Sneeuw

Het sneeuwt buiten en wanneer de vlokjes naar beneden dwarrelen wordt de kleuter in me wakker.
Ik wil buiten spelen. Right now.
Sneeuwballen gooien, sneeuw eten, een sneeuwengel maken, een capuchon van een voorbijganger vol met sneeuw gooien, een sneeuwpop maken en er gehecht aan raken.
Ik ben 28, dus buitenspelen mag niet meer.

Met een goede vriend die M&A om de hoek doet heb ik het wel eens over heimwee naar vroeger.
Vroeger was het op woensdagmiddag na Ducktales en een glaasje ranja naar buiten. Buskruiten of oorlogje spelen op het bouwterrein in de buurt.
Pas als je gaat werken besef je dat we in een sneltrein richting de bejaardenflat denderen. Middelbare school klaar, studententijd over, en je bent ook geen beginnend werkende meer.
What's next? Een volwassenmensenhuis? Trouwen en kinderen? Matching sokken?

Voorlopig zit ik nog in de schemerzone. Te jong voor een wijncollectie. Te oud voor Club Air (sommige avonden dan). Maar zeker niet te oud voor een sneeuwgevecht.
Als iedereen straks terugkomt van lunch ga ik me achter de entree van kantoor verstoppen. met een vette sneeuwbal. Lees meer!

Tweede druk donderdag in winkels

Voor de fans: we zijn door de eerste druk heen, waarvoor dank. Maar, vanaf donderdag ligt de tweede druk in de boekwinkels. Dus wees gerust, al zijn bol.com en selexyz.nl nog niet helemaal bij, voor het weekend ligt de tweede druk in de winkels. Zo zuidas is ook online te bestellen via tenpages.com, bol.com en selexyz.nl . Met veel oneliners dus de helft van je sint gedicht kan gecopy paste. Lekker efficient! Lees meer!

Less is more

Less is more. It does not only apply to make up and booze. In the office, I learned that it goes for email correspondence as well. The higher you are in hierarchy, the fewer words you use. At the top of the food chain, everyone seems to be on a text diet.

As a debutant, you will strive for nothing less than perfect. Something complete, accurate and - importantly - considerate. Something along the following lines:

Dear Jack,

How is the work going on Project Whatever? Please let me know if I can be of any help.

For your information, I'm sending you the complementary client request below. In addition to the one pager we drafted last week, our client would now like to receive a full fledged memorandum on the subject. Of course, I don’t know if your agenda would permit you to assist me on the matter, however, I would be very grateful if you could spare a few minutes to discuss the outline. I can imagine that you must be rather overwhelmed with Whatever, so I would be happy to seek guidance from another senior in the course of tomorrow. Grateful to hear your comments, if possible before noon.

Best,
Theo

Wow, snooze fast. Dear little sweet trainee. Big mistake. Lengthy texts show that you care. Alternatives, pros and cons or underlying considerations show your empathy. Which implies that you are vulnerable, or worse, insecure. Man up! Within a few years, you would have probably presented a light version.

For your information, I'm sending you the complementary client request below. full fledged memorandum tomorrow before noon.

Theo

Ah, you’ve been around the block. Congratulations! What a time-efficient way to communicate. Your Diet Mail oozes self confidence. You don’t need considerations to justify your orders. You are self assured enough to just fire them away.

However, a real pro would have simply slimmed it down to three little letters: FYI. Now THIS this is serious business. It shows that you don't know how to type. It shows that you don’t know how to undo CAPS LOCK. So you must come from a prehistoric era with ballroom-sized computers. Which basically means that if you’re still around, you must be the CEO.

Slimming down emails give your office status an instant upgrade. Only big boys can use little words. It’s just a pity you have to put on years of office weight first.
Lees meer!

Boekpresentatie

Presentatie "Zo Zuidas" from 925 redactie on Vimeo.

Lees meer!

Hoe leef je een dubbelleven?

B2, B2. Meldt u bij de Baron. Geheim agent B2 ontvangt een telefoontje op de speciaal gekochte ZZA-phone. Bassie heeft net een aanvraag van de uitgever gekregen. Of we even ons werk kunnen onderbreken voor een signeersessie in een achterkamertje op de Zuidas. Hysterische telefoontjes van de ene ZoZa naar de andere. Als dit een jaren '70 film zou zijn schakelden we nu over naar het splitscreen, waar je drie dames tegelijkertijd druk in de bakelieten hoorn ziet kwekken.


