Zakkenwassers

In de wereld van ruzies en overnames werken veel eikels. Type opgezwollen ego en schouderklopjescomplex. Comes with the job.

Waarom?

Zacht op de vorm, hard op de inhoud, heb ik altijd geleerd. Toch maakt menig advocaat bij het onderhandelen een transregressie door naar 2000 BC. Ik wil onderneming nu. Jij wil het anders. Jij bent een trut. En je koopcontract stinkt. En dat ga ik je nu vertellen, onder een dun laagje achtergebleven beschaving. En ik kopieer iedereen op deze haatmail in. Hier zo, pak aan, stomme trut , jij gaat neer.

Waarom?

We zijn allemaal Hollanders. We willen het onderste uit de kan en de competitie is moordend. Als ‘de andere kant’ zich als Kadaffi opstelt, neem jij de positie in van Mussolini. Beroepsdeformatie.

Maar, er wordt niet alleen gemept richting ‘de andere kant’. Wij advocaatjes worden aangejaagd door de zakkenwassers van de ZuidAs. Private equity klanten of zakenbankiers. Deze corporate kanjers jagen ZuidAssers uit de mindere echelons aan met de zweep.

Dat gaat ook niet zo gezellig. Geen beste, knuffels, kussen op geurpapier of andere vriendelijke formaliteiten. Drieletterige emails met orders in morse taal dragen ons op een deal rond te krijgen in een dag. Advocaten zijn de voetsoldaten in een overname oorlog. De schoenenpoetsers en de gespendragers. Van boven en opzij wordt er op ons ingemept.

De zakkenwassers van de ZuidAs verkneukelen zich als ze op vrijdagmiddag weer wat losse flodders heenschieten door de telefoon. Doe die clausule er nog maar in. Of ehmm… Nee doe die er toch maar weer uit. Gerard wat vind jij? Ja, wat hadden we nou gezegd de vorige keer. Nee, G, dat kan ik niet lezen op mijn BB. Ik ben al on my way haha. Het is toch vrijdagmiddag? haha. Nou doe er dan toch maar weer in.

In uit, in uit. Je wordt genaaid waar je bij staat.

Waarom?

Omdat ze EUR 300 per uur voor ons betalen. Daarom.
Lees meer!

Alles gaat lekker!

Met de riedel "ja het gaat lekker, op werk alles zijn gangetje, thuis ook lekker, met Floortje/Thijs gaat het ook goed, beetje sporten." heb je het gevoelsleven van de ZA-er in al zijn facetten gevat.


De rest van de maatschappij smijt zijn emoties maar op straat. De young professionals houden het prettig en professioneel.
Ik zie mijn kantoorgenoten dan ook niet zo snel bij "een dubbeltje op zijn kant" AH tasjes met achterstallige administratie omkieperen. Of een ingekakte relatie proberen te redden met een rode kleurspoeling en een hippe bril in "tien jaar jonger in tien dagen".
Ik vraag me af of de mensen die aan deze programma's meedoen zich ook beseffen dat er mensen naar kijken. Zoals managers, die zich na het zien van zoveel financieel mismanagement toch achter de oren moeten krabben over de competenties van Tim of Renee. Of de klasgenootjes van kleine Sharona, die net als de rest van Nederland aan moeten horen dat het sexleven van de moeder en de vader van Sharona weer helemaal toppie is na de makeover.

Daarom valt er wel wat te zeggen voor het happy people masker van de ZuidAsser.
Want wie wil er nou echt weten wat er zich achter de gordijnen van zijn collega's afspeelt?
Lees meer!

Skinny Bitch

"Amsterdam, bleh, daar is iedereen zo dun en dwangmatig hip," verzuchten mijn niet-Amsterdamse vriendinnetjes na een avond kroeghangen in 020.

Dat klopt. De Amsterdamse jongemensenbevolking is neurotisch, verveeld en heeft honger.

Het is ook niet niks, de never ending hoofdstedelijke zoektocht naar die ene plek waar "iedereen" nu schijnt uit te hangen (is het FOAM? Struik? Canvas?). Dit jachtig bestaan wordt aangejaagd door een carbloos dieet van sojablendersoep (groente en proteïne) en witte wijn (suiker). En alles in een outfit die ondervoedde American Apparel tennisnerd moet uitstralen.

Het is volstrekt normaal om ter realisering van het verplicht nonchalante uiterlijk, haarextensions, een zonnebankje en tandenbleeksel in te zetten. Dun-dunner-dunst is helaas niet te koop, maar wel de norm in Amsterdam. Hollands welvaren in de vorm van een gezonde maat 38 is helaas niet fashionable. De gelukkige size 0 people kunnen een grote Bretonse visserstrui over hun skeletje draperen en zien er op slag uit als een wandelende Vice-cover. Of een boerensjaaltje om hun uitgemergelde schaambeen slaan, en dan is het ineens country chic.

Het gemene van ondervoeding als esthetisch ideaal, is dat het alleen maar te doen is als je naast mager zijn geen andere baan hebt. Bijvoorbeeld als je een bohemien bent die een glas wijn naar binnen kan gieten op het moment dat er vanuit de maag "leeg" wordt gecommuniceerd.

Normale mensen met een fulltime baan, dus ook de ZuidAssers, hebben copieuze hoeveelheden suiker en carbs nodig om de dag door te komen. Zonder die constante toevoer van Balistos, Maltezers en lunchkroketten veranderen de ZA-ers in sociopaten met appetite for destruction.

Ziehier, de skinny bitch. Een vrouw met een fulltime baan in de financiële sector die al maanden geen vast voedsel heeft gegeten. Brrr, die wil je niet als je baas hebben.

Met de komende wintercollecties lijkt er een andere wind te gaan waaien. Onder invloed van de oneindig populaire Mad Menserie zijn de ontwerpers weer jurken gaan ontwerpen met taille, tits and ass. Misschien wordt het nu fashionable voor vrouwen om er niet uit te zien als een een jongetje van twaalf. Laten we allemaal bidden.
Lees meer!

