WOKNOK!! WOKNOK!!

Nee kerel, ga weg, is ze aan de man? Je bent niet wijs, Barbie? Die jongedame bracht juist wat jeu in het geheel!

Nou Peter Paul, correct. Maar ja, dat aberrante crapul copuleert ook maar voort waar het kan. En dat heeft ook allemaal gewoon stemrecht he?

Bam. Heel Nederland heeft het erover. Van partner tot paralegal, iedereen praat mee. Barbie zou in elkaar zijn geramd. Barbie is aan de vriend. Wie? Sterretje Sterretje, Matsoe Matsoe en Barbie (ja, 1x) zijn de nieuwe helden van Nederland. Met oneliners als "ik kom hier om lekker te neuken" en andere ontboezemingen staat het Haagse dubbelkwartet garant voor een uurtje kwaliteitstv op donderdagavond. Voor wie onder een steen gelegen heeft, volgt hier de casting video.



En dus mag het gewoon. Erover praten aan de lunchtafel op kantoor. Het kan, het mag,het moet! Oh oh Cherso is namelijk een Cultureel Fenomeen. Net als WK wedstrijden en Koninginnedag. Je kan dus eindelijk eens triomfantelijk de term WOKNOK (wijd openstaande kletsnatte ochtend kut) over tafel gooien. Want ja, het is nou eenmaal heel actueel. Meer dan 1,4 miljoen kijkers afgelopen week

Het plot is geinspireerd op de Amerikaanse hit serie Jersey shore. Waar een setje uit de gym ontsnapte Italianen anabolen en steroiden afwisselt met drank en coitus. Een briljant plot. De buff Italians kregen naar verluid 5 miljoen per seizoen naast een all in vakantie in een goedkoop oord met gelijkgestemden.

Wij kunnen natuurlijk niet wachten om Barbie, Jokertje en de rest morgenavond weer in actie te zien. Maar als je dit stukje cultuur snuiven moet missen wegens andere sociale verplichten of, zooo Zuidas, overwerk, hebben wij een gouden tip: Jersey Shore is nu ook online te downloaden op mtv.com. Enjoy :)
Lees meer!

The Mafia Boss

I have had several bosses in my past, and they can be divided in approximately two groups: those who have watched too many Mafia movies and think managing employees means holding an imaginary gun to their head, and those who do not.

The bosses who have watched too many, scare their employees into doing things when initiative is lacking. Everyone is afraid of what might happen if they do something that is considered wrong by The Boss. So they only do what they are told to do.


I used to work for a Mafia boss. Almost every one of my actions was criticized, and it nearly always ended with a reference to me losing my job. The same happened if I didn’t follow his exact instructions. To object to or criticize his instructions was a mistake you would make only once in a lifetime. They say hard words break no bones, but I wasn’t so sure about that after I received hard words from my boss. I was trembling so hard that my bones could have easily been broken.

After every action I had taken that wasn’t exactly according to his instructions, we had to conduct 'damage control', because I had performed a Terrible Job. His tirades always ended with the same argument that I had to answer to the CEO of the company, who would not be pleased, and hellfire and fury would come down on me.

After a few tirades, it struck me. This was exactly what he was scared off.

The reason for my manager always scaring us was that he was scared himself. Scared for his position. Scared of his boss. Scared of losing respect. Scared of what other co-workers might think. Indeed, not much different from a mafia boss who fears for his life and takes it out on his soldiers.

He accomplished one thing: I never did anything that wasn’t exactly what he told me to do, and neither did my co-workers. This lead to us having lots of office free-time, and him being on the verge of burn-out.

I guess that was the one thing he wasn’t scared of.
Lees meer!

De werkvierdaagse

We schreven het al eerder: het is een trend.Vaders die hun vijfde werkdag verruilen voor een pappadag. Heel verantwoord, heel 2010. Onze ouders staken nog beeldjes in brand en reden rond op witte fietsen in de hoop op verbreding van de snelweg naar sociale mobiliteit. Maar goed, om advocaat of bankier te worden heb je tegenwoordig al lang geen dubbele achternaam meer nodig. Met de ijzeren wil om 120 % van je tijd te besteden aan professioneel papier schuiven, kom je al een heel end.

Maar dat is nu dus ook uit. Ambitie is uit. De Telekids generatie is niet meer bezig met presteren. Hoger, sneller, beter? Nee hoor ons niet gezien. Ons pensioen is straks toch op en ons huis krijgen wij in geen tien jaar verkocht. Maakt niet erg. Doen we gewoon een stapje terug. Wij staan al een plankje hoger op de pyramide van Maslow. Wij gaan gewoon fijn naar de speeltuin en kinderboerderij op woensdagmiddag. Poep ruimen achter de geiten en peuters tegelijk. Net als Jan en Wout.

Dan heb je wel een baas nodig die gelooft in een populair fenomeen: de werkvierdaagse. De werkvierdaagse is een bijzondere fast forward constructie waarbij, je in ruil voor een minder hoog salaris veel harder moet gaan lopen. Da's logisch.

Mijn baas is een ruimdenkend en modern werkgever en dus groot voorstander van de werkvierdaagse. Ideaal. Alsof je de avondvierdaagse in drie dagen propt. Voor die ruimdenkendheid moet je wel wat terug doen. In de eerste plaats lever je salaris in. Maar hé, das dus logisch. Dan moet je wel gewoon bereikbaar zijn op de BB, want hé, we zijn een professioneel en modern bedrijf. En dan moet je ook niet zeuren als je met dezelfde werklast wordt opgezadeld als de rest van het team, want hé, jij werkt al part-time. En part-time werken is een voorrecht. Jij mag al met een gezichtsmasker in je ochtendjas As the World Turns kijken op woensdagmiddag. Dan kan je best een schuine blik werken op die SPA in het reclameblok.

Onlangs bedacht ik dat ik dan toch liever voor dat voorrecht bedank. Ik vond vier uur per avond vier avonden per week overwerken een beetje duur voor dat ene uurtje ATWT. Ik kreeg liever gewoon betaald. Of ik weer full time mocht werken?

Helaas, dat ging niet. Het was niet druk genoeg.

Daar keek ik een beetje van op. De hele afdeling was toevallig net op uitje. Maar ik niet. Tja, teveel werk.

De werkvierdaagse is een mooi fenomeen. Maar bezint eer gij begint. Wout, ik ben benieuwd hoe ze dat doen bij KPMG. Succes jongen.
Lees meer!

Werkrondje

Het is donderdagochtend 11:00 uur, je hebt al twee weken vrij weinig te doen.

Misschien een oud dossier dat possibly maybe gaat lopen in de onvoorzienbare toekomst. Of een klusje dat met een mail en een belletje ook is afgerond. Twintig minuten werk tops, en daarna weer een hele werkdag om vakanties, administratie of een verbouwing te managen. . Constructief!

Helaas, aan deze werk idylle komt ruw een einde. In de sectievergadering is het tijd voor het werkrondje, en Berthie op links is net aan het vertellen hoe extreem druk ze is met het opzetten van een nieuwe afdeling terwijl ze een dubbele simultaan closing draait. Jij bent hierna aan de beurt.
Dat vage dossier ben je nu al drie werkrondjes aan het opkletsen en uitmelken. Daar ga je inmiddels niet meer mee wegkomen. Berthie is ondertussen over de main issues uit de deal aan het uitwijden. Vandaag moet je lekker vrij kunnen houden. Die vakantie moet gepland, en je hebt nog een tripadvisor analyse op je to do! En die lunch afspraak voor het harsen van je bikinilijn kan echt niet worden uitgesteld. De jaren 70 zijn haartechnisch gezien zo uit!
Berthie staakt haar slaapverwekkende verhaal. Jouw collega's kijken nieuwsgierig naar je.

"Ik heb vandaag een conference call staan met X. Zij hebben een aantal vragen aan ons voorgelegd en mij verzocht om daar deze week goed naar te kijken. Zit waarschijnlijk een flink project aan verbonden. Ben ik deze week wel zoet mee."

Instemmende knikjes en humgeluiden.

Werkrondje, check! Lees meer!

Roddelen

‘Shit’
‘Ja, shit’
‘Denk je dat die dat gehoord heeft?’
‘Nee joh, vast niet’
‘Hij sluipt ook altijd zo de afdeling rond’
‘Ja, maar we zaten al op een ander onderwerp toen hij in de buurt kwam’
‘We weten alleen niet hoe lang die daar heeft gestaan’
‘Je hebt ook niets onbehoorlijks gezegd. Gewoon. De waarheid’
‘Ja, dat is waar’

Nogal vervelend als je net je onsmakelijk etende collega aan het uitbeelden bent alsof hij koekiemonster uit Sesamstraat is en hij staat ineens achter je. Het lastige van deze situaties is moeten inschatten hoeveel hij heeft gehoord en/of gezien en hoe hij dit vervolgens heeft geïnterpreteerd. Uren kun je besteden aan de vraag wat hij nu precies gehoord heeft. Nog eens uren besteed je om te ontrafelen hoe hij dit heeft kunnen opvatten. Je kruipt hiervoor in het hoofd van je collega. Een plek waar je normaal gesproken niet graag zit.

Als hij gehoord heeft: ‘Hij is totaal aan het overcompenseren, omdat het een kleine kale dwerg is’ dan zou hij nog kunnen denken dat het over de financiële man op 3 gaat. Maar als hij er al langer stond en hij ook heeft opgevangen; ‘ Hij lijkt op een blatende gifkikker met zijn rode hoofd en zijn groene overhemd.’ dan legt hij de link misschien wel naar zichzelf. ‘Shit’

Toch wordt die link kennelijk niet zo vaak gelegd. Er wordt bij ons zoveel geroddeld op de afdeling en er hebben zich al heel wat bijna pijnlijke situaties voorgedaan. Nog nooit is iemand red-handed betrapt en er op aangesproken. Misschien dat ons onderbewustzijn als een soort beschermingsmechanisme flarden van zinnen niet snel koppelt, met als conclusie dat die groep collega’s nu alweer over jou staat te praten.

Dat hoop ik dan maar.
. Lees meer!

Huishoudsters mishandeld

Een paar maanden geleden las ik een artikel over Samirah, een Indonesische huishoudster in New York. Deze vrouw was naar NY gekomen om geld voor haar familie te verdienen. Via een bureau was ze in dienst genomen door multimiljonairs van Indiase afkomst in New York. Vijf jaar lang is de vrouw vervolgens psychisch en fysiek zwaar mishandeld door dit koppel. Deze nachtmerrie kwam tot een eind toen ze op straat werd gevonden met blote voeten en een handdoek om haar lijf door een medewerker van een fastfoodketen.
Het Indiase koppel heeft een gevangenisstraf van 11 jaar gekregen en hebben schadevergoeding van enkele miljoenen moeten betalen. Samirah heeft zich kunnen wreken.

Deze maand las ik een artikel over Lahanda Purage Ariyawathie , een vrouw uit Sri Lanka die als huishoudster in dienst was genomen door een monsterlijk koppel met kinderen in Saudi Arabia. Lahanda is drie jaar lang vastgehouden en heeft in drie jaar tijd 25 spijkers en naalden door haar lichaam geslagen gekregen. Na drie jaar kon ze niet meer lopen en zat haar lichaam vol met zweren en ontstekingen, omdat de spijkers er nooit zijn uitgehaald. Na drie jaar is ze zonder geld op het vliegtuig terug naar Sri Lanka gezet, omdat ze niet meer kon werken.

Anders dan Samirah in New York heeft Lahanda zich niet kunnen wreken.

Al in 2008 heeft de Human Rights Watch een rapport over Aziatische huishoudsters in Saudi Arabia geschreven ‘As if I am not human'.
Mishandeling van huishoudsters is een wijdverspreid fenomeen.

Totale macht over een ander persoon zet mensen, zelfs buiten oorlogstijd, tot gruweldaden. Ik weet dat dit niets nieuws is (Das Experiment), maar iedere keer shockeert het mij weer.
Lees meer!

OK go in het wit

OK Go, de band die bekender is geworden om hun waanzinnige video's, dan om hun nummers, hebben weer een nieuwe!! Lees meer!

Te laat

Het is vrijdagavond in Brix.