En weer loop ik weg uit mijn kamer. Mijn kamergenoot fronst bij het zoveelste ik-bel-even-prive-dus-ik-loop-ff-weg moment. Hij denkt ongetwijfeld dat ik bij vijf kantoren aan het simultaan-solliciteren ben. Wat een week, waarom hebben we niet gewoon vrij genomen?

De voorwaarden voor een succesvol dubbelleven zijn toch wel ballen van staal, een passie voor multitasken en een pokerface.
Die laatste zet je dus in als een collega je kamer binnenloopt met de NRC en een "heb je dit al gezien?" Geestig zeg, volgens mijn clubgenoot komen ze uit Leiden."
"Ja, eh, zoiets hoorde ik ook," piep ik.

Andere collega: "Jezus, die wijven van die blog. Dan ga je toch lekker ergens anders werken." Slik.
Toen het klapstuk: de baas tijdens sectielunch. "Ach jongens, wat las ik nou toch gisteravond in 't NRC. Zui-, eh Zuidas? Een paar van die meiden die stukjes schrijven over ons, op, hoe heet het, Zie de Zuidas?"
Verkrampte glimlach en gewoon blijven ademhalen.
"Jeetje, ja, maf he?" Lees meer!

"Een goede dag"

“Ben je net bij hem geweest?”
“Yep..”
“En, is ‘ie een beetje in een goede bui?”
“Ja. Als je iets gedaan moet hebben, is dit de dag. Hij is in een goed humeur.”
“Ok. Ik wil namelijk in januari nog een week gaan skiën en ik heb nog geen vrij gevraagd.”
“Dit is je kans”
“Ok, vertel het nog verder even aan niemand, dan ben ik de eerste met een verzoek.”

Mijn baas is zelden in een goede bui en als die in een goede bui is dan wordt dit breed aangekondigd op de afdeling. Een collega komt dan na zijn gesprek met onze baas de deur uitlopen. Doet de deur zachtjes achter zich dicht en steekt zijn duimen de lucht in. It’s safe to go in. Gelijk springt de eerste kandidaat van zijn stoel en rent naar de deur. Wij weten dat er maximaal drie en misschien vier verzoeken gedaan kunnen worden per ‘goede dag’, dus is het survival of the fastest.
Degene die dicht bij de deur zitten, maken de meeste kans. Dicht bij de deur zitten heeft weer andere nadelen, maar het scheelt in dit geval wel een paar milliseconden voorsprong. Net genoeg om die dag vrij te regelen of om te zeggen, dat project X. toch is uitgelopen.
De vijfde die het toch nog probeert weet dat hij een risico loopt. Net als op ‘gewone’ dagen is het antwoord op ieder verzoek ‘Nee’ of een moeilijke blik gevolgd door een diepe zucht en een kruisje achter je naam ‘Niet geschikt’.
Nee, beter is het om te wachten tot er weer een ‘goede’ dag aanbreekt. Helaas zit dat er deze winter niet meer in.
. Lees meer!

Nog 1 nachtje slapen

Nog 1 nachtje slapen.... Bestel ons boek alvast hierrrr Lees meer!

We all want to be young

We sure do. Maar in grijs pak met dito wallen voel je je niet altijd meer zo jong. Met dank aan NRC hier een minicultfilm over jeugdcultuur. Ideaal voor de midweekbreek. De week is weer doormidden!

We All Want to Be Young from box1824 on Vimeo.

Lees meer!

Multitasken

Studeren is combineren zei mijn studentenvriendje al. Meestal net voordat hij uit zuipen ging, de dag voor zijn tentamen. Jarenlang bier combineren met tentamens heeft de man geen windeieren gelegd. Mijn studentenvriendje kan namelijk heel goed multitasken. En dat brengt je ver op de Zuidas.

Multitasking superpowers zijn hier volledig onderschatte capaciteiten. Niet je IQ of je tentamencijfers bepalen of jij het hoofd een beetje koel weet te houden in een orkaan aan prikkels.En in de wereld van ruzies en overnames, worden wij dagelijks overprikkeld.Een e-mail lawine aan digitale bilbedekking overstroomt dagelijks onze inbox.Bange indekkers kopiëren de hele wereld op iedere scheet in om hun eigen aandeel en verantwoordelijkheid tot een minimum te beperken. Cover your ass, noemen we dat. Dat leidt tot mails, heel veel mails.