De vakidioot

Iedereen kent ze wel. De Zuidas zit er vol mee, want ze zijn erg geliefd bij veel Zuidasbedrijven . De vakidioten. De vakidioot vind je niet terug op iedere afdeling. Je vindt ze voornamelijk binnen bedrijven of afdelingen, waar kennis hoog in het vaandel staat. Denk hierbij aan research teams bij banken, professional practice afdelingen bij accountancy firms, advocatenkantoren en kennisafdelingen bij consultancy firms.

Naast de ekte, ekte, zijn er ook erg veel wanna-be vakidioten. Maar wij plukken de wanna-be’s er zo tussen uit. Een vakidioot heeft namelijk per definitie geen social skills. Een vakidioot houdt zich enkel bezig met zijn vak en heeft daardoor geen tijd om uit eten te gaan, vrienden te hebben of een feestje of borrel te bezoeken.
Heel af en toe zul je hem of haar (maar meestal is het een hij) bij een bedrijfsborrel zien, maar dan ook alleen maar omdat de baas zo heeft aangedrongen. Het is dan ook helemaal niet zo leuk en gezellig om een vakidioot te zijn.

Toch zijn er veel wanna-be vakidioten. De wanna-be’s pretenderen vakidioten te zijn omdat dit goed is voor hun carrière. Welke baas is nu niet gek op een werknemer die voor zijn lol in het weekend de vakbladen doorspit en in de avonduren met veel plezier artikelen schrijft voor het blad Accountant Adviseur of colleges geeft aan studenten Accountancy. En om toch die promotie binnen te slepen schrijven de wanna-be vakidioten met veel pijn en moeite af en toe ook maar een artikel. Sommigen voeren het zelfs zo ver door, dat ze gaan promoveren of gaan lesgeven. Alles om de schijn op te houden. Maar een vakidioot word je niet, een vakidioot ben je.

En dus worstelen de wanna-be’s zich door stapels saaie materie heen om de schijn op te houden. Maar het vuur in hun ogen mist. Dat vuur is terug te zien als ze in de kroeg of op een festival staan. Maar door de wetenschap dat er nog aan dat artikel gewerkt moet worden op zondagochtend, flikkert er vermoeidheid en verslagenheid door in de ogen van de wannabe’s.
. Lees meer!

Caribou - Sun

Heerlijk zomers chillen met Caribean Caribou. Hangmat, golje, ok ook een surfer, en een ondergaande zon een van de ontdekkingen van afgelopen LL. Lees meer!

Het roer om

Gisteravond was een heerlijk programma op tv. Het roer om. Een programma dat laat zien dat het gewoon kan. Je biezen pakken en Hendrik Ido Ambacht verruilen voor een ander onbeduidend oord in de Carribean.

In het eerste deel schuif je nog wat ongemakkelijk heen en weer. Het zal toch niet? Dat dat gewoon mag? Dat een stel gelukzoekers uit Ron´s Honeymoon Quiz nog een keer ongestraft een life event exploiteert? Dat zo’n stel zich wel gewoon een weg wringt uit een wurghypotheek en een Vinexwijk?

Het stel had een type onverwoestbaar optimisme waarbij zij zelfs de levensgevaarlijke oven ‘te gek gaaf’ vond en ook ‘die armoede hier’ was ‘mooi joh, niet normaal’. Verkeerd gedrukte folders en onwillige telefoonmensen, dat was allemaal part of the job. Op te lossen met een peso of wat. Of nee, eigenlijk niet, maar dat maakte ook niet echt uit. Zij stond lekker ‘met de pootjes in het zand’ en de hele emigratie was nog steeds ‘kickuh’. Tranen waren er alleen van geluk.

Dan begint het verkneukelen eigenlijk al. Weggedrukt in de veiligheid van je Ektorp vermoed je stiekem dat zo’n Bob de Bouwer mentaliteit welhaast genadeloos moet worden afgestraft.

En ja hoor. Gelukkig maar. De muziek gaat naar mineur. Al snel blijkt, het mag dus toch niet. Ongestraft tegen de stroom in zwemmen. En plein public je emotionele diarree etaleren op tv. Want kijk, de klandizie bleef achter, opa werd ziek en, oh ja, het huis werd niet verkocht.

Nee, denk je dan, ik zou mijn pijpenla ook niet willen verruilen voor Hendrik Ido Ambacht. Nee hoor, nee. Ik zit goed waar ik zit. Met mijn aflossingsvrije hypotheek van drie ton voor 55 m2 aan de gracht. Gelukkig maar. Ik heb de juiste keuze gemaakt.

Hup, tv uit. Oogjes dicht, snaveltjes toe. En weer fijn dromen van torenhoge maandlasten en een verzekerd intensief arbeidsleven tot je 67ste levensjaar. Ha, nee hoor jij bent niet gek. Het roer om. Rare mensen. Morgen weer gewoon fijn aan de slag. Wij hebben de juiste keuze gemaakt.
Lees meer!

Nog meer gekken

Er lopen heel wat gekken rond in de corporate wereld, maar in Nederland kennen we toch vaak de milde versie van alle verhalen. De extreme versies vinden plaats op Wall Street of in de City. Een New Yorkse medewerkster van een Wall street trader eist schadevergoeding van haar baas vanwege sexual assault. En terecht. Lees het verhaal hier. Lees meer!

De kantoorgek

Ieder kantoor of afdeling heeft er wel een. De kantoorgek. Net zoals ieder respectabel dorp een dorpsgek onder zijn burgers heeft, moet ieder respectabel kantoor een kantoorgek onder zijn medewerkers hebben.
Die van ons heet Hans. Dit is zijn echte naam. Ik durf dit op te schrijven, omdat ik ervan overtuigd ben, dat er meer kantoorgekken zijn die Hans heten.

Hans is klein van stuk en heeft een kalend hoofd. Hij probeert dit te verbloemen met een comb-over. Dat dit duidelijk een misser is heeft zijn moeder hem kennelijk niet verteld. De comb-over verbergt gedeeltelijk zijn kalende hoofd en door de gel in de comb-over lijkt zijn hoofd op een glimmende biljartbal met wat haren erop geplakt.

