een scheikunde leraar die in New Mexico woont met zijn vrouw en zijn licht gehandicapte zoon. Walter is een scheikunde leraar uit de boekjes. Suf, streng en saai. Hij brengt je terug naar de middelbare school scheikunde lessen, waar je les kreeg van een slecht geklede man met continue de Binas in zijn hand, die enigszins treurig scheikundige proeven tentoonstelde. Zo’n man, waar je medeleven mee had. Zo’n man, die scheikunde heeft gestudeerd en slim genoeg was om de volgende Larry Page te worden, maar door een gebrek aan daadskracht in de klas is geëindigd.
Dat is Walter. Walter krijgt te horen, dat hij kanker heeft en nog maximaal twee jaar te leven heeft. De stoppen slaan door en in een poging om zijn gezin goed verzorgd achter te laten gaat hij doen waar hij goed in is. Hij gaat de wereld van designer drugs in. Meth om meer precies te zijn. Door de series en de seizoenen heen (dat is het heerlijke van DVD of download series, je kan seizoen na seizoen kijken) zien we Walter veranderen van een timide scheikundeleraar in een grootschalig drugdealer. De serie laat ons - heel on-amerikaans- in het midden of Walter nu een goed of een slecht persoon is. Een bizarre, realistische serie. Kijken!
Lees meer!
Niet vrij, toch vakantie
Het is zomer. Buiten schijnt de zon en binnen giert de airco, met snotterende neuzen als gevolg. Op de Zuidas hanteert iedereen een tropenrooster. We beginnen laat en eindigen vroeg. Voor sommige collega’s is dit niet iets wat specifiek tot de zomer behoort, maar voor de meeste Zuidassers wel. Het is vakantietijd en het is rustig. Alle managers met schoolgaande kinderen zijn op vakantie en ook de secretaresses zijn er niet om ons in de gaten te houden. De echt fanatieke Zuidasser zonder kinderen neemt ook in deze tijd vakantie, maar de meeste weten, dat de zomer sowieso wel wat down time met zich meebrengt. Dus waarom zou je een van die kostbare 20 vakantiedagen aan een vakantie in de zomer verspillen? Bovendien zijn er festivals en Amsterdamse terrassen to attend. En met het gehanteerde tropenrooster, kun je vanaf 17:00h al aan je eerste witbiertje zitten. En je collega’s doen gezellig mee, dus je hoeft je niet betrapt te voelen.
Vakantiedagen opnemen. Dat doen we dus mooi niet!
. Lees meer!
Vakantiedagen opnemen. Dat doen we dus mooi niet!
. Lees meer!
maandag 19 juli 2010
De babbelbox
Haaaaai. Hoe is ie? En bam. Daar zit de babbelbox. Op de hoek van je bureau. Lege blik, geen duidelijke missie. Komt even langs om wat van zich af te praten. Jij hebt acht uur om wat te maken van je werkende dag. Acht uur, waarvan er zes declarabel moeten zijn. 2 uur om te twitteren, facebooken, blogposts te schrijven en te lunchen. De babbelbox begrijpt dit niet.
De babbelbox is als een Iphone 4 in de death grip. Voor je het weet heb je haar gevoeligste plekje geraakt. Crappers. Haar sociale antennes lijken te zijn geknapt. Je probeert nog wat te signaleren. Laat je ogen steeds vaker afdwalen richting scherm. Antwoordt niet op een vraag. Zucht een paar keer nadrukkelijk.
Helaas. De babbebox staat alleen nog maar op zenden.
Laat haar gewoon niet binnen, zou Steve Jobs zeggen. Dat gaat misschien nog op voor de jongere collega. Maar wat te doen met een claimende meerdere? Het type verzuurde medewerker met overspannen eierstokken zonder duidelijke sociale agenda? Voor je het weet ben jij haar emotionele boksbal.
Zoek hulp. Meng je onder de mensen. “Laten we even een kopje koffie gaan halen.” De koffieautomaat is als het goed is een sociale broedplaats. Koppel haar daar aan een andere collega. Blijf verder in beweging om de aanvaller af te lijden. Als er geen andere collega’s bij het koffiezetapparaat voorhanden zijn, verplaats je dan naar de bieb of de repro. Als de babbelbox de boodschap dan nog niet heeft begrepen, rest het enige beproefde middel in dit soort situaties: de pistruuk. Laat smerige okselscheten als ze je is gevolgd tot in de wc (arm omhoog, hand in kommetje rond de oksel en dan hard de lucht naar beneden pompen– ideaal bij klam zomers weer). Zo. Jij kan weer aan t werk.