Je inbox stroomt dus sneller vol dan je twitter pagina. Een blog, tweede telefoon, dubbele mail, wat heet, dubbelleven, maken die overprikkeling er niet minder op. Ik wil wel een stukje schrijven. Ik wil wel een memorandum opstellen. Maar kijk, daar is het weer, alarmerend flikkerend rechtsonder in de hoek. Het gele envelopje…

Het is natuurlijk aan mij of ik dat openmaakt. Verstandige mensen beheersen zich en tikken rustig door. Die doen aan batch&break, en sparen alles op voor de grote pauze. Ik heb de spanningsboog van een goudvis. Het gele envelopje heeft op mij het effect van een zak M&M ´s op een kleuter met ADHD. De moeder in mij probeert het nog even. Geen snoep voor vier uur, cola is voor het weekend. Maar voor je het weet, gaat de zak toch even open. In een efficiëntieroes gaat de ene na de andere pinda eraan, opdat die zak maar leeg komt. Als de zak leeg is, kan je namelijk eindelijk een stukje schrijven. Tien drafts in je outlook en zes Word bestanden naast elkaar. Lekker. Tikken maar. Maar de zak blijft niet lang leeg. Nieuwe vragen doen zich voor.

En als de zak leeg is, kan je nog geen stukje schrijven. Honderd losse eindjes in je hoofd. Je bent nu echt veel te onrustig. Nog een keer gmail checken dan maar. Wanneer is het volgende interview? Multitasking kent zijn max. Waar is de ritalin? Ik wil naar bed.
Lees meer!

Drijfveren - Superhelden

Uit de oude doos. Maar het doet ons even aan deze dagen denken...

Een vriend van mij verwoordde het als volgt: Wij zijn batman en catwoman. ’s Ochtends staan we op om onze batcave in te gaan. Daar trekken we onze kostuums aan en vertrekken we in onze heldenoutfits naar ons werk. Eenmaal op werk doen we wat we moeten doen, zoals ook batman en catwoman doen wat ze moeten doen.
Als we onze plicht vervuld hebben keren we ’s avonds terug naar onze batcave, waar Alfred de butler ons uit onze pakken helpt en onze batmobiel op de stoep neerzet. Eenmaal uit onze pakken zijn we weer onszelf. Eenmaal onszelf kunnen we los gaan in de Jimmy, op Rauw of op de vele festivals die ons land rijk is.
Wij bankiers en advocaten verrichten heldendaden in onze kostuums. Toch?

Lees meer!

Van de fans

Hallo Zuidasdames!

Complimenten met jullie vette pennenvruchten en gefeliciteerd met de aanstaande hardcopy! Dank, ik heb gelachen en gesidderd. Het blijkt dat het moeilijk afscheid nemen is van de Zuid-assige advocatendynamiek, Eetwinkel Zwaan en de eppies van de fietsenstalling. Jullie treffende beschrijvingen hebben mij vannacht een verschrikkelijke WTC nachtmerrie bezorgd. Die nachtelijke B-fim stond bol van gevallen bleek-blauwe Engeltjes, slechtzittende grijze zweetpakken en haperende aluminium liften. Het lezen van jullie Tenpagesmanuscript gisteravond heeft in hoge mate bijgedragen aan de revitalisatie van dat trauma vrees ik!

Zelf heb ik de Zuidas al een tijdje achter me gelaten, ik heb mijn heil wat centraler in de stad gezocht naast jullie partner-in-crime V. Maar: dat wisten jullie al, want na close & meticulous reading kwam ik tot de conclusie dat wij elkaar goed kennen, nu sommige anekdotes wat al te toevallige overeenkomsten met mijn eigen levensloop rond het WTC vertonen. Mocht dat zo zijn, dan heb ik het graag met jullie over de royalties, overbodig te zeggen: mijn contactgegevens gaan hierbij. Mocht dat niet zo zijn (onmogelijk overigens): excuses voor mijn kapsones en vrijpostigheid, ik zal me eeuwig schamen voor mijn pretenties en inchecken bij Endegeest.

Wij treffen elkaar zeker binnenkort in levende lijve maar toch zeker bij de boeklancering in het WTC. Als ik dan het geheime codewoord: “Strawinksy” in je oor fluister, geef me dan gelijktijdig een glimlach en een knipoog; ik zal zwijgen als het graf. Zelfs als (een van jullie) stiekem een jongetje blijkt te zijn. Deal?