Hans draagt een pak dat net iets te groot is en een bril die net iets te zwaar is en daardoor constant van zijn neus glijdt. Nu zijn dit natuurlijk oppervlakkigheden, maar ik wil enkel even een beeld schetsen.

Als we iets meer de diepte in gaan, dan zien we een bijzonder vreemde man. Hans is er namelijk van overtuigd dat hij kwaliteiten bezit, die hij helemaal niet bezit. Zo denkt Hans dat hij een behoorlijke Adonis is en de vrouwtjes wel met smooth talk het bed in praat. Aangezien Hans’ smooth talk gepaard gaat met flink wat consumptie en koffieadem, is dit ‘not very likely’. Hans stort zich op iedere nieuwe medewerkerster als een kat op een roze speelgoedmuis en probeert de medewerkster in te palmen met bloemen en kalenders (seriously!).
Verder denkt Hans dat hij managementkwaliteiten bezit. En omdat Hans zichzelf als een uiterst bekwame manager ziet, weigert hij het ‘gewone’ werk te doen. Dat is immers voor de niet leidinggevers, de plebs. Aangezien hij geen manager is, geeft hij geen leiding. Hans doet dus feitelijk niks.

Ik begreep eerst niet waarom deze man nog steeds bij ons op kantoor werkzaam was. Maar nu is het mij duidelijk. De een na grootste gek op kantoor is namelijk zijn baas. Deze baas weet uit jarenlange ervaring dat er altijd een kantoorgek moet zijn. En hij weet ook wie dat wordt als Hans weg gaat.
. Lees meer!

Partners die stagiaires haten

Heb je ook wel eens het gevoel dat je op kantoor niks goed kan doen? Dat je baas het op jou voorzien heeft en geen gelegenheid onbenut laat om dat te benadrukken? Dat jij voorstelt om A te doen, en hij automatisch voor B zal kiezen? En niet eens zijn best lijkt te doen om het te verbergen? Join the club.

Je komt ze ongetwijfeld in ieder kantoor tegen, maar nu ben ook ik ertegenaan gelopen: een partner die stagiaires haat. In zijn ogen kan ik niets goed doen. De meeste stagiaires niet, trouwens.
Met dit soort types ben ik vrij snel klaar: ik laat er een korte psycho-analyse à la doctor Phil op los en kom dan met een plan van aanpak. Deze partner had ik bestempeld als zielig type: vroeger zelf hard aangepakt en nu van mening dat dit de enige manier is om stagiaires iets van het vak bij te brengen. Vervelend, maar niets aan te doen, dacht ik, gewoon wéér iemand om te ontwijken op kantoor.

Maar vorige week ontdekte ik iets vreemds. Met een mede-stagiaire ben ik nu in een zaak verwikkeld voor deze partner. We werken redelijk nauw samen, maar deze mede-stagiaire schijnt geen enkele last van partner’s stagiaire-complex te hebben. Integendeel, hij schijnt bij deze partner zelfs niets fout te kunnen doen!

Wellicht is mijn collega een uitzondering, maar dit was wel reden voor een nieuw psycho-analytisch onderzoekje. Met behulp van wat oude foto’s kwam ik snel tot de conclusie dat deze man vroeger een Nerd was, met hoofdletter N. Op zich niet verbazend natuurlijk, maar dit leidde wel tot een nieuwe werkhypothese: deze partner heeft nooit geleerd hoe hij met vrouwen moet omgaan. Zijn vroegere stuntelige en ongemakkelijke houding tegenover vrouwen heeft zich door toegenomen aanzien en status omgevormd tot ronduit klootzakkerig gedrag.

Dit vergt een geheel andere aanpak: vriendelijke vleierij. Dit is zeker geen tactiek voor beginners. Je vleierij moet namelijk oprecht overkomen en tegelijkertijd moet je om het kwetsbare ego heen werken. Zeker als de betreffende partner zichzelf wel een behoorlijke womanizer vindt. Dit vergt geduld, begrijpende knikjes en af en toe subtiel laten zien dat je onder de indruk van hem bent. Langzaam zijn vertrouwen winnen en hem laten zien dat jij niet zo’n highschool bitch bent die hem midden in de aula laat struikelen.

En zie hier; mijn hypothese lijkt een schot in de roos. We zijn nog geen week verder en mijn nieuwe aanpak begint al vruchten af te werpen. Tijdens één overleg leek het zelfs of deze partner daadwerkelijk naar mij luisterde!
Dus wie weet, misschien krijgen wij toch nog ooit de prettige samenwerking waar iedere stagiaire zo van droomt…it. Lees meer!

De Parade

De vleesmarkt op wieltjes is vorige week onze hoofdstad binnengerold. Afgelopen vrijdagavond stegen de hormonen met de luchtvochtigheid. Drommen yuppen verzamelden zich op het dampende festival terrein, conveniently located tussen ZuidAs en Rembrandtoren. Het meest in het oog springende toneelstuk was misschien wel “De Amsterdamse Paniekmarkt, een klucht in vier delen.” Dat was interactief en speelde zich af op het gehele terrein.

Hey hoe-is-ie?

Hey jij-ook-hier?

Veel bekenden he?

Nou.

Ga je nog naar een voorstelling?

Voorstelling? Toneel ofzo, bedoel je?

Ja, dat kan je hier ook doen, heb ik gehoord.

Oh. Ik had alleen gehoord over de Sangria bar. En ik geloof ook iets met een Fontein.

Nee, maar de Parade is een cul-tu-reel evenement, weet je wel. Met mevrouw Ten Kate enzo, van de VPRO. Snotvergeme! Haha.

Oh ja, de VPRO. Dan zal het wel cultureel zijn, ja.

Nou precies, het is dus een cul-tu-reel evenement.

Oh ja. En hoe was dat dan, mevrouw Ten Kate?