Heeej lieverd! Mwaah mwah. Hoe gaat het? Sorry dat ik later ben...pfff ja moest nog net effe wat afmaken op kantoor. En naar huis om een gezellig outfitje aan te trekken natuurlijk. Tadaaa! Ben ik dan. Heb je lang moeten wachten? Oeh heb zo'n zin in een chardonnay, jij toch ook lieverd? Even die kerel aanschieten. Haaai, mogen wij een, even kijken, een chardonnay! En brood!

**Was hier om acht uur. Hadden we ook gereserveerd, geloof ik. Het is nu [kijkt op mobiel] half negen. Ik zit dus al een half uur...**

Jij ook een chardonnay toch schat jaaa! Zij ook eentje? En brood dus. Ja?

**Een half uur dus...**

Brood met van die knoflook mayo. Ali Ajo..

**Op jou te wachten, je bent gewoon veel te laat.**

Aioli! he lekker, samen stinken, toch lieverd zo gezellig. Nou niet zo zeuren hoor! Wie is er nou altijd zo op tijd. Ben je toch gewoon een beetje neurotisch. Heb je daar wel eens aan gedacht? Dat je gewoon een dwangneurose hebt? Is ook moeilijk om mee om te gaan voor je vrienden hoor. Het is vast ook heel vermoeiend voor jou.

**Ik zit altijd op je te wachten, ik kan net zo goed twintig minuten later komen, je bent er toch nooit op de afgesproken tijd.**

Komt misschien ook omdat je 's avonds lekker op tijd naar huis kan. Jouw baan is toch van een ander -hoe-zeg-je-dat... karakter. Op dat kantoortje van je. Ik kan echt niet weg voor achten hoor. Die deal gaan gewoon door, pas om vijf uur 's avonds begint mijn dag eigenlijk. Wordt Amerika wakker. Conference calls en zo.
Is bij jou gewoon anders. Maar jij mag daar ook wel eens rekening mee houden hoor.

**Met wat?**

Met mijn agenda! De wereld draait niet alleen om jou en je dwangmatige klokje. Nou schat, cheers!
. Lees meer!

De Boomsloot

Een situatieschets: geel linoleum, kindertekeningen aan de wand. Kleine houten stoeltjes, verpletterd door een groepje volwassen, verzameld rond wat voorwerpen: steentjes, Afrikaantjes, kastanjes en Engelse drop.

En dan gaan we nu voelen. Eerst de handen warmen, en dan ga je hélemaal naar buiten. Naar de randen van het steentje. Voel je dat? Oei, dit is wel een heel dapper steentje zeg. Waar voel jij de energie? Ga het maar proberen. Kies maar een voorwerp uit. Jij mag het zeggen. Het is jouw gevoel.

Welkom in schoolgebouw de Boomsloot. Een cursus van het centrum voor leven en intuïtie. Naast de aurareading van een heel dapper steentje, leer je in de Boomsloot ook voelen hoe sterk jouw gronding met de aarde is. Klik m er maar in, hélemaal in het midden.

Het is meteen duidelijk. Geen luxe broodjes waarmee je aandacht wordt afgekocht. Geen snelle opmerkingen tijdens de les. Waterige koffie en een pakje Kanjers in de pauze. Deze cursus doe je voor jezelf. En zelfs de koffiemeneer, een vrijwilliger, heeft die berustende vriendelijke glimlach in de ogen (“nee, we hebben geen capuccino”). Zo hoort dat bij een cursus over leven en intuïtie. Iedereen is aardig.

Behalve Hannie. Hannie is Boos. En gefrustreerd. Op de WC tijdens werk was het weer niet gelukt. Om het allemaal los te laten na een lastige vergadering. Het gronden ging niet. En wiens schuld was dat dan? Nou, he? Precies. De Groepsleidster. Al die druk om te zeggen dat je je sterk moest voelen. Wist ze wel wat dat met Hannie deed? Hannie voelde zich niet sterk! Woedend was Hannie. Geld terug!

Ik werd toen een beetje bang. Hannie had net verteld dat ze vroeger professioneel topsporter was.

Maar, dan ben je bij een cursusleidster van het centrum voor leven en intuïtie(stevige zit, grijs korte coupe en envelop-borstjes los in de kooi) aan het verkeerde adres. Zij bleef vriendelijk, onbeweeglijk. Houd het bij jezelf. Zei ze met een vriendelijke glimlach. Blijf in je eigen ruimte.

En Hannie was stil.