Ik hoor graag, confraternele groet en laterrr!

A.
Zuidasveteraan Lees meer!

Ga nou toch eens slapen...

Waarom? Waarom lig ik niet gewoon lekker om 22:00 uur in mijn mandje? Zoals andere verstandige werkmensen die dan 's ochtends heel veel energie hebben. Totally ayurvedisch opstaan om een uurtje of 6, yoga doen en een bak homeopathische havermout met soyamelk naar binnen prakken. Dat kan dus ook. Helaas, Law & Order calls... En Cold Case. En met Comedy Central kan je nog tot dik in de nacht Scrubs kijken. En anders heb ik ook nog mijn DVD box set van een vergeten Lost season, die ik achter elkaar kan gaan kijken.

Het lukt dus niet, de t.v. uitzetten op een redelijk uur. 's Ochtends heb ik spijt. Als ik vijf hazenslaapjes ben doorgesnoozed en nog vermoeider en chagrijniger mijn bed uit kom. Met een chronisch slaaptekort van twee uur per nacht word ik er niet frisser op.

Maar de smeekbedes van mijn ochtend-persoon aan mijn avond-persoon vinden geen gehoor. Dit fenomeen heeft Jerry Seinfeld al eens treffend uiteengezet.
Avond-persoon wil lekker lang opblijven, als een eigenwijze puber van 13 chips eten op de bank en met de t.v. aan op de bank in slaap vallen. Een vrij zielig plaatje. Ochtend-persoon wil bedtijden uit de jaren vijftig en een yogasessie om 06:30. Deze persoonlijkheidheden zijn niet te verenigen.

Als je werkt dan wil je niet een uur nadat je thuis bent gekomen naar bed. Dat is logisch want een uurtje vrij per dag is saai en betekent dat je dus eigenlijk echt geen leven hebt.
Dus battelen ochtend-persoon en avond-persoon gestaag door. Avond-persoon wint tot nu toe. Pas als de wallen op mijn kin hangen denk ik dat ochtend-persoon weer wat te zeggen krijgt. Lees meer!

Twilight Zone

Er zijn van die afdelingen, waar je jezelf als frisse jonge student nooit ziet eindigen. Je ziet jezelf opklimmen tot CEO van een bank, tot partner van een advocatenkantoor of tot partner bij een van de grote vier. Al zijn dit er maar weinig.
Maar er zijn functies, waarin je nooit had verwacht te eindigen. En dan komt er een dag dat je wakker wordt achter je computer op een afdeling waar je nog nooit van had gehoord. Je wrijft de slaap uit je ogen en je kijkt om je heen. Je ziet tegenover je een grijze collega die al jaren hetzelfde werk doet en stipt om 07:00 uur binnen komt en om 11:15 uur gaat lunchen. Je kijkt achter je en je ziet je andere collega, een gefrustreerde veertiger die niet meer hogerop gaat komen, aangetrokken door deze baan vanwege de fijne uren en de relatieve veiligheid.

Je schrikt. Je bent beland in de Twilight Zone.

Een gedeelte van de wereld, waar de normale mens nog nooit van heeft gehoord, maar die wel bestaat en waar je niet makkelijk meer uit komt. De Twilight Zone is bijna altijd een cost centre van een cost centre en de werkzaamheden zijn vaak moeilijk te definiëren.. De afdeling interne accountancy of bijvoorbeeld de Professional Practice Department (PPD) van een accountancy firm zijn zulke afdelingen. Is er iets meer cost centre dan de PPD van een accountancy firm? Een Finance afdeling van een bedrijf (cost centre) stelt de jaarrekening op, de accountants controleren dit en de PPD controleert de accountants. Dieper in de Twilight Zone kun je niet terecht komen.

De PPD is typisch een afdeling waar niemand ooit had verwacht te eindigen. Maar toch zitten er mensen. Vast in hun twilight bestaan.
En deze mensen doen heel erg belangrijk over hun baan, dat moet ook wel, want anders dan bij alcoholisme, is ontkenning de beste methode. Terug de front office als je te lang een kostenpost bent geweest is erg moeilijk, zo niet onmogelijk.
Maar gelukkig heb jij dit stukje gelezen en ben je ontwaakt.