Nou dat weet ik verder ook niet. Het is hier nogal druk en ik had afgesproken met mijn jaarclub. Het is toch ook vrijdagavond en dan moet het ook allemaal niet te moeilijk zijn, weet je. En ja, je bent met je groepje. Probeer die maar eens allemaal in de rij te krijgen voor de kassa. Kijk, aan mij had het niet gelegen. Ik had nog wel gewild, maar ja...

Ja.

En ik vind het ook wel wat linksig pretentieus om dan helemaal naar zo’n vóór-stelling te gaan, weet je. Zo van, ‘cultuur omdat het moet’. Nou, zo ben ik dus helemaal niet, weet je. Ha! Een beetje quasi verplicht intellectueel cultuurhappen met de andere keuterboertjes. Nee hoor, mij niet gezien. Ik ben niet zo’n massakonijn. Ik volg liever mijn eigen pad, weet je.
Hey, maarreh, ik zie daar een oude bekende bij de Sangria Bar. Later!

Oh. Ok. Doei.
Lees meer!

Lieve ZoZa's, ik heb me misdragen op een borrel met mijn collega's.

Lieve ZoZa's,

Kan me totaal niet concentreren deze ochtend. Vandaar een mailtje vol berouw op de day after... Ik heb mezelf zo voor schut gezet. Gisteravond was ik op een borrel met wat vriendinnetjes van mijn opleidingsklasje [ZZA: van de Orde van Advocaten] en we hadden niet echt gegeten. Drie bitterballen en een halve kaassoufle tellen maar als eentje van de schijf van vijf. Het werd steeds gezelliger en de fluitjes stonden drie rijen dik op de bar. Rond tienen stond ik als een stronk zeewier heen en weer te zwaaien. En vanaf dat moment is het allemaal een beetje een waas. "Mark", een superlekkere kantoorgenoot, stond verderop aan de bar met een paar andere kantoorgenootjes. Zoals ik al zei, het was gezellig en uiteindelijk stonden mijn vriendinnen en ik samen met Mark en mijn collega's te grappen. Later zijn we met zijn allen naar een platte bar bij Leidseplein vertrokken.

Toen ging het licht uit.
Ik weet echt niet meer wat ik allemaal heb uitgespookt, maar op een volgend moment word ik door mijn vriendinnetje van Mark's nek afgeplukt en door haar ondersteund naar een taxi. Vanochtend belde ik haar in een poging om de zwarte gaten van gisteren in te vullen. Het is erger dan ik had kunnen denken.
Ik ben in die platte bar blijkbaar bij Mark om zijn nek gaan hangen, en heb een soort confession gedaan dat ik hem zo lekker vind, en dat hij aan alle eigenschappen voldoet die ik in een jongen belangrijk vind. Blablabla. Zo genant. Het eindigde er blijkbaar mee dat ik semizoel zijn nek ging masseren en dingen zei als "vind je mij niet lekker dan?" en "ik weet dat je me wil". Blijkbaar stelde Mark (die overigens een vriendin heeft, had ik dat al gezegd?) dit allemaal niet zo op prijs. Hij sommeerde mijn vriendinnetje om me van zijn nek af te trekken. Toen ben ik blijkbaar ook nog boos geworden en ondertussen gillend naar Mark "jij wil mij ook, Mark!" uit de club geduwd door mijn vriendinnetje.

Ik durf Mark vandaag niet onder ogen te komen. Dit verhaal gaat nu in een Formule 1 parcours kantoor rond. Ik ben nu de nieuwe psycho van kantoor. Wat moet ik doen?

liefs, Een-bitterbal-maakt-nog-geen-bodem

Beste bitterbal,

(Te veel) alcohol en collega's mixt niet.
Wij hebben het hier vaker gezegd maar herhalen het nog maar een keer: collega's zijn niet je vrienden. Vrienden helpen je in een taxi als je om 01:00 uur lam in een jankend emofest bent gezakt ("Whoehoehoe, iedereen haat me"). Vrienden houden je haar vast als de mix sambuca en wodka cranberry er weer uit komt in de wc van de kroeg.

Collega's zullen je niet snel helpen als je door de alcohol geteisterd een "sexy" paringsdans staat uit te voeren in de Bastille. Collega's kijken, slaan op, en verspreiden het nieuws daarna op kantoor.

Er zijn twee dingen die je kan doen.
Het eerste is om de boel totaal te negeren. Gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Als mensen hinten op de gebeurtenissen van de avond, doen alsof je neus bloedt, en zeggen: "ja, was super gezellig, maar oeh, we hadden hem goed hangen, iedereen was zo lam! Echt zo gelachen." Dan spin je die avond als een collectief dronkemansfuifje, waarbij niemand specifiek op zijn gedrag kan worden aangesproken, iedereen was immers lam.

Het tweede wat je kan doen, is, als je de moed hebt, op een niet-hysterische manier aan Mark je excuses aanbieden. Zeg: sorry, ik was knetterlam, ik hoorde wat ik heb gedaan, dat spijt me enorm. Dat was absoluut niet de bedoeling.

Als Mark een prima vent is, zal hij jouw excuses aanvaarden en er hopelijk niet meer in het openbaar aan refereren.

Succes,

xoxo
De ZoZa's


Stuur je werkgerelateerde vragen naar Lieve ZoZa's en wij zullen ze op de blog beantwoorden: zozuidas@gmail.com. Jouw mail kan iets worden aangepast om in het format van de blog te passen.









. Lees meer!

Uniform

Het is bijna weekend en ik heb zin in te knallen... Lees meer!

Eindelijk gerechtigheid

Ding dong, het is tjid voor het jurijournaal. De Amsterdamse kantonrechter heeft een bierfiets een boete opgelegd. Tijdens een vrijgezellen werden twee dames met de bovenkant van de fiets tegen een viaductje aangerost. Au, lullig. One bridge too far. Helaas wordt het grachtenverstoppende speeltje voor toeristen niet in het algemeen verboden, dat is aan de nationale overheid.... Lees meer!

Hysterisch!

Never, ever, forget to feed the little wifey... Lees meer!