Lees meer!
Helemaal zo gek nog niet
I'ts just another manic Monday... Wie zit er op deze zonovergoten maandagmorgen vol enthousiasme en overgave achter zijn PC? Niemand. Nobody home. De halve afdeling is uitgezonden. Op missie naar de Cote d'Azur of de Costa del Sol. Met lede ogen zien wij aan de verkeerde kant van het glas de zomer aan ons voorbij trekken. Tenzij? Je een creatieve oplossing bedenkt voor dit probleem. Zoals onze jongens uit het leger. Je gaat bij je baas te biecht over je avonturen van dit weekend: "En nu ga ik wel eens naar een festivalletje, zo in de zomer. En tja van het één komt het ander. Er was veel druk vanuit de groep. Dus toen nam ik er één. En toe nam ik er nog één, en nog één....En inmiddels kan ik niet meer zonder. Dus het lijkt me beter dat ik van Project Klatergoud wordt afgehaald..."
Het leger. "Helemaal zo gek nog niet".
Lees meer!
vrijdag 16 juli 2010
Lieve Zoza's
Een paar weken geleden vroeg HR of ik een studentstagiaire, we noemen hem "Rik" onder mijn hoede wilde nemen en zijn aanspreekpunt kon zijn op kantoor. Dat vond ik natuurlijk prima, en sindsdien heb ik een rondje met hem over de sectie gelopen om hem aan iedereen voor te stellen, ben ik met hem gaan lunchen, kan hij bij me terecht voor vragen, etc.
Probleem is dat het enorm irritant kereltje is.
Hij overschat zijn rol op kantoor volledig. Tijdens sectielunch gaat ie rustig een kwartier lang over zijn eigen onbelangrijke memootje doorzagen. Menig medewerker rolt met zijn ogen als Rik weer op zijn praatstoel gaat zitten. Maar de partners op kantoor vinden hem fantastisch! Als een partner naar me toeloopt om een zaak te bespreken, en Rik staat er toevallig bij, dan blijft Rik rustig nog tien minuten naast ons staan om zijn "suggesties" over de koers van de zaak te geven. Ook gaat hij, met de partner erbij, simpele juridische concepten op luide toon aan me uit staan leggen. Nogal bijdehand dus, die Rik. Hoe krijg ik hem terug in zijn hok?
thanks x
Rikhater
Beste Rikhater,
He getver, de student stagiaire. Zo'n vervelend mormel dat je de hele dag mag babysitten. Nee, de ZoZa's maken zich rap uit de voeten als er weer een nieuwe stagiaire wordt aangekondigd op kantoor. Maar goed, jij bent helaas in de sluwe HR truuk getrapt en voelde je gevleid toen er een beroep op je verantwoordelijkheidsgevoel werd gedaan. En nu zit je met een kleine Spencer Pratt in je maag. Laat je niet door deze vervelende woelmuis intimideren. Want dat proeven we een beetje uit je e-mail. Loopt hij jou te downplayen bij je partner? Ai, dan heb je een kleine autoriteitsissue die geadresseerd moet worden.
Eerst ga je je losmaken van het mannetje, no way dat jij zuster Livia op kantoor voor hem blijft spelen, terwijl hij aan je stoelpoten zit te zagen. Waarschijnlijk kan hij nog niet zoveel, dus laat hem maar goed door de mand vallen. Volgende keer als hij bij jou en de partner komt staan, en suggesties geeft, dan geef je hem een zalvende glimlach: "Dank je Rik. Zeg, lukt het met de opdracht voor Frederik? Die kwam net al een paar keer vragen waar je was, je zat niet op je plek. Als het niet op tijd lukt moet je dat wel aangeven, anders doen we die klusjes net zo goed even zelf." Bam. Rik wordt even neergezet als de lapzwanzende time consuming studstag. En daar hebben partners een enorme hekel aan, want studentstagiaires horen dan wel op kantoor, ze mogen geen tijd (dus geld) kosten. Bovendien bevestig jij je autoriteit door Rik toe te spreken.
Een paar van dit soort vriendelijk verpakte reprimandes, op de gang, en Rik hoeft na zijn stage niet meer terug te komen.