Jij bent nog jong en zit maximaal anderhalf jaar in de Twilight Zone. Dus jij bent nog te redden. Je moet dan wel uit je slaapmodus komen.
Allereerst neem je een week vrij en gebruik je die week om je Linked-in account bij te werken, sollicitatiebrieven te schrijven en je cv op te leuken. Als je na een maand nog steeds in de Twilight Zone vast zit, dan zijn drastische maatregelen aan de orde. Neem ontslag. Jammer dat je nog niks hebt. En ja, het is doodeng om zonder baan te zitten. En ja, wat zullen je vrienden wel niet zeggen? En ook ja, je hebt je hypotheek lasten. Maar is dit allemaal enger dan de rest van je leven vast zitten in de Twilight Zone? Ik dacht het niet. Ontslag kan bevrijdend werken. En geloof me, velen zijn je voorgegaan.

Maar net zoals bij de Twilight Zone weet je nooit wat het einde je gaat brengen.

. Lees meer!

BOEK!! BOEK!! BOEK!!!

corpo's en corporettes, over precies een week is het zover: ons boekfeestje op de ZuidAs. Wie zijn er bij? Zijn wij er bij? Dat is de vraag. Wie er in ieder geval wel bij is is Mr Zuidas himself: Jort Kelder. Komen jullie ook?! Tot donderdag 25 november, bright city 18-20h, including bites and drinks. Lees meer!

Mc Donalds Maandag

Maandagavond. Yogamat in de hoek, handdoek in de tas. Snel even iets gezonds eten en over een half uurtje op het fietsje richting yogaklas. Maar, eerst even neerploffen op de bank. Want ja, je eten moet zakken. Zo. De kijkbuis gaat maar even aan. Het is ook zaak een beetje bij te blijven, anders kan je morgen weer niet meepraten over die PVV ontuchtpleger op kantoor. Heel eventjes maar, alleen het nieuws.

En kijk, daar gaat het op een herfstige maandagavond zomaar helemaal mis met jouw geestelijk voedingspatroon. Het is niet verstandig om langs de Golden Arches te lopen als je op dieet bent. Het is niet verstandig om voor de tv neer te ploffen als uitgebluste kantoorslaaf. Zeker niet op maandag! Want direct nadat het standby lampje vrolijk begint te flikkeren, doet zich een keuzemenu aan verlokkingen voor. Feuten, Grey’s anatomy, de co-assistent en last but not least Benelux Next Topmodel. Tja, de kwaliteit laat te wensen over, maar het is wel lekker. Het nieuws of shownieuws? Ja, salade of Bigmac? Hij staat nu toch aan. Hoe vaak kijk jij nou tv?

En je weet maar nooit of er vanavond tv geschiedenis wordt geschreven. De hysterische Mariah Carey fans in tranen. De ontblootte tepel van Janet. Kanye vs Taylor op de VMA. Jaha, ook dat was een keer voor het eerst op de buis.

De gedachte aan een verkwikkend bikram klasje met ‘inspiratie vanuit jezelf’ is al lang verdrongen naar de achterkant van je ingeslapen hersenen. Met smoesjes die in een fastfood tent niet zouden misstaan, overvoer je jezelf met goedkope visuele prikkels. Heerlijk meedeinen op de stroom van licht verteerbare voorgekauwde tv plots. Als de slottune van de eerste nog niet is vervaagd, honger je al naar de tweede. Hoe zou het aflopen met dr Tim Muick. Krijgt Meredith wel kinderen? Hoe gemeen kan Janice Dickinson zijn? Niet één show maar nog één, en nog één. Supersize me! In een trance werk je de ene na de andere volstrekt inwisselbare verhaallijn weg.

23.30. Tijd om de tv uit te doen. Lekker zeg, zo’n avondje op de bank. Hey, je yoga mat in de hoek. Je voelt je toch een beetje schuldig. En een beetje leeg. Je yoga kaart is nog onafgestempeld. Misschien red je die overgebleven tien lessen in de komende twee weken nog? Morgen ga ik op tv dieet.
Lees meer!