Being a Night Owl Rocks (Until Tuesday)

Being an evening person is not an advantage in a traditional corporate environment. Actually, it is not an advantage in any corporate environment.
The only business I can think of where it would be an advantage is a bar or a casino. Besides that, I can’t think of any company that would encourage its employees to sleep in and start after 10am. Most companies encourage their employees to start before 9am, which is a nightmare for me.

An early bird is considered to be more effective and energetic, while a slow starter is discriminated against. So yes, as a night person I feel discriminated against for having night owl genes. I have read it is genetically predetermined that a person is either a morning or an evening person. So I just can’t help myself.

Every morning is a struggle for me. I snooze ten times before actually getting up. My boyfriend’s credo, "If you snooze, you lose," gets me grumpier by the minute.
After three espressos I start waking up and am able to think. In the evenings - after work hours - I come alive, but just for a short while, because my sense of responsibility dictates me to go to bed on time, or else even ten espressos will not get me through the morning. So I underperform during the day. I have less effective and energetic hours in my day than a morning person and I am fed up with it.

My weekends, on the other hand, are filled with night adventures, and I can easily stay awake until early morning (and as all night owls know, that is when the fun begins).

In comparison to my colleagues, who are all morning persons, my weekends are so much more fun and exciting that every Monday I feel sorry for them. On Monday I know being a night owl rocks. Unfortunately there is always the inevitable Tuesday.
. Lees meer!

Geheimen

Een collega van mij draagt een groot geheim met zich mee. Hij is niet de enige. Ik ben op de hoogte van meerdere geheimen van collega's. Sommige geheimen zijn publiek, andere geheimen niet.
De publieke geheimen zijn onderwerp van gesprek tijdens borrels en feestjes. De echte geheimen kunnen publiek geheim worden of blijven echt geheim. Of een geheim echt geheim blijft is afhankelijk van de inhoud van het geheim en afhankelijk van degene die als eerste op de hoogte was van het geheim. De ene collega is nu eenmaal een stuk indiscreter dan de andere collega.
De geheimen die ik van mijn collega's ken, heb ik niet van henzelf. Het zijn geheimen die ik via anderen heb gehoord of via telefoongesprekken heb op gevangen.
De geheimen waar ik van af weet, deel ik zo min mogelijk, maar soms is een geheim te mooi om niet te vertellen. Zo doen nieuwtjes over affaires op het werk het altijd goed op de borrels, die worden dan ook snel publiek geheim.
Een aankomende echtscheiding doet het iets minder, dus dat blijft dan wel weer vaak geheim.
De geheimen die ik niet met collega's kan delen, deel ik met vriendinnen. Zo heb ik een collega die getrouwd is en een kind heeft, maar zich regelmatig in de Reguliersdwars op houdt. Ik weet dit, omdat ik hem daar al een paar keer heb gezien.
In de Arc heb ik hem zien zoenen. Hij heeft mij niet gezien.
Ik vind hem zielig. Hij zit nog diep in de kast en ik weet niet of hij er nog uit komt.
Iedere keer als er weer een oude jongens krentebrood zijn kantoor in komt wandelen en aan hem vraagt: 'Hoe gaat het met de vrouw en kids?' Voel ik met hem mee. We houden allemaal een beetje de schone schijn op op de Zuidas, maar hij heeft het tot een kunst verheven. Een donkere kunstvorm.

Ik deel dit met vriendinnen en nu ook met jullie. Julie weten toch niet waar ik werk. Ik weet wel dat een aantal van jullie mijn collega’s zijn. Jullie hebben waarschijnlijk geen idee over wie dit gaat.
. Lees meer!

Pooooh - the saga continues

Tja, het onderwerp is blijkbaar nog steeds niet uitgekakt :) We ontvangen nog steeds dagelijks e-mails over peristaltische problematiek. Misschien hebben jullie er al een beetje de buik vol van, maar dit mooie beeld van fotograaf Dick Veldhuisen wilden we jullie niet onthouden.

Iedereen weet wat ontbijtkoek voor de darmperistaltiek doet. Onlangs wist Dick dit beeld treffend op de ZuidAs vast te leggen.
Jaha, je voelt m al glijen...


10 augustus 2010

Drollenvanger....


Regelmatig bericht ik jullie over de "free gifts" die op het Mahlerplein aan de Zuidassers wordt uitgedeeld.
De ene keer een FD, of een Volkskrant, de andere keer staat er een butler met een schaal Sushi of een glas exotische vruchtensap waarvan je je afvraagt of deze inheemse vruchten niet beschermd zijn.

Dit keer werd er ontbijtkoek uitgedeeld. Ik geef toe een beetje plebs voor ons Zuidassers. Daar waar een volwassen Zuidasser wordt gewekt met op zijn minst een geroosterde panini met gerookte zalm en geitenkaas is geen ruimte voor ontbijtkoek, dat is aan de declarabele urenschrijver nobiles niet besteed.
Ontbijtkoek deel je uit op zo'n troosteloze leegstaande kantoortuin in Amsterdam Z/O of op het parkeerdek van het Zweedse warenhuis maar niet op de Zuidas.

Dat hadden de promotiedames goed begrepen !

De ontbijtkoek werd dan ook niet uitgedeeld aan de verwende Zuidassers maar de ontbijtkoek werd vervrommeld tot hoopjes hondepoep en dit op de brug naar het Mahlerplein gedeponeerd.

Net goed voor die kakkers zullen ze hebben gedacht.

Elk forens kwam fris gedouched voorzien van maatpak of mantelpakje met Italiaanse schoenen cq pumps uit het stationshal op weg naar het pluche en moest vervolgens de brug over steken waarop over de hele breedte en zeker 3 meter in de lengte hondendrollen waren gedeponeerd. (Van ontbijtkoek dat wel maar zo op het eerste gezicht was dit niet waarneembaar.)

De promotiedames waren in geen velden of wegen meer te zien

Daar stond men dan, aktekoffer in de hand, een mooie omslag in je broekspijp en net opgepoetste schoenen aan je voeten.
Hoe moest je deze hindernis nemen.? Angstig dat het ontbijtkoek in je omslag terecht kwam of je naaldhak zich in de ontbijtkoek zet waagde je een poging maar vergeefs.