Succes ermee!
de ZoZa's
Heb jij ook een ZA gerelateerde vraag over een irritantie kamergenoot, hysterische partner of alcoholverslaafde secretaresse? Stuur hem door naar zozuidas@gmail.com, wij weten daar wel raad mee. xoxo
Lees meer!
Poepen op kantoor, hoe doe je dat?
Tja dames (en heren, maar die hebben er geloof ik niet zo'n probleem mee), even een momentje stilstaan bij het dagelijks darmdilemma.
Poepangst op kantoor is een wijdverbreid probleem.
Het is gewoon niet te doen, als er net iemand anders de w.c. naast je inloopt, en vervolgens live kan meegenieten van de audio versie van jouw Mr. Hanky in de pot.
Ook vervelend, als iemand na jou de w.c. wil gebruiken en tegen een muur van geur aanloopt. Het is niet fraai, maar je moet natuurlijk altijd degene die voor je is geweest de schuld geven. Dus met zo'n hulpvaardig gezicht naar buiten lopen, en dan "Oe. Nou hier zou ik niet naar binnen gaan. Arlette was hier net. Ze heeft weer last van prikkelbare darm. Rot voor d'r. Maar die lucht!"
Ja het is heel gemeen, maar dat is nu eenmaal de w.c. code. It was never you!
Anyhow, bijgaand een instructiefilmpje over het thema. Succes! Lees meer!
Inspiratie: Chantal Biya, First Lady van Kameroen
Dit is Chantal Biya, de first lady van Kameroen.
Drie woorden: stijl, elegance en colour coordination.
Chantal was deze week op bezoek bij Carla Bruni-Sarkozy, om Bastille dag te vieren. Model schmodel. Carla had het moeilijk om haar bleke botox snoetje overeind te houden naast de exotische glamour van Miss Chantal:
Ook Paris kan niet op tegen de hard core glamour van Chantal:
Lees meer!
donderdag 15 juli 2010
Womenomics
Applying for your first job is nerve racking. The second time around, you think you've been around the block and know how to play this game.
You upgraded your CV and added a shimmer of brilliance and social awareness while you were at it. With straight As in university and hobbies such as alpinism with the physically challenged and aura reading for the blind, there is but one conclusion your interviewers can arrive at: not only is this our Golden Profit Centre for the next decennium, but also a generally good person at heart. Hurray! This woman is the man for the job. Yes you can!
Or, can you? It seems that when applying the second time around, factors not necessarily related to your competencies have become relevant as well.
Last Friday I was having after-work drinks with my friends J, consultant, and C, soon-to-be doctor. Any potential patient would refrain from a daily diet of apples knowing C. C is a true Dutch beauty, tall, blond and blue-eyed, who does not fail to match her model looks with intellectual capacities. It so happens that C got into a training program at a fairly young age. Now, at the age of 31, she is applying for the partnership, equipped with a truthful, straight-A record, and a CV displaying proof of inhumane perseverance, such as crossing the Sahel desert on foot. Running at a pace of 12 km/hour with a 12kg backpack, that is.
It seemed like our Cameron Diaz here had a lot going for herself. However it also happened that C recently broke up with her long-time boyfriend. Single, beautiful and brilliant at the age of 31, she had to compete with a 35-year old settled bloke who brought along his family. The partnership decided to opt for the latter.
As one of the doctors explained, there was too high a risk that my bombshell friend would run into someone and have babies. Of course, the B-word was not mentioned literally, but the doctor did not have to employ the birds and the bees to get the message across. Politically correct metaphors as questionable future long-term commitment delivered the message.
Babies means being away on maternity leave for several months, if fortunate enough, at least twice within five years. Babies means a reasonable chance that a woman will apply for part-time work or at least temporarily relief for night and weekend shifts. All at the expense of the other partners.
So from a certain age, even when the Scarlet Letter is an S for single, a future employer will take the B-factor into consideration when deciding on your application. Merely having a womb creates a potential liability.
We have come a great deal since the Mad Men area: female participation in the Dutch labor market has increased from 37% to 46% over the last twenty years. Feminism seems the territory of hairy aunts stuck in times gone by. But perhaps it is time to focus on some practical solutions to tackle the last hurdles. Where is the day care at the ZuidAs?
. Lees meer!
You upgraded your CV and added a shimmer of brilliance and social awareness while you were at it. With straight As in university and hobbies such as alpinism with the physically challenged and aura reading for the blind, there is but one conclusion your interviewers can arrive at: not only is this our Golden Profit Centre for the next decennium, but also a generally good person at heart. Hurray! This woman is the man for the job. Yes you can!
Or, can you? It seems that when applying the second time around, factors not necessarily related to your competencies have become relevant as well.
Last Friday I was having after-work drinks with my friends J, consultant, and C, soon-to-be doctor. Any potential patient would refrain from a daily diet of apples knowing C. C is a true Dutch beauty, tall, blond and blue-eyed, who does not fail to match her model looks with intellectual capacities. It so happens that C got into a training program at a fairly young age. Now, at the age of 31, she is applying for the partnership, equipped with a truthful, straight-A record, and a CV displaying proof of inhumane perseverance, such as crossing the Sahel desert on foot. Running at a pace of 12 km/hour with a 12kg backpack, that is.
It seemed like our Cameron Diaz here had a lot going for herself. However it also happened that C recently broke up with her long-time boyfriend. Single, beautiful and brilliant at the age of 31, she had to compete with a 35-year old settled bloke who brought along his family. The partnership decided to opt for the latter.
As one of the doctors explained, there was too high a risk that my bombshell friend would run into someone and have babies. Of course, the B-word was not mentioned literally, but the doctor did not have to employ the birds and the bees to get the message across. Politically correct metaphors as questionable future long-term commitment delivered the message.
Babies means being away on maternity leave for several months, if fortunate enough, at least twice within five years. Babies means a reasonable chance that a woman will apply for part-time work or at least temporarily relief for night and weekend shifts. All at the expense of the other partners.
So from a certain age, even when the Scarlet Letter is an S for single, a future employer will take the B-factor into consideration when deciding on your application. Merely having a womb creates a potential liability.
We have come a great deal since the Mad Men area: female participation in the Dutch labor market has increased from 37% to 46% over the last twenty years. Feminism seems the territory of hairy aunts stuck in times gone by. But perhaps it is time to focus on some practical solutions to tackle the last hurdles. Where is the day care at the ZuidAs?
. Lees meer!
woensdag 14 juli 2010
Nigel vs Geert
De actualiteit van deze week is de verloren wedstrijd, de huldiging en de mening van de buitenlandse pers. In de buitenlandse pers worden we verguisd, vooral de Kung fu trap van Nigel de Jong is een geliefd onderwerp. Breed uitgemeten in de wereldwijde pers haalt Nigel de Headlines. Nederland zou zich moeten schamen volgens de buitenlandse pers. Maar wij zijn trots op onze jongens, onze zonen. Dat laten we ze zien door ons massaal naar de grachten te begeven.Dan die andere actualiteit. De (in)formatie. Hoewel de gesprekken momenteel uitsluitend met de Paars plus partijen plaatsvinden, worden we nog achtervolgd door de monsteroverwinning van Geert.. Hij is nog lang niet uitgespeeld en zal ons de komende jaren nog vaak internationaal voor schut zetten met opmerkingen over de Kopvoddentax, de Jihad, Palestina en Henk & Ingrid.
De narigheden van Geert worden een stuk minder breed uitgemeten in de buitenlandse pers, terwijl ze toch een veel grotere groep kwetsen dan slechts een enkele, ook goedbetaalde, Xabi Alonso. Wat mij betreft moeten we ons schamen voor Geert. En Nigel, ach ja Nigel. Zoals het een goed moeder betaamt zijn we inderdaad trots op onze jongens. Ook dat ene schaap dat afgedwaald is. Let boys be boys.
Lees meer!
CEO's
Gisteren hebben ze wel de felicitaties in ontvangst genomen. Onze jongens zijn helden. Zondag hadden ze er wat moeite mee. Nog teleurgesteld na hun nederlaag en verdrietig omdat ze niet geschiedenis konden schrijven, waren ze niet blij met de tweede plek. De zilveren medailles werden met moeite in ontvangst genomen en snel weggestopt. Van Persie voorop. Velen spraken er schande van. Slechte sportmanschap en onvolwassen vonden velen het. Maar wat we soms vergeten is dat we praten om 20-jarige jongens, die heel erg graag wilden winnen. En als dat niet lukt, mag je dan niet gewoon boos zijn en ontevreden met een tweede plek? Wordt er niet gewoon bovenmenselijke volwassenheid van ‘onze jongens’ gevergd? Omdat ze vaak meer, verdienen dan de CEO’s van multinationals, verwachten wij net zulke professionaliteit. Maar het zijn geen CEO’s die bedrijven runnen, het zijn 20-jarige jongens. En geld maakt niet volwassen.Volwassen kerels staan jankend na afloop op het museumplein. Moeders van pubers zijn volledig de weg kwijt na deze nederlaag. En onze jongens moeten zich een waardig verliezer tonen. Lijkt mij een beetje te veel gevraagd.