Magic. Ik weet niet hoe dit in de kantoortuin werkt, maar ik zit vandaag met een ingebeelde staalkabel tot het middelpunt van de aarde achter mijn pc.

Ik hoop dat niemand dezelfde kant op moet volgende week woensdag.
Lees meer!

Micromanager

‘Kun je niet beter de paginanummering rechts uitlijnen in plaats van in het midden?’ of ‘Je kunt beter een rechtopstaand streepje zetten tussen je naam en je e-mail adres, dan een liggend streepje.’ Of je stuurt een rapport door en je krijgt terug ‘ Ik zie dat je op pagina 12 van het rapport derde regel tussen ‘want’ en ‘het’ een komma bent vergeten’ of ‘De volgende keer is het beter, om in de verzendlijst Piet als eerste naam te vermelden, aangezien hij de MD is.’

Dit zijn niet de uitspraken van een secretaresse met teveel tijd, maar van een
hooggeplaatste manager, die je na weken hard werk een mail stuurt over een komma op pagina 12.

Ik loop zijn kantoor binnen en begin te tieren:
‘Waar hebben we het over? Nee, maar echt. Waar hebben we het over? Jij hebt tijd om een 20 pagina tellend rapport zo scrupuleus door te lezen, terwijl je het driedubbele verdient van wat ik maandelijks aan schamel loon binnenkrijg. En ik niet eens de tijd heb om fatsoenlijk te lunchen? What’s wrong with this picture? Heb jij niets beters te doen? Heb je inhoudelijk geen opmerkingen? Kan er geen compliment van af? Als die komma het enige is wat je aan fouten kan ontdekken in dit rapport, dan moet het toch wel een verdomd goed rapport zijn?’

Uiteraard alleen in mijn gedachten.

In het echte leven, draai ik mijn scherm om en laat mijn collega de mail lezen, terwijl ik hem ongelovig aankijk. Mierenn#$%’ mompelt mijn collega zachtjes en we gaan weer over tot de orde van de dag. Het volgende 20-pagina’s tellende rapport.

Toch vraag ik mij af wat zijn antwoorden zullen zijn op de vragen die ik mijn gedachten op hem afvuur? Zou hij zichzelf achter zijn oren krabben en bedenken dat het inderdaad wel echt vreemd is dat hij zijn dagen vult met het controleren van komma’s en punten en of hij misschien niet een carrière als basisschooljuf is misgelopen? Misschien biedt hij wel zijn excuses aan voor al dat ge-micromanage van hem.
Dit zou toch getuigen van zelfinzicht. Ik heb een weak spot voor mensen die fouten kunnen toegeven en hij zou zeker bij mij in aanzien stijgen.

Mijn gemijmer wordt onderbroken, door de mierenn%&## die achter mijn computer komt staan. Goh, dat rooster wat jij hebt gemaakt, kunnen we niet paars gebruiken om de vakantiedagen aan te geven, dat staat toch beter dan geel?
Lees meer!

Boy Wonder

It's a Thursday afternoon in an office buiding. Six men in power suits are sitting around a table exchanging niceties...
"Nice tie, Phil. How was your flight from Brussels?"

The men start negotiating a deal, expressing their views. "I see your point" leads to "I think we're on the same page here" and escalates to "That is not market standard! How do you expect me to sell this to my client?"

The camera cuts to the sixth power suit at the corner of the table. Hiding behind a notepad and seemingly writing a full transcription of the meeting, this ill-fitted suit is an extra at the table.He was supposed to be serving the coffee to the production team that day when one of the extras phoned in sick. So he donned a power suit and took his seat at the big boys' table. He could have just as well been a chair or other prop.

Scene two: coffee guy has been an extra for a year now, and has carved out a little niche for himself. Not only is he the note taker, he has also become something of a silent movie star. He squints, he frowns, he looks out of the window, he strokes his chin. He sits back, nonchalantly playing with a pen. His gestures mean that this is not market standard, that he can't sell this to his client. Or "Let's park this issue for now", or "Let's work our way around it". As the seniors do the talking, our corporate Marcel Marceaux is in the background miming the deal.