Langzaam aan groeide de stoet Zuidassers die zich in de stationshal verzamelde en geen doorgang kon vinden naar het pluche omdat de dagelijkse route was versperd.
Totdat één stoere vrouw een hele smalle doorgang vond en zich op deze manier haar weg kon vervolgen, snel volgde de opgehoopte Zuidassers deze weg.
Ook hier gaat het spreekwoord op als er een schaap over de dam is......

Al snel kwamen de camera's tevoorschijn en bleek het een candid camera grap te zijn.

Dat werd niet gewaardeerd door de verwende Zuidassers, grapjes ten koste van je dure schoenen en je maatpak en dat lieten ze weten ook.
Met een hoop geroep : "stelletje rapaille" "jullie zijn falderappes" en hier en daar een "Boeh"geroep werden de grappenmakers van repliek gediend

Ikzelf kon deze grap wel waarderen maar ik deel mijzelf dan ook niet in als een standaard Zuidasser. Mijn mooiste moment moest nog komen
namelijk toen de grappenmakers de hoopjes ontbijtkoek met een spatel van onze Zuidas marmer trottoir moesten schrapen en ik een mooie dagfoto kon maken.

Dick legt iedere dag met een foto vast. Kijk voor meer werk op www.dickys.nl Lees meer!

Poepen op kantoor - deel 3

Ha! The story continues. Blijkbaar voelen meer mensen behoefte de lucht te klaren... Hierbij verhaaltje 3 over number 2, ofwel een nieuw peristaltisch lezersavontuur. Frits, deze is speciaal voor jou!

Schattige Frits,

Toen ik vanochtend wakker werd zag ik dat een kleine 'cityfrog' met zn bovenlichaam klemvast zat tussen twee teakhouten dakterrasplanken. Met de punt van mn nieuwste laars probeerde ik direct het arme beestje te bevrijden, maar het ging niet. Het was aandoenlijk de achterkant van een stadspad zo te zien. Het lukte hem gewoon niet. Zijn beentjes spartelend omhoog, zn billen naar achteren, maar wat het diertje ook probeerde, er zat geen beweging in. Ik moest iets harder schoppen om hem los te wrikken, dat was duidelijk, maar toen ik dat eenmaal deed poepte het kikkertje pardoes de plank onder. Van angst vermoed ik. Gatver. Dat had ik nog niet eerder gezien en ik moest even aan jou denken, Frits. Frits de Poeper.

Jij, die je zoveel grappige moeite had getroost om de ZuidAspoepers een handige formule te doen toekomen. Maar wat is het nou helemaal? Doortrekken en kakken tegelijk. Kakken ja. Ik moest er ook even aan wennen. Maar dat is wat het is op de ZuidAs. Even voorstellen. Ik ben een jonge zuid-as makelaar in het bedrijfsmatige onroerendgoed. Ik hoor bij de real estate consultants met een academische achtergrond. Je kent ze vast wel. Onze secties heten in het nederlands "winkels', "kantoren', 'beleggingen' of 'tax' (van Taxaties). Wij vinden onszelf de echte vastgoedprofessionals van de zuidas. Vooral als we het Retail, Capital Markets of Agency oid noemen. Wij hebben meetings en workshops en denken ondertussen gezellig aan de afdelings bbq van de dag ervoor of de eetafspraak van morgen.

Enfin, snel terug naar de basis, Frits, want ik heb me verbaasd. Voor mij nl geen zoektochten naar afgelegen wc`s. Wat een tijd dat kost. Ik ga gewoon als ik moet. Zitten en down-loaden maar. Hop. Ook geen getob over geurtjes. Ik trek niet eens door en laat de deur gemakshalve openstaan. Komt er iemand na mij dan zeg ik dat dat ding er al lag. Ik moet nl snel weer door, Frits. Voor ons geen uurtje (dubbel)- factuurtje, maar no cure no pay. Gas erop dus. En ik ben niet de enige hier. Ik vond je stukje heel erg vermakelijk om te lezen en het heeft mij geïnspireerd tot dit epistel. Dank daarvoor dus. Misschien zet het je aan tot een nieuwe ‘produktie’. Ik zal er reikhalzend naar uitkijken.

Heel veel liefs, Bianca Lees meer!

Cupcake Enterprises

"Neem me niet kwalijk, maar mag ik je daar even onderbreken Bert. Dit is nou typisch wat ik noem een mambo-beslissing, een stap vooruit, een achteruit. "

Ik zone uit.

Terwijl mijn collega tijdens het afdelingsoverleg voor de zoveelste keer zijn stokpaardje du jour uit de stal haalt, ben ik op mijn denkbeeldige kantoor: Cupcake Enterprises. Een cupcakebakkerij/cocktailbar, waar al mijn vrienden in relaxte outfitjes aan een tafel hangen. Daar maken ze dan geestige en slimme opmerkingen, over het kabinet, Inception en nieuwe scharrelprojectjes.



Ik ben de baas van Cupcake Enterprises. Ik bak niet alleen cakejes. Ik run daarnaast ook een reclame- en pr bureau. En ik publiceer een maandelijkse lifestyle glossy: de CUP.

Cupcake Enterprises heeft daarnaast ook een charitatieve tak CupCake Cares, die zich richt op eenzame oude mensen. Een keer per week, op maandag, ga ik, de CEO van CCE, samen met mijn hangvrienden taartjes bezorgen bij bejaardentehuizen.

Het afdelingsoverleg is een oefening in transcedentale meditatie, en CupCake Enterprises is mijn happy place.

"Tja, ik vind dit nou weer zo'n waardevol overleg zeg. Ben blij dat we dit rondje langs de velden hebben gedaan. Nou jongens, aan de slag maar weer. Bert, eet jij die krentebol op? Anders neem ik hem mee." Lees meer!