Klein PWC schandaaltje

OK, wie doet het niet? Even de nieuwe lichting trainees op kantoor scannen op hotties. Weet je toch zelf ook van je eerste weken op kantoor? Wij in ieder geval wel. Als de nieuwe kuikentjes on the block aan komen trippelen, staan de vosjes van kantoor hongerig naar het erf te kijken. Dat gaat bij PWC Dublin niet anders. Daar knalde een niet al te snuggere medewerker een top tien in elkaar van de lekkerste nieuwe stagiaires (fout 1), en stuurde de lijst inclusief foto's weer door naar een paar vriendelijke collega's (megadomme fout 2). Het lijstje is inmiddels viral en de betrokken medewerkers krijgen disciplinerende maatregelen opgelegd. De vraag is, wat is hier nou eigenlijk zo erg aan?
Voor de dames is het een groot compliment. De ladingen zelfbruiner en blondeerspray hebben hun werking bewezen. Die office nerds waar je straks mee mag gaan dd-en vinden alles wat er uit je handen komt goud, omdat je zo'n lekker wijf bent! Met drie knipogen en een hees lachje, willen ze vast al die oersaaie rapportjes zelf in mekaar draaien. Kunnen jullie je weer richten op belangrijke zaken, als het bijhouden van facebook accounts.

De volgende vraag is, hoe komt het dat PWC Dublin zo veel trainees kan aannemen? De recessie is nou toch bepaald niet aan de deur van Ierland voorbij gegaan?
Anyhow, wij vinden het allemaal een beetje overdreven, die ophef. Maar het is weer een bewijs van het principe dat als je niet wil dat de hele wereld het leest, je weg moet blijven bij de send knop. Lees meer!

Banenporno

Vrijdagmiddag 14:00 uur. Mega inkakmoment na de lunch. Bloedsuiker naar nul gedaald en nog vier uur te gaan tot mijn wittewijninfuus op de vrijmibo. Wat doe je dan, behalve vijf keer achter elkaar nu.nlachterklap verversen? Je gaat solliciteren. Op zoek naar een ticket richting een spannende nieuwe baan. Weg uit je saaie project en weg van je saaie collega's. Niet echt natuurlijk. Het is maar een droom. Een natte sollicitatie droom.
De droom begint met het oppoetsen van je CV. Lekker een verloren uurtje op kantoor aan je CV prutsen geeft een ontspannen gevoel. Wat heb je toch al veel geweldigs bereikt. En dat op zo'n jonge leeftijd. Dat doe je gewoon best goed. OK. CV klaar. Dan naar de sites. De sites zijn sectoraal ingedeeld. Wil je deze week in de media, dan ga je lekker naar villamedia.nl, beetje zoeken naar vacatures presentator RTL nieuws, of hoofdredacteur Marie Claire. Pure banenporno. Of wordt het een baan als de volgende Mabel in Londen? Dan open je site Eurobrussels.com, voor al uw internationale pretbanen. Als je niet zoveel inspiratie hebt, dan blijf je dicht bij huis en open je good old jbb.nl. Je kan ook lekker naar monsterboard en scannen op banen als curator Rijksmuseum, of beauty editor Vogue. Als je een uurtje of wat hebt gestoeid met de illusie dat je met een klik op de knop een nieuw leven kan beginnen, keer je tevreden terug naar je openstaande memo. Ahhh, over twee uur is het borreltijd...Wake up! Lees meer!

Kid Katy Perry

Ok boys and girls. Hij circuleert alweer twee maanden, maar misschien hebben jullie hem nog niet gezien. En het is weer zo'n tijdstip, donderdag tegen vijfen, waarop je aanvoelt dat je toch wel weer moet werken dit weekend en je wel een kleine opsteker kan gebruiken. Het is weer tijd voor li la lol, de lach van de dag ofwel keten met kid katy perry (freak!!!). Toedels. Ff volhouden nog. Lees meer!

Is dit normaal?

Het is twee uur en ik heb drie koppen koffie op, maar ik kan mijn ogen niet open houden. Ik moet nog 112 pagina’s en langer dan 5 minuten kan ik me niet concentreren. Na twee pagina’s gelezen te hebben check ik mijn Gmail, bekijk ik Flickr foto’s en lees ik de reacties van vrienden op mijn laatste Facebook update.

Weer twee pagina’s en nog een internetrondje. Gmail, Nu.nl en Twitter. Weer twee pagina’s verder en nog maar een kop koffie. Misschien even naar Belmondo, daar is de koffie toch wel wat beter.

Inmiddels is het drie uur en ik moet nog 106.5 pagina’s.

Ok, even doorzetten.

Een uur, 7.5 pagina’s en vier Gmail checks verder heb ik het internet bijna uit en kan ik mijn ogen niet open houden.
Wat een saaiheid. Wat een vreselijke saaiheid. Nog 99 pagina’s.