In the next scene, our boy wonder has cracked the silent movie genre and is on the verge of a breakthrough role. But just as George Clooney needed to go through Attack of the Killer Tomatoes before he could do Oceans Eleven, our budding thespian has to earn some B-movie stripes as well. He has been put in charge of negotiating a low-value deal for a client the firm doesn't care about. The frowning and chin stroking have made way for clunky, poorly thought through dialogue, awkward compliments and back slapping. Arguments explode on take off, and highly spurious declarations are made as to what is market standard. Although the performance was hammy, someone saw potential. The client was impressed, a star is born!

Final scene: our boy wonder is all grown up. In fact, he is so acclaimed, that he doesn't need to speak full sentences at the table. Five suits are focused in his direction. He grunts, he hums and occasionally chews on his glasses. When he does speak, the table nods in agreement at the wisdom of this sage. In a funny way, boy wonder is back where he began, in silence. He looks at the corner of the table. There, the boy that served him coffee yesterday is scribbling the transcription of the meeting. Lees meer!

Het internetrondje

Elke ochtend op kantoor begint hetzelfde. Jas op de hanger, inloggen op de computer, ondertussen een cappuccino halen. En dan maak ik mijn vaste digitale rondje. Dat gaat zo: facebookhyveshotmailgmailnu.nl/achterklap....ok en fd.nl. Lekker verantwoord.

Dit internetrondje doe ik een paar keer per dag. Ik zou ook een wandelingetje kunnen maken, of de krant op de algemene tafel lezen. In plaats daarvan blijf ik in een hysterisch tempo met mijn muisarmpje de foto's van de vriendin van de zus van mijn ex doorklikken. Of ga ik alle artikelen in de achterklapsectie lezen. Allemaal, dus ook die over de zomervakantie van Annie Schilder die niet doorging. Why? Wat heb ik aan die informatie?

Soms denk ik dat met het lezen van de zoveelste flauwekulberichten weer wat academischee kennis uit mijn hoofd verdwijnt. De boete van Yolanthe geruild voor het tentamen staatsrecht uit 2002. De vakantiefoto's uit IJsland van mijn collega op facebook voor mijn cursus Corporate Finance

Nog drie jaar werken en ik kan de wetboeken verruilen voor de Boulevard desk. Lees meer!

Uit de oude doos

Toen geluk nog heel gewoon was.
Lees meer!

Zo de CEO het wil

Je kent ze wel. De mensen die zich altijd beroepen op wat een ander, vaak een hoger geplaatst persoon, zou hebben gezegd of zou willen. Dit doen ze zelfs voor de lulligste dingen.
‘Ik snap dat je graag een uur vrij zou willen hebben, maar de CEO van dit bedrijf heeft dat liever niet’ of ‘Ik ben het niet eens met het feit dat jij graag je grafieken in rood wil plaatsen en ik weet zeker dat de Raad van Commissarissen het ook niet zou willen.’ Probeer daar maar eens tegenin te gaan.

De secretaresse van onze afdeling is zo iemand die bij elk discussiepunt verwijst naar een hoger geplaatst persoon, het liefst de CEO, die het nu eenmaal zo wil. Ik weet zeker dat het de CEO geen snars kan schelen of de cover van een rapport met of zonder een plaatje wordt verspreid. Dat weet de secretaresse zelf ook wel, maar dit is haar manier van overtuigen. Dit is hoe zij autoriteit probeert uit te stralen. Het is gebrek aan zelfvertrouwen en eigenlijk is het zielig, maar het irriteert mij mateloos.

Gister was het weer zo ver. Nee, ze kon toch echt niet de opmaak veranderen van het rapport. De opmaak moest zo blijven, dat had de CEO zo bepaald. Gek van frustratie belde ik de CEO en zette hem op de speaker. Bij de eerste pieptoon drukte onze secretaresse met een rood hoofd het gesprek weg. Stotterend legde ze uit dat ze het niet via de CEO direct had gehoord, maar via via. En dat ze ook niet helemaal zeker wist of dit echt de wens van de CEO was, dus ze zou de opmaak wel aanpassen.

Vanochtend hoorde ik haar discussiëren met een andere collega. Nee, iedereen moest toch echt lettertype Times New Roman gebruike,....... dat had zij zelf zo bepaald.
. Lees meer!

Office Detox

“So bad, I only got in at 10 this morning. Do you think they’ll sack me now?”