Maffia Wars

Het is vakantietijd op de ZuidAs. En na vier uur nu.nl, zozuidas.blogspot.nl en guardian.co.uk begint er wat te knagen. Je wil weer wat nuttigs doen met je dag. Het is tijd voor een afspraak buiten de deur. Een facial bij Soap of een nano-behandeling bij Fraaij. Ofwel, een niet nader gespecificeerde “bespreking”, zoals je agenda dat noemt.

Want hé, dat is toch het mooie aan het werk als corporate escorts. We zijn altijd op afroep beschikbaar, maar we mogen wél “onze eigen tijd indelen”. Heel anders dan de echte loonslaven met overwerkregeling en prikklok. Wij zijn immers professionele dienstverleners. Stuk voor stuk succesnummers. Een MBA achter de rug en vijf assesment rondes ingekopt. Wij zijn, ja, bijna zelfstandig ondernemers ten opzichte van de baas. Zo moet je dat eigenlijk zien.

Beetje business hours dubbelboeken mag dus best. Shoppen op de Beethoven, lunches bij Vak Zuid, daar moet je niet al te lullig over doen. Dat is zo bekrompen. En als iets niet helemaal klopt, of als je eigenlijk ook niet weet hoe het zit, zeg je het gewoon in het Engels. Bij ons op de ZuidAs. Work hard play hard. “Bespreking M” van 14 tot 18 bij Milicent’s Manicure, die heb ik gewoon verdiend!

Het schuldgevoel ben ik na vier jaar al lang voorbij. Ik zet geen Morsecodes voor Milicent meer in mijn agenda. Ik zeg gewoon niets. Misschien slinger ik een ‘even naar buiten’ of een ‘frisse neus halen’ variant het secretaressehok in. Waar en wanneer ik mijn nagelriemen laat uitgraven is natuurlijk nobody’s business. Ook niet in mijn business hours.

Maar onlangs, heel gek, vroeg een secretaresse ineens waar ik was gebleven op een achternamiddag. Hoe waren die vier outlook regels verloren gegaan in de baas zijn tijd? Wat nou als de baas had gebeld vanaf zijn vakantieadres? Dan had zij toch ook met haar mond vol tanden gestaan…? Dus het was toch maar beter als ik voortaan even kwam vertellen waar ik heen ging, of niet soms...?

Alsof het haar stoorde dat een twenty something met haar carrière nog in de couveuse maar gaat en staat waar ze wil. Terwijl zij bij 36C de baas zijn inbox moeten bewaken op kantoor. In diezelfde business hours. Heel apart...

Vergeet nooit wie er echt aan de touwtjes trekken op kantoor. De secretaresse maffia. Just when I thought I was out... they pull me back in (Michael Corleone - Godfather Part III)
Lees meer!

Poepen op kantoor - deel 2

Jeetje. Toen we een paar weken geleden een stukjeposten over het drama van de Number Two op kantoor hebben we blijkbaar een snaar geraakt. Onze inbox raakte verstopt (ha) met mailtjes van darmsympathisanten. De mail van "Frits" wilden we jullie niet onthouden.


Beste zuidas-bloggers,

Fijn - en moedig - dat jullie het gevoelig liggende onderwerp van de dagelijkse grote boodschap niet schuwen! Ik, partner bij een kantoor ten zuiden van het station, heb daar ook lange tijd mee geworsteld. Ik meed het kleine kamertje tot vrijwel iedere prijs. Heftige aandrang tijdens onderhandelingen leidde tot merkwaardig geschuif op mijn stoel en pijnlijke grimassen, die ik probeerde door te laten gaan voor heftig gepieker over de voorwaarden van een contract. Soms moest ik blijven zitten op mijn stoel, terwijl de rest allang was opgestaan, zogenaamd 'om nog iets na te kijken', ik ging regelmatig door een hel. Eenmaal zelfs, toen de substantie iets minder vast was, lekte er wat bruin sap mijn broek in. Noodgedwongen ben ik toen tot het einde gebleven, ook binnenkomende schoonmakers afwimpelend. Pas toen ik er zeker van was dat iedereen weg was, keerde ik naar huis. Ik, de grote banking & finance-man met de creatieve oplossingen. De mensen moesten eens weten.
Maar inmiddels is de dagelijkse stoelgang voor mij niet meer iets om tegenop te zien.
Hier is waarom. Nadat ik een wc heb gevonden - het liefst een relatief weinig bezochte - en de bril heb schoongemaakt, neem ik plaats. Ik laat de peristaltiek zijn werk doen. De drol daalt in. Ik wacht. Timing is hier alles. En ik wacht. Tot ik voel dat het nu echt gaat gebeuren. Dan, als ik definitief op het punt sta de stadsrioleringen weer een bruin cadeautje te doen, trek ik door. De drol glijdt zonder geluid naar beneden en wordt direct meegevoerd. Reuksporen blijven tot een minimum beperkt. En zonder enig gevoel van gêne of ongemakkelijkheid stap ik weer naar buiten, klaar om mijn plaats onder mijn kantoorgenoten weer in te nemen.
Ik wil dit dagelijks genoegen niet voor mezelf houden en zou het daarom zeer op prijs stellen als u mijn 'handleiding voor de dagelijkse lozing' aan uw lezers zou willen verspreiden. Zo wordt het nog aangenamer werken op de Zuidas en onnodige schaamte, wellicht leidend tot darmproblemen, aambeien of constipatie, zal niet langer nodig zijn. Mens, durf toch te poepen!

Met vriendelijke groet,
'Frits' Lees meer!

Litigangel: de (B)CC

In de zakelijke wereld wordt behoorlijk wat afge-ccd. In de eindeloze stroom uitgaande en inkomende e-mail staat bijna altijd wel iemand in de CC gekopieerd. De CC: de Courtesy Copy, bedoeld om de wereld te laten weten wat je aan het doen bent.

Op de juiste manier ingezet, kan de CC een effectieve timemanagement tool zijn. Op strategische momenten je partner in de CC van een e-mail plaatsen kan je verloren middagen op Facebook en Funda verdoezelen. Terwijl de studentstagiaire jouw advies voorbereidt, kun jij nog even met online shopping je garderobe managen. Wanneer je aan het eind van de dag je advies uitstuurt plaats je de toezichthoudend partner in de CC en voilà, je middagactiviteiten zijn weer accountable gemaakt.