Nog 97 pagina’s. Ik kijk naar mijn collega, die geconcentreerd naar zijn scherm zit te staren. Zou hij zich hier wel voor interesseren? Of zit hij nu ook te Facebooken?
Een sms van een vriendin schudt mij wakker. Na wat heen en weer ge-sms, roep ik mijzelf weer tot de orde.
Nog 97 pagina’s. Ik kijk op de klok. Vijf uur. Kan iemand mij vertellen hoe ik door dit dossier heen moet komen?

Drie pagina’s verder. Vandaag gaat het me toch niet meer lukken dit af te krijgen? Dat kan ik mijn baas beter even op tijd melden. Managing expectations.

Beste Bart,

De update die ik je vandaag zou toesturen, blijkt toch complexer te zijn dan ik in eerste instantie had verwacht. Er spelen verschillende factoren een rol, waar ik mij nog wat verder in moet verdiepen om volledig te zijn.
De update stuur ik je daarom morgen toe.

Mvg,

Kwart over vijf. Waar zal ik vandaag eens over schrijven op de blog? Even kijken waar de andere Zoza’s mee bezig zijn?

Half zeven. Mijn stuk voor de blog is af. Een zeer productieve dag vandaag.
Lees meer!

Sinterklaas

De dagen worden weer korter, de nachten weer langer en voor je het weet ligt er een banketstaaf op je bureau. Een veilig, volstrekt inwisselbaar en fantasieloos cadeau dat naadloos aansluit bij de corporate cultuur op de Zuidas. Werkgevers, waarom dat verplichte voederen? We zijn de winter van ’45 al voorbij! Waarom geen goede fles wijn of een cadeaubon van de Bij in plaats van zo’n volvette kinderarm? Die eet je anders maar op in een zwak moment, als dat vieze ding een paar dagen heeft liggen rotten in je bureaula .

As je geluk hebt, blijft de interactie met je collega’s rond Sinterklaas tot die banketstaaf (of, voor de happy few, die chocoladeletter) beperkt. Maar, post kredietcrisis kan dit gezellig volksfestijn niet meer worden afgekocht met een uniform cadeau. Er moet weer sociale cohesie worden gecreëerd! Er is weer behoefte aan kleinburgerlijkheid en authenticiteit. En dus tillen sommige werkgevers de sinterklaasviering naar een hoger plan. Zij kiezen voor een echte pakjesavond op kantoor. Inclusief lootjes en gedichtjes.

Deze werkgevers onderschatten het belang van het onderscheid tussen werk en privé. Voor je het weet zit je op zondagmiddag in een uitgestorven kantoortuin ongemakkelijke blikken en niet wenselijke wetenswaardigheden over elkaars privé leven uit te wisselen. Met collega's, met wie je normaal al onvoldoende gespreksstof hebt voor de lunch. Straks heb je Hans getrokken, van de afdeling debiteuren.

‘Beste Hans,

Sint zat te denken,
Wat hij Hans van beneden nou zou schenken
Een koffiekan staat misschien al wel op zijn bureau
Of vindt hij maar zozo
Maar wat past er nou echt bij Hans?
Hans, die altijd zo in balans is,
Met de balans,
Sint dacht nog aan een gans,
Maar misschien breekt Hans wel een lans
Voor een verbod op foie gras in France’

Nou ja, dan heb je het hele rijmwoordenboek wel zo’n beetje gehad. Om nog maar te zwijgen over de surprise...

Lieve kantoorklaas, hopelijk zijn we dit jaar nog op tijd. Een cadeaubon van de Bij of een flesje rood alstublieft. Verder geen wensen. Veel dank en liefs.

De ZoZa’s
Lees meer!

Winterdip

Ok. Er moet echt iets gebeuren. Ik betrap mijzelf er op de deur uit te gaan en te hopen dat ik niemand tegen kom. Ik heb geen zin meer om ook maar iets aan mijn uiterlijk te doen. Ik wil als een muis door het leven gaan. ’s Ochtends zo laat mogelijk mijn bed uit en ’s avonds zo vroeg mogelijk er weer in. Als ik in de spiegel kijk, lijkt het wel of ik er juist alles aan doe om er zo slecht mogelijk uit te zien.

Kortom ik ben mijzelf aan het verwaarlozen. Ik ga de deur uit en kom uiteraard wel bekenden tegen. Eerst mijn buurvrouw, een Amsterdamse hipster. Monter begint ze tegen mij te praten in haar outfit met matching accessoires. Twee tellen later komen de andere buren tevoorschijn. Beiden strak in het pak en rete-goed verzorgd. Ook zij doen even mee aan het gesprek. ‘Wat een weer hè? Hoe gaat het op werk?’’Goed, goed, dank je. ’

Ik dwaal even af met mijn gedachte, zoom uit, en zie mijzelf staan in dit gezelschap. Mijn haar slap in een staartje, bril op (omdat ik geen zin had mijn contactlenzen zo vroeg in te doen), oude verwassen sokken in een andere kleur, die per ongeluk boven mijn in jaren niet gepoetste laarsjes uitkomen. Te grote regenjas (lekker praktisch) en een plastic tas waar mijn werkspullen in zaten om mijn leren tas te beschermen tegen de regen.

Ik schrik. Oh god! ‘Has it come this far?’. Streng spreek ik mijzelf toe. ‘Dit is het dieptepunt’ Ik moet echt iets aan mijn uiterlijk doen. Je hebt het druk? Je hebt een winterdip? Je bent verkouden? Geen excuus! Geen geld? Onzin!
Morgen sta ik gewoon een half uurtje vroeger op, doe ik mijn contactlenzen in en kies ik een charmant pakje uit.

Moet lukken toch?
. Lees meer!

The Apprentice

This morning I was attending a Bikram yoga class. Hyped by possibly the most scary fitness guru of all time (Madonna), Bikram yoga is more than your average stretching class for frutarians in harem pants. Bikram is boot camp.

Bikram boils down to 90 minutes of non-stop sweating whilst maintaining impossible postures at sauna temperatures. It requires extreme endurance and strict compliance with the rules: no chatting, no water, no watering, and staying in a posture until you feel like fainting or throwing up. The teacher's instructions, "Free your mind from thoughts; free your body from stress," made me think of work.

I happened to be stretched out alongside the mat of the teacher's little helper. This aspiring teacher, a woman my age, played the role of medieval servant in class. A simple nod from the teacher would make her immediately interrupt her exercise and take off running to go wipe up sweat, bring wet towels, or usher dissident practitioners back into the room. Apparently, this running of errands was considered a 'training period', a requirement to enroll in the exclusive teacher’s program.

It seemed that feudal hierarchy did not pertain to the ZuidAs alone.

The apprentice reminded me of my own position in the firm. My boss never fails to emphasize that we’re miles apart. He yells during a bilateral in his office. He interrogates me in a way that would make any public prosecutor look like a puppy. He yells during client meetings and explains his behavior as follows: “Gentlemen, excuse me for speaking up rather loudly, this purports to get it through my associate’s thick head that she may need to take some notes, hahaha.” The clients, terrified at the display of so much (abuse of) power, would silently nod in embarrassment.

The apprentice made me wonder: Why on earth are we willing to voluntarily submit ourselves to such a level of modern slavery? Contrary to the ZuidAs, for the Bikram apprentice, the salary will most probably not be the incentive. I guess the idea is that emphasizing hierarchy will make you strive for more. The exclusive position of a ZuidAs partner (or a yoga teacher) is mystified by the endurance you have to go through to get to that position in the first place. If it’s worth that much of trouble, it must be a hell of a job, right?

It’s just a pity the road seems so long, and that I am distracted in drafting any type of document for fear it will not meet expectations. I feel no responsibility for my work. In fact, I may as well go and get another cup of coffee, 'cuz, hey, I'm just the apprentice. Lees meer!

Never say no to Panda

Ok, en in de categorie Echt grappige filmpjes, nog eentje dan (met dank aan Carice op twitter) Lees meer!

Dikbil

Als ik later groot ben, en mijn toga in de wilgen hang, word ik: medewerkster bij Mc Donalds. Bij de Golden Arches trek je namelijk zo gouden bergen weg. Zo kreeg een ex werknemer die teveel van de hambo's had gesnoept zomaar een vergoeding van $17,500. Hij was een beetje te dik geworden, 30 kg in 12 jaar om precies te zijn. Eigen schuld? Ontbreken causaal verband? Misschien in Nederland, maar niet in Brazilie. Daar wordt een setje flabberende putbillen in tanga misschien wel als gevaar voor de volksgezondheid beschouwd. Lees meer!

Sia - you've changed

Yoehoe, de week is bijna weer doormidden. Nog een avondje werken en dan is het weer woensdag, gehaktdag. Voordat zaagmans er is alvast een hitje om in die weekendsfeer te komen And here is the rest of it. Lees meer!