Summer in the City. Of course, there is no soaring heat here in The Netherlands, but summer is still omnipresent. For it is quiet these days at the office. The drafting army of the ZuidAs has slimmed down to half its regular size. Every senior with school-age children is off to some tropical island or French camp site, convicted to the annual 48 hours of 'quality time' with the kids and in desperate need of an all-year-lasting tan.

Consequently, we slack. Finally, time for some extracurricular activities: the hairdresser, a facial or an all-afternoon shopping session. Summer is the generally accepted chill zone for the City boys and girls.

Yet, contrary to City boys, City girls tend to confess up after a double-booked business hour or two. We will drop by each other’s office to flush out the guilt by complaining about our own slacking. “You know (mournful gaze), I am such a bad person, I have only billed two hours today.” Apparently, we feel the need to come clean.

Is it guilt? Is it insecurity? It is the need for reassurance.

Girls, live a little. Do we ever hear our male colleagues say this? No. They’ll just crack little jokes about their recent status as office pariah. We, on the other hand, nag. Idle and less-fun attempts to downplay the consequences of our slacking behavior. As if. As if it makes it less worse to spill our milk and confess up to our office peers!

Either be a slacker and enjoy it (in silence). Or, if you feel that the slacking gets out of control: quit your naughty behavior altogether. Just say no.

But, as we all know, acknowledgement of the problem is the start of the cure. So, all right then, one more time out loud:

"My name is Corporate Claudia and I am a slacker."

Bravo Claudia! Well done! Now get back to work. Lees meer!

Moeilijk

“Dan worden wij verder niet gehinderd door enige tijdsrestricties.” Zei mijn kamergenoot over de weekendplannen tegen zijn vriendin. En het was geen grap.

Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

Zou hij bij thuis komst ook vertellen ‘geen goesting te hebben om de obligate mariale coïtus te consumeren’? Of zegt hij dan gewoon, schatje, ik heb geen zin?

Het is ook niet makkelijk. Op de ZuidAs hebben we een hele belangrijke baan. Wij kraken elke dag complexe zaken. Onnoemelijke hoeveelheden ondoorgrondelijke werk. Dat is voor een buitenstaander soms lastig te begrijpen. En dat is belangrijk, want dat rechtvaardigt veel nullen onder de eindstreep.

Dus doen we in een conference call zestig minuten lang de lingo limbo om `key issues´ te identificeren. Zodat we de bottleneck en de way forward kunnen bepalen om uit te komen op een straight forward overeenkomst. Het is werkelijk heel kunstig hoe iedereen weet te verhullen dat hij er geen snars van begrijpt. Het helpt ook niet dat niemand de overeenkomst van tevoren heeft doorgenomen.

Cliënten, u bent hier ook zelf debet aan. U doet een pirouette hier en ik een draai om de hete brij heen daar. Iedereen doet zijn pasje in de moeilijke woordendans. Al dat gedraai om te voorkomen dat iemand kleur bekent en een vraag stelt. Haha hij begrijpt het zeker niet! Nee hoor, ik zeg niks.

Ik zou wel eens wat willen zeggen. Zoals, ik ben de choreografe van deze overeenkomst. Waar heeft u het eigenlijk over? U kletst maar wat. Of, Misschien moeten we er hier gewoon een woordje bij doen. Of, Buurman, wat zegt u nu!? Maar goed. Het gaat natuurlijk om de dansers op het toneel. De cliënt en de baas. Dat zijn de artiesten en artiesten hebben een ego. En het ego wordt niet graag gekwetst. Dus doet iedereen braaf de moeilijke woorden mambo om elkaar heen.

Dat is wel lastig in de privésfeer. Als je de hele dag een andere taal spreekt, neem je dat accent mee naar huis. Net als Frederique van der Wal na vier jaar New York. En mijn kamergenoot, zo blijkt. Onverstaanbaar voor het thuisfront. Het is een treurig lot. Gehuld in een sluier van onbegrijpelijk vakjargon, gaat de ZuidAsser geïsoleerd door het leven.
Lees meer!

Telekids der Nederlanden, Verenigt U!

Vandaag stond er in de Volkskrant een column van Mieke van Zijl (24) over twintigers van nu.