Helaas werkt het zo ook andersom. De partner voor wie ik werk vindt het blijkbaar efficiënt om cliënt, stagiaires en secretaresses in één en hetzelfde bericht te instrueren. Als een bijenkoningin heeft hij alle werkerbijtjes netjes opgelijnd om zijn korf te vullen, met slechts één druk op de knop: Mijn secretaresse zal voor morgen een call inplannen en de dial-in details toesturen. De stagiaire zal een concept maken en vóór de call van morgen rondsturen.

Le Diva vindt het onnodig om personeel persoonlijk aan te spreken. Perfect timemanagement, vreselijk people management.

Maar het kan erger. Met een CC weten alle partijen tenminste nog wie wel en niet meeleest. Anders is dat met de BCC.

De BCC praktijken hebben op onze sectie inmiddels een niveau bereikt waar gossip girl lering uit kan trekken. Te pas en te onpas wordt advocaten, secretaresses, en soms de hele sectie (!) ge-bccd in berichten. Van kleine - doch daarom niet minder disrespectvolle – BCC’s van stagiaires in e-mails aan cliënten omdat het “beter is als de partner die persoon even persoonlijk benadert” [lees: niet wil dat cliënt weet wie het echte werk heeft gedaan.] Maar ook grovere BCC’s passeren de revue: in digitale afbranders of elektronisch gegeven “feedback” worden rustig alle partners van de afdeling ge-bccd.

Verbaasd? Denk maar niet dat dit op jouw sectie niet gebeurt. Nee echt, ook op jouw gezellige alles-is-koek-en-ei-sectie wordt ge-bccd. Trust me. Het jammere is natuurlijk dat je als ontvanger niet kan zien wie er ge-bccd is. Niet direct in ieder geval. In het bericht van de zender is namelijk wél altijd te zien wie er ongezien meeleest. En met e-mail filing systemen en digitaal doorzoekbare document management systemen, aanwezig op bijna ieder groot kantoor, is het geheim van de BCC snel ontrafeld.

Je bent dus gewaarschuwd: Be Continuously Cautious! Lees meer!

Being Kaltgestellt at Work

You never know when you will accidentally hit the red button in a law firm. But when it happens, prepare for a freeze fest.
Leave your pen on a partner's desk when he's having a bad day and you're forever the sloppy girl who needs to pay more attention to details. When you send a memo at 4pm instead of 2pm, you are sent of to an all-day, non-catered time management course. Never mind that when your partner asked you to send the piece, he was simultaneously stuffing his face with an enormous piece of cheese. And then open-mouth breathed something your way that sounded like "tooowwacock". You thought this sound was part of digestion. It's not fair!
. It also is a mystery why partners take a liking to say, an annoying slacker, and decide that the super eager memo machine just isn't pushing the right buttons. Either you're suitable or you're not. And a little unsuitable will never be a suitable. Sad!

I was talking to a girl who works with a big firm in Amsterdam, and her firm had decided that she was an "unsuitable". She told me: "At first I only noticed that I was getting work from partners like putting together contact lists. Then I became Confidentiality Claudia, drafting confidentiality agreements only. I was going insane. Now, I don't get any work at all anymore. At first it's fun, going home early. Taking long lunch breaks. But now I'm slowly going mental of boredom! Why did they stop giving me work?"

Poor Confidentiality Claudia. There is a beautiful German word we use for slowly wasting away in the workplace. When partners or managers no longer give you any work, you are being kaltgestellt. An effective way of saying goodbye to an employee without actually saying it. No employee will ever recover from a Kaltstellung. So when you have been going home at 6pm for the past four months while your colleagues are working night shifts, it is time to start dusting off your C.V.
Lees meer!

Lunch

'Lekker weer he.' 'Ja, dit weekend zou het wat slechter worden.'
'Wel balen. Zitten we de hele week te werken en dan is het zaterdag slecht weer.'
'Ja, zeg dat wel.'
...............
.................
'Ga jij nog iets leuks doen dit weekend?'
'Weet ik nog niet. Even kijken naar het weer. En jij?'
'Familiebezoekjes.'
'Ok, gezellig.'
...............
...............
....................

Ik werk momenteel een aantal maanden op een project met nieuwe collega’s en ik heb deze collega’s helemaal niets te melden.
Echt niets.
Verder dan het weer en wat beleefdheden komen we niet.
Iedere dag lunchen we samen, omdat we toch wel een beetje op elkaar zijn aangewezen. Maar iedere dag is de lunch het meest pijnlijke uurtje van de dag.
Ik probeer er af en toe onderuit te komen, door 'even lekker te wandelen' of door 'even boodschappen te doen' ,maar ik zit toch wel zo'n drie keer per week vast aan dit pijnlijke uurtje.
Ik heb, naast werk, helemaal niets gemeen met mijn collega's en er is een soort stilzwijgende afspraak gemaakt dat er tijdens het vrije 'lunch uurtje' niet over werk gesproken mag worden. Aangezien er dan niet veel over blijft om over te praten vallen er vaak lange stiltes, af en toe onderbroken door het tikken van de vork.
Iedere lunch zit ik te wachten tot we de tafel weer kunnen verlaten, maar er zit een langzame eter bij. Voordat ik mijn stoel naar achter schuif, moet hij natuurlijk wel klaar zijn. Common courtesy.
Dus wacht ik en kijk ik hoe de herkauwer tergend langzaam zijn eten naar binnen schuift. Hij doet het er gewoon om. Bij de laatste hap kijk ik de tafel rond en wacht nog een paar seconden totdat iemand anders op staat, maar de rest blijft altijd zitten.
Dus ben ik weer de eerste die de stoel naar achter schuift. De rest volgt gedwee.
Dit alles heeft een voordeel. Weer aan het werk is nog nooit zo'n opluchting geweest.

. Lees meer!

Het Kantoor IX

Lees meer!

Het Kantoor VIII

Lees meer!

Het Kantoor VII

Lees meer!