. Lees meer!
dinsdag 13 juli 2010
Stare into the sun
Ja hoor. Gevonden! Hmm, wat een lekker zomerhitje van Graffity 6. Het klinkt naar bootjes, het terras bij Brandstof en... Biertjes! Dat kan kloppen, want het is het liedje van de Wieckse Witte reclame dat we niet meer uit ons hoofd krijgen. De clip is een beetje trippy. Maar dat past wel bij de zomer. Sante! Lees meer!
Totaalvoetbal
Crappers. Gewonnen, gegokt, verloren. El pulpo había hablado. En helaas, de damn fish was right. Ik hoopte nog op een statistical error, maar het was tika taka futbol en niet totaalvoetbal dat domineerde afgelopen zondag.
Je geeft een land Cruyff, je krijgt een nukkige Engelse referee en negen kaarten terug. Boehoe! De Britse kranten spreken over de “Dirty Dutchmen” alsof wij het nieuwe Argentinië zijn. Unfair! Goed, die jubeltrap van De Jong leek niet sympathiek, maar hij bedoelde het niet zo. Echt! En Van Bommel is in het echt heel aardig. Denk ik.
Het is weer voorbij, die mooie zomer. De hemel begon gisteravond spontaan te huilen. Dat is niet alleen jammer voor je relatie of de economie, maar ook voor de sfeer op kantoor. De afgelopen weken waren één aanzwellende golf van saamhorigheid. Samen kijken met je collega’s op maandagmiddag, of een spontante kantoorborrel na de wedstrijd op donderdagavond. Je secretaresse begreep waarom jij Casillas stiekem zo’n kanjer vond en met de kantinejuffrouw besprak je eindeloos de grote kwaliteiten van kabouter Wesley. Eindelijk gelegenheid voor een gelijkwaardig gesprek met je baas: over opportunities, targets en de managementcapaciteiten van Van Marwijk. The day after een knipoog in plaats van een reprimande. Van de mailtjes over de pool tot de evaluaties aan de lunchtafel: iedereen had ineens iets met elkaar gemeen. Voetbal, tiki taka of totaal, verbroedert.
Nog een paar dagen staat het wereldwijde web vol met berichten over ons kleine landje. Zo komt er een einde aan de periode van collectief gedoogde, ja zelfs gestimuleerde massahysterie op kantoor.
En over een paar dagen gaat iedereen weer terug naar de orde van de dag. Geen kranten meer bijhouden om mee te kunnen praten over De Opstelling. Weer over de Van Baerlestraat kunnen fietsen zonder geperforeerde band. Praten over de bruidsjurk van Jo in plaats van de strafschop van Wes.
Maar nu nog even niet. Tot zo op het Museumplein!
Lees meer!
vrijdag 9 juli 2010
Boek!
Corporates and corporetttes! Beslaat jullie cubicle al? Hier wat afleiding: als het strakjes weer winter is ligt ie eindelijk in de winkel! Ons boek! Het wordt uitgegeven door Pearson en ligt waarschijnlijk begin december in t schap. Zie het Persbericht TenPages.com van vandaag.Check ook ons interview in het dubbeldikke zomernummer van Vrij Nederland jaja met foto voor de nieuwsgierigen.... Pfff nog ff volhouden vandaag. Sous bras onder de arm en veel cola light;) TGIF!! xoxo Lees meer!
De 36-urige werkweek
Stel, je bent al een paar jaartjes aan het werk en je ziet dat er meer dingen te doen zijn in het leven dan enkel werken. Je wilt iets creatiefs doen, maar je vindt er de tijd maar niet voor. Of je wilt graag voor je zelf beginnen, maar bent nog niet helemaal klaar om het zonder al dat heerlijke geld te doen.Wat doe je dan? Dan ga je minder werken. Op de ZuidAs heeft nagenoeg iedereen een 40-urig contract, maar een 50 tot soms wel 80- urige werkweek. Een dag minder werken betekent dus een 32-urig contract, maar een 40 tot soms wel 64-urige werkweek. Tenminste, als je het goed doet. Vaak komt het er op neer, dat je een 32-urig contract hebt, maar nog wel een 50 tot soms wel 80-urige werkweek. Weliswaar voor 20% minder loon. Je kunt jezelf de vraag stellen of je jezelf dan niet niet te kort doet. En je kunt je afvragen of je op deze manier nog wel toe komt aan je eigen bedrijf, of je eigen schilderij.
Als je ambtenaar bent of in sommige gevallen bankmedewerker, dan bestaat er zoeiets als een 4x9 week. Dat betekent voor meer uren per dag betaald krijgen en toch nog een volledige dag vrij om te spetteren en te kleuren. Ideaal. Maar je baas is niet gek.
Hij wil zo min mogelijk betalen voor zovel mogelijk uren. Dus een 4x9 week wordt zelden toegekend. Mijn collega wil dolgraag 4x9 werken. In haar functioneringsgesprek schermde zij met het feit dat ze een 60 urige werkweek heeft en maar 32 uur betaald krijgt. Die 4 uur extra mochten van haar best op rekening van de baas. Ze gooide met termen, als ‘Het Nieuwe Werken’ en ‘Werken 2.0’. De werkgever moet flexibel zijn. Een 36-urige werkweek weigeren is toch niet meer van deze tijd.
Helaas is onze baas een 58-jarige vakidioot en heeft hij een hekel aan alles wat van deze tijd is. Werken 2.0 is dus stompzinnig volgens hem en ‘iets creatiefs’ doe je maar in je eigen tijd. Uiteraard, nadat je een normale werkweek (met bijbehorende 80 uren) hebt gedraaid.
Die creatieve uiting die moet dan maar op zondagochtend plaatsvinden.
Lees meer!
maandag 5 juli 2010
Toekomstdromen
In het huis tegenover me zie ik een koppel schoonmaken. Heel typisch. Zij is aan het zuigen; hij strijkt glad. Zo door de dubbele beglazing heen lijken ze midden tot eind twintig en blank. Zij met Abercrombie jogging broek, hij met halflang haar. Francien en Olivier. Of misschien Sandra en Daan.Wat doet een koppel van mijn leeftijd in hemelsnaam schoonmakend op een doordeweekse dag in Goud Zuid?
Het is nog geen 16h! Het is goddomme zomer!
16.30h: Hij is nog steeds de strijkplank aan het opwrijven, zij is in de weer met de slang. Nu begint Sandra met soppen. Dit is geen sporadisch voorkomende aanval van huishoudelijk vlijt, dit is het serieuzere schoonmaakwerk. Meneer en Mevrouw Helderder zijn cleaners with a cause.
Ik heb met moeite één vrije dag per week losgepeuterd voor blog en boek dankzij een flauwe smoes over "lang gekoesterde verlangens voor zelfstudie en wetenschappelijke ontplooiing." Maar, geen ZuidAsser neemt een dag vrij in de week om samen op maandag te gaan staan poetsen? Toch?
Een kleine rekensom. Als Meneer en Mevrouw Helderder beiden full time zes uur per dag schoonmaken en daarvoor 10 EUR per uur rekenen, vanzelfsprekend zwart, komt het koppel op 2400 EUR netto per maand. Als beide daarnaast een WW uitkering zouden vangen (70% van je laatst verdiende loon en minimiaal EUR 842 in het eerste jaar van je werkloosheid), komt daar EUR 1700 tot 2400 bij. Met een netto gezamenlijk maandinkomen tussen de vier en vijfduizend euro kan die tophypotheek op het grachten paleisje er nog net af.
Het zou toch niet?
Zes uur poetsen per dag; zes uur over voor een biertje in de zon. Om daarna te gaan bbqen in het Westerpark: de nieuwe netwerkborrel. Voor je het weet heb je tien vaste adresjes gevonden. En de rij bij de Aldi voor het schoonmaakschap werkt natuurlijk ook reuze mee. Daar doe je dan meteen je eigen boodschappen in de baas zijn tijd.