De strekking van de column is dat huidige twintigers zijn opgegroeid onder een valse belofte. Alles is goed, alles wordt beter. Een slaapliedje waarmee onze ouders ons in slaap susten.
Het leven als een stijgende lijn van Oilily outfit naar een jaar bagpacken in Australie. Van Luzac naar een huis kopen op je 24e.

En nu zijn we dus verraden.
De economie is gecrasht, Er zit een een groepje inwisselbare ego's al drie maanden contraproductief te onderhandelen over een nieuw kabinet. De pensionado's bleren vanuit een tweede huis in Frankrijk over het verval van Nederland en souperen ondertussen de pensioenpot op.


Eindelijk worden we wakker. Er is een steen door het decor gegooid, en we zien dat we de eerste twintig jaar van ons leven in de Truman show woonden.
Nederland als een klein dijkhuisje dat gerund wordt door een stel machtswellustige dakduiven met machteloos toekijkende kinderen.

Maar we vergissen ons. Wij zijn niet machteloos.

Grow up. Haal die pluis uit je ogen, stop met navelstaren en ga investeren in een pensioenpot.
Sluit je aan bij een politieke partij, zet je in voor je buurt en maak er wat van. Elk land krijgt de regering die het verdient. Blijkbaar verdienen we niets, want er zit al drie maanden niemand. Red de reputatie van Nederland als een tolerant en internationaal land waar je zaken mee kan doen. Door niet in een hoekje te gaan mopperen op moslims, maar door de bestuurders van ons land kritische vragen te stellen.

Laat dat lullen maar over aan de middle aged, wij gaan poetsen. Lees meer!

Dave Carrol - United Breaks Guitars

Dave Carrol keek uit zijn vliegtuigraampje en zag dat zijn gitaar in het vliegtuig werd gegooid. Bij aankomst bleek de gitaar gebroken te zijn. Hij diende een claim in, die werd afgewezen. Hij dreigde United, dat hij een liedje zou maken over dit incident. Daar deden ze niks mee. Nu, 9 miljoen hits later, hebben ze toch zijn claim ingewilligd. De macht van country... en het individu.
Lees meer!

Busy is a state of mind

Busy is a state of mind zegt een van mijn meer filosofisch georiënteerde managers altijd. Daarom neemt hij af en toe de tijd om te mediteren, even 5 minuten lekker weg.
Dat heeft mij wel eens aan het denken gezet. Is druk zijn inderdaad iets wat tussen je oren zit? Of kun je ook objectief gezien zo druk zijn, dat geen enkele ademhalingsoefening jou nog van een naderende hyperventilatie wegzucht?

We weten allemaal dat sommige mensen nu eenmaal meer workload kunnen hebben, dan anderen. Soms heeft dat te maken met opleidingsniveau en soms heeft dat met de hoeveelheid cortisol (stresshormoon) in je bloed te maken. Dat is genetisch bepaald en daar doe je vrij weinig aan, behalve dan je ouders de schuld geven.

Maar wanneer heeft een gemiddelde Zuidasser het nu echt druk?

Er zijn veel, heel veel Zuidassers die zuchten en steunen dat ze het zo druk hebben, maar in werkelijkheid vrij weinig te doen hebben. Vooral managers zijn hier erg goed in. Mijn manager is er een held in. Zijn perceptie van druk zijn houdt in het uitkiezen van de kleur van zijn nieuwe leasebak, terwijl hij ook nog zijn belastingaangifte moet doen.

Als een dag gedicteerd wordt door anderen en je zelf niet kan bepalen wat je wanneer gaat doen dan heb je het druk. Maar dit geldt niet voor managers. Sommige managers zeggen gewoon: ‘Nee’. En hoe hoger in de boom hoe vaker het geoorloofd is om ‘nee’ te zeggen. En hoe vaker deze mensen dan ook ‘nee’ zeggen.

Dit betekent dat er werk blijft liggen. Werk dat gedaan moet worden door degene die toevallig in de buurt was toen de manager ‘nee’ zei. Vaak een toevallig onwetend passerende medewerker. Little old me.
Busy is a state of mind zegt mijn manager dan. Nee, busy is being in the wrong place at the wrong time, weet ik inmiddels.
. Lees meer!