Doorgaan naar hoofdcontent

Anoniem of niet?

Er zijn veel redenen om anoniem te schrijven.
Als maandag bekend wordt wie we zijn worden we dinsdag bij het koffiezetapparaat gemeden als netelroos. Dan krijgen we net als iedere andere “buitenstaander” een gladgestreken promopraatje over hoe mega interessant het werk op de Zuidas wel niet is, en dat het best meevalt met de lange dagen en hysterische bazen.

Een ander voordeel van anoniem zijn is dat je kan schrijven wat je wilt, zonder gehinderd te worden door de mening van anderen. Niemand weet wie je bent. Dus kritiek is nooit persoonlijk.
Men kan het oneens zijn met iets dat je schrijft. Men kan zelfs onbeleefd of onaardig zijn. Als het in een mail aan Beste zoza’s wordt gericht dan beklijft het niet. Als de kritiek echter in een mail met je voornaam in de aanhef wordt gestuurd, dan blijft een zo’n e-mail langer hangen.
Anonimiteit heeft ook nadelen. Zo hoor je nooit persoonlijk van mensen dat ze je grappig vonden, of dat die ene blog over twitteren of vette kantoorhappen zo herkenbaar is. Het ego wil ook wat. Lof, roem en complimenten graag! Ook die krijgen we niet persoonlijk, want niemand weet wie we zijn.


Zo leven wij zoza’s al maanden in een schemerzone. Een boek uitgebracht, leuke recensies gekregen en niemand om het mee te delen. Behalve een beste vriendin of een moeder, die het woord zozuidas inmiddels niet meer kunnen horen.

Misschien is het voor een van ons, in de woorden van Jort, deze week wel tijd om onder de burka vandaan te kruipen...

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …