Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit januari, 2011 weergeven

Toen geld nog heel gewoon was

Tussen kunst & kitsch is een fantastisch programma. Na de rijdende rechter misschien wel favoriet. Het doet namelijk een beroep op de nerd in mij. En in iedere bankier, accountant of advocaat schuilt wel een nerd. Eentje die het beter weet. Eentje met een passie voor cijfers. En voor centjes. Een number cruncher die smult van de micro colleges geschiedenis en de waardebepaling van de stoffige prullaria.

Voorzichtig hoopvol schuiven ondernemende zestigers aan. “Het komt uit de hutkoffer die betovergrootma meenam uit de Oost.” Of “Gevonden bij een ruïne aan de oever van de Rijn” Allemaal gelogen natuurlijk, maar iedereen wordt door goudkoorts bevangen in de rij voor de deskundige.De tv-deskundige heeft geleerd het publiek erbij te betrekken en stelt een paar vragen.“U gaat vaker de boer op met een metaaldetector in het weekend? Wat denkt u zelf dat het is? Ah, meneer is een kenner!!” Tot de vakidioot het niet meer kan houden. Hij begint dan steevast een vlammend betoog over de ges…

Bag that banker!

Een klein succes verhaal in de serie "how to bag a banker". Sanela Dijana Catic kwam in '93 naar de Londense City. Zonder geld, maar met goede looks. En business savy. Als studente begon ze een investment fund en strikte zo Jenkins, Barclays bankier in de dop. Vervolgens is het stel uit elkaar gegroeid. Hij was altijd aan het werk, zij was altijd van de partij. Zij aan zij met JT, dat dan weer wel. Einde aan het huwelijk, maar niet aan haar allowance. Sanela gaat naar huis met de helft van Jenkins £300 vermogen. Zijn huis welteverstaan. Want ze mag gewoon blijven wonen in hun Malibuse loft. Not bad! Lees het hele verhaal op de Daily Mail site.

50cents in je slaapkamer

Deze jongen heeft met zijn lip sync acts al meerdere youtube hits op zijn naam staan. 50Cents weet hier handig gebruik van te maken.

Visitekaartje

Als je begint te werken op de Zuidas krijg je na de eerste week je visitekaartjes uitgereikt. Een mooi knisperend, vaak -sober doch stylish- wit, kaartje met jouw naam erop en prominent in beeld het logo van het kantoor waar je werkt. Heerlijk om jouw naam en functie zo gedrukt op papier te zien staan. Erkenning at last.

Een visitekaartje of businesscard is niet alleen voorbehouden aan degenen met cliëntcontact. Ook de rest van het bedrijf heeft recht op een businesscard. Het liefst per 500 besteld. De meeste werknemers doen er hun hele werkende leven over om die 500 kaartjes er doorheen te jagen, maar dat doet er niet toe. We nemen het ruim op de Zuidas.

In het begin vraag je je af aan wie je de kaartjes moet uitreiken. Die vraag is snel beantwoord als je een paar weken verder bent.
De businesscard wordt namelijk gebruikt als een soort corporate groet. In Peru groeten sommige inheemse stammen elkaar door het uitwisselen van cocabladeren. Op de Zuidas wisselen we visitekaartjes uit.

Het m…

The Fear Factor

Jonge advocaten, consultants en bankiers van de Zuidas doen samen een potje blufpoker; onder het zorgvuldig geperste overhemd trilt de jonge corporate professional als een rietje.

De Amsterdamse Zuidas, 08:30 uur. Klikkende hakken, kokerrokken en dure pakken.
Het is spitsuur op het Strawinskyplein. Een parade van stoer kijkende trainees en associates draaft met een -ik heb haast en als je niet opzij stapt ben je roadkill - tempo naar kantoor.

Wie het eerst op kantoor is staat 1-0 voor op zijn collega in de face time competitie. De competitie wie er het meest en het langst zijn gezicht op kantoor laat zien duurt het hele jaar, of in ieder geval tot de "beloningen" (bonus mag je niet meer zeggen) voor de meest toegewijde medewerkers worden uitgekeerd. De corpo of coporette lijkt misschien een verbeterde versie van de deeltjesversneller uit te vinden achter zijn bureautje, maar zit eigenlijk zijn vrienden te checken op facebook of het forum voor Cypriotisch cultuurdansen te lezen…

Home Alone moment

Vandaag liep ik tevreden over de kantoorgang, presentatie onder mijn arm geklemd, Katy Perry hitje hummend. Ik had net een klus afgerond en het was pas 11:00 uur. Ik was nogal tevreden met mezelf en wilde deze blijheid delen met een collega.
Ik liep de kamer van mijn collega in en was al een eindje onderweg op mijn egotrip, toen ze zei: "Lekker bezig zeg. Nou, ik ga snel weer aan de slag met mijn File Reviews!" Haar kamergenoot haakte aan en zei, "Bleh, ja File Reviews, moet ik ook nog. Getsie."

Ik wenste ze succes en liep de kamer uit. File Reviews? Wat zijn dat? Heb ik nog nooit van gehoord. En ik werk hier al drie jaar.


Toen ik achter mijn computer ging zitten was ik al wat minder blij met mezelf. Een gevoel van onbehagen bekroop me. Had ik moeten weten wat dat zijn, File Reviews?
Doet iedereen dat regelmatig, File Reviews? Zo ja, is dat iets wat ik ook zou moeten doen?
Paniek. Ligt er ergens in de krochten van Outlook een tikkende tijdbom op me te wachten, besta…

Uit de kast

De dialoog met je garderobe is een dagelijks terugkerend ritueel op de Zuidas.

Kort, kort, kort, wat is kort? Bohemian. Die term kent Rik-Richard vast ook. Ik bedoel, hoe erg zijn een paar rafels aan je spijkerbroek?
En zo voorts. De Zwitserse bank UBS heeft daar een paginadik memorandum aan gewijd. Hoe toepasselijk!

Wij begrijpen het best. Een sterke stijl is een volstrekt onderschat onderdeel van het werkende bestaan. Overleven op de vorm begint met een verzorgd uiterlijk. Helaas is de UBS stijlgids uitgelekt naar de pers. UBS voelt zich wat in zijn hemd gezet door zoveel focus op de vorm. De bank heeft toegezegd het stuk bureaulabedekking terug te brengen tot de basics.

Wij hanteren daarvoor het Drie Vragen Model:

- Zou ik het aandoen naar een club?
- Zou ik het aandoen naar het strand?
- Zou Myrjam van de Poll dit dragen in GTST?

Drie keer ja is nee. Simpel. Maar, op de dag dat je zelf uit de kast komt, is wat je uit de kast trekt, ineens nog een stuk belangrijker.

Daarom zijn we bli…

The Secret of My MIA Colleague

Ducking and diving when shit hits the fan, my colleague 'Missy' always seems to be MIA. And she always gets away with it. How does she do it?

My colleague 'Missy' really is as smooth as a Teflon pan. Nothing sticks to this lady.

Before Christmas, a concerned colleague got in touch about a certain file that Missy was handling. Apparently a few months ago, some action had been needed on the part of Missy. But nobody seem to see any emails in the file showing she had taken care of it. Something needed to be done. Because Missy was on holiday, I got the panicky call from the other department enquiring about the status of the file.

The phone call was like a manic game of table tennis: me trying to answer questions from the department while frantically batting the ball of responsibility away. No, I did not know what was going on in the file. "It's Missy's file. Missy will deal with it!"

I sent Missy an email urging her to get in touch with the department. When …

Anoniem of niet?

Er zijn veel redenen om anoniem te schrijven.
Als maandag bekend wordt wie we zijn worden we dinsdag bij het koffiezetapparaat gemeden als netelroos. Dan krijgen we net als iedere andere “buitenstaander” een gladgestreken promopraatje over hoe mega interessant het werk op de Zuidas wel niet is, en dat het best meevalt met de lange dagen en hysterische bazen.

Een ander voordeel van anoniem zijn is dat je kan schrijven wat je wilt, zonder gehinderd te worden door de mening van anderen. Niemand weet wie je bent. Dus kritiek is nooit persoonlijk.
Men kan het oneens zijn met iets dat je schrijft. Men kan zelfs onbeleefd of onaardig zijn. Als het in een mail aan Beste zoza’s wordt gericht dan beklijft het niet. Als de kritiek echter in een mail met je voornaam in de aanhef wordt gestuurd, dan blijft een zo’n e-mail langer hangen.
Anonimiteit heeft ook nadelen. Zo hoor je nooit persoonlijk van mensen dat ze je grappig vonden, of dat die ene blog over twitteren of vette kantoorhappen zo herkenb…

Milkshake moord Morgan Stanley bankier

Bankiersliefje is een begerenswaardige maar lastige positie. We willen allemaal wel een Goldcard verkleefd met maatpak die ons laat terugtreden uit het TL licht en uitstappen bij de PC. Maar, een zakenbankier is eerder alpha aap dan knuffelbeer. En Bokito gedrag kan je dan niet weglachen bij het koffiezetapparaat, maar moet je serieus nemen thuis. Wij spreken niet alleen uit ervaring, daar worden hele (hilarische) websites aan gewijd (www.dabagirls.com).

De meeste DABA girls verdisconteren dat ongerief in hun maandelijkse toelage, maar soms schieten dollars te kort. Zoals in het geval van Nancy Kissel. Nancy was getrouwd met Robert. Eerst VP bij Goldman Sachs' Asian special situations group, later MD Distressed assets business bij Merrill Lynch. Robert was inderdaad distresster dan Jersey Shore's The Situation. Volgens Nancy was hij een werkgekke controlerende echtegenoot, die regelmatig cocaïne gebruikte sinds zijn jaartje MBA. Daarom begon ze een affaire met de klusjesman. T…

Telefoonleed

Niet alleen in de US of A zijn levensbedreigende terroristen actief. Al bijna een week ben ik het slachtoffer van een samenzwering tussen IT, MTV Mobile en HTC. Een lafhartige actie, naar ik hoop ongeorganiseerd en eenmalig.

Het was ook een gevaarlijk idee. Mijn solide blackberry verruilen voor een touch screen HD. Met auto touch focus red eye detector integrated synchronised friendstream flash support. Maar goed, je moet toch mee in de vaart der volkeren. Iedereen altijd overal.

Ik zag mezelf al Twitteren tijdens de lunch. “Waldorf nicoise! #2011benjezelluf” Facebook updaten in de rij voor de Ap. “Neem jij de wijn mee?!”. Dit type efficiëntie maakt de Zuidasser gelukkig. Moi incluis. Maar voordat ik met gepaste middelbare school trots impressies van kantinevoer de ruimte kon inslingeren, is mijn online verlengstuk gesneuveld. Probleem onbekend.
Twee winkels ben ik langs geweest. ` U heeft online besteld mevrouwtje? Online en shop zijn twee hele aparte werelden begrijpt u. Jahaaa, …

3 x Kantoorvoedsel dat je moet vermijden

Heb je Baileys afkickverschijnselen na de Kerst? Heb je in December de kerstkransjesschappen van de Appie leeggesnaaid? Ben je nu vijf kilo te zwaar? Dan ben je net als ik afgelopen maandag begonnen met Gezond Leven.

Gezond Leven gaat niet lekker samen met Werkend Leven. Of Leuk Leven, als je er over nadenkt. Geen suiker, geen carbs, geen alcohol, geen lol. Zonder voornoemde verboden middelen kom je als corporette de dag niet door. Helaas, die kilo's moeten eraf. Alleen al vanwege de glijdende schaal-effecten op de langere termijn. Als je nu niet ingrijpt kan je met Kerst 2014 alleen nog met een groothoeklens op de familiefoto.

Let op, dit zijn de 3 kantoorhappen die je dieetplan kunnen ondermijnen.

1. De Cappuccino
Zonder een dampende cappuccino/macchiato is de werkdag niet begonnen. Nog voordat Outlook is opgestart heb je er al twee achter je kiezen. Tussen 11 en 12 nog eens twee. En na de lunch eentje om je inkakmoment te verdrijven. Om vier uur de laatste. Ongemerkt giet je op een…

Drijfveren

Begin 2009 hadden we de serie drijfveren. Waar draaien de Zuidassers op? Is het drank, geld, status? A love for the job?

Tijdens de jaarwisseling sprak ik een jonge advocate. Een week van voortdurende liederlijkheid had haar wat melancholisch gemaakt. Er lagen zompige oliebollen in de gootsteen en een brakende gastheer op het balkon. De quiche was veranderd in een slagveld en de brie lag te weken in een ratatouille van vodka en chips. Wat deed ze hier eigenlijk?
Ze was haar stageperiode nog niet ontgroeid, maar wist nu al dat ze haar werk niet lang bleef doen. Waarom? Saai. Worstelen met de balans werk/privé. Lastig om wéér te moeten zeggen dat ze “eigenlijk een afspraak had.” Het idee dat ze zich anders voor moest doen. Ze bleef nog wel even hoor. Waarom? “Ik wil niet dat mensen denken dat ik het niet heb gered.” Ok, drijfveer 1.

Ga dan gewoon weg, zou je zeggen. Maar dat ligt ook niet voor de hand, vertelde advocate nummer twee een dag later in de kroeg. Het was niet de druk om zich …

Kantoorvoornemens 2011

2010, we hebben het weer gezien. 2011, met je kop door de helluf. Althans, zo voelt het na die sloten wit, rood en bubbels, na tientallen diners en evenzoveel brakke happen the day after.
Mijn vatenstelsel kan zich inmiddels meten met dat van mijn kettingrokende "Eten is voor losers, ik drink alleen gin" oma.

Nu zit ik met een cholesterolprobleem en mijn laatste glas rode wijn (echt, de laatste) na te denken over morgen. Dan begint werkjaar 2011 in al zijn glorie. Wat ga ik dit jaar anders doen?

Met stip op 1:
In 2011 ga ik altijd op tijd naar kantoor. Op maandagochtend om 08:30, de rest van de week uiterlijk om 09:30 binnen. Niet meer van die sneue stiekeme entrees via het trappenhuis. Met een jas alvast uitgetrokken en over de arm schichtig om de deur kijken of je baas op de gang loopt. Trip trip trip de gang over naar je kamer, waar je kamergenoot je meewarig aankijkt terwijl je een loodgieter, tandarts, ander halfzacht excuus mompelt. Nein! Ik verban het stoute kind in me…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!