Ik ga mijn vriend even bellen over die vertrekregeling op kantoor. Lees meer!
vrijdag 2 juli 2010
Kantoorkoppel
"Nee Gerard. Dit is toch niet nieuw! Nu zie ik het je verdorie weer doen. Tijdslijnen Gerard! Planning! Nou vooruit. Sta daar niet zo lullig te staan. Moet je soms plassen ofzo? Ik leg het je nog wel een keertje uit."Het is weer tijd om over te schakelen naar het "Gerard krijgt een standje van Bernadette" journaal.
Gerard is begin veertig, en boos vanwege management aspiraties en "daar hoor ik te zitten" complex.
Verder: Mephisto schoenen, en een boterhammenpakket door zijn vrouw in een zijvak van zijn rugzakje gestopt. Hij is een beetje kalend op het midden van zijn hoofd en gaat altijd net te laat naar de kapper. Zodat hij met zijn vrolijke zijkantkrullen net een paar weken Pipo de clown effect meepakt.
Bernadette is eind dertig, maar zou ook midden veertig kunnen zijn. Een grijzende dorre knot op het achterhoofd gespeld. Ze heeft een standaard blik voor elke situatie: zuur. Alsof er botox in haar lachspieren is gespoten, en haar mondhoeken als twee impotente piemels afhangen.
Maar achter die suffe Pearle bril van Bernadette glimmen twee felle kraaloogjes. Die Bernadette is lang niet zo suf als ze lijkt. Het is een zeer gepassioneerde vrouw, al haar energie steekt ze in Gerard straf geven. Foei Gerard! En Gerard vindt het heerlijk.
Bernadette en Gerard zijn een kantoorkoppel. Een man en vrouw die op kantoor van mijn vorige werkgever een commitment zijn aangegaan. Niet te verwarren met een kantoorrelatie. Een kantoorkoppel is een team zonder sex.
Geer en Ber hebben bijvoorbeeld afgesproken dat Geer zijn werk altijd maar half doet, en Ber het dan voor hem af gaat maken. Maar dan wel onder de voorwaarde dat ze Geer heel stevig mag toespreken. En dus zag ik Gerard zo'n drie keer per week voor de deur drentelen, als een zenuwachtig hondje met een verfrommeld memootje in zijn hand. Na een buldersessie van Bernadette lopen ze met rode wangen naar het koffie apparaat, innig tevreden.
Helaas moest ik wegens de dunne kantoor wandjes meedelen in hun huwelijksgeluk. Lucky me.
. Lees meer!
donderdag 1 juli 2010
Biertje?
Ok. Op de Zuidas lusten we allemaal wel een glaasje. Na werk wordt er in de Blauwe Engel heel wat bier gedronken en tijdens lunch wordt er wijn genuttigd bij Dicky’s. Maar sommige collega’s weten niet van ophouden.Iedere ochtends sta ik in de lift en kan ik ruiken dat er de avond ervoor stevig is gedronken. Het is iedere keer dezelfde collega. Hij komt iedere ochtend steeds iets later na werk en ziet er steeds iets beroerder uit. De wallen worden donkerder en de groeven dieper. Mijn collega is midden 40 en hij heeft het hoogtepunt van zijn carrière wel zo’n beetje bereikt. Hij verdient goed, maar hij lijkt er niet gelukkiger op te worden. Hij had eigenlijk fotograaf willen worden. Maar ja, dat verdiende natuurlijk niet genoeg.
In zijn betere jaren was hij te vinden op borrels en tijdens de lunch nam hij af en toe een wijntje. Moet kunnen toch? Om de dag iets dragelijker te maken.
Nu kom je zijn kamer binnen en lijkt het alsof je een kroeg binnen wandelt. De verschraalde bierlucht vliegt je tegemoet. Hij gaat niet meer mee naar borrels, maar gaat vroeg naar huis. Zijn afgeleverde werk is niet meer wat het geweest is. Hij lijkt dagen niks te doen en veinst een druk werkbestaan.
Zijn peers deden het eerst nog af met een opmerking. Zo, zo lekker gefeest gisteren? Maar dat begint nu gênant te worden.
Ik en een andere collega vragen ons af of we actie moeten ondernemen. Naar HR? Dan drijven we het ook zo op de spits. Naar zijn baas? Dat maakt ons verklikkers.
We hebben al met hem gesproken, maar hij doet alsof er niks aan de hand is.
We laten het hier maar bij. En trekken er een les uit. Nooit te lang ergens blijven zitten, waar je alcohol nodig hebt om de dag door te komen.
Lees meer!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
