Doorgaan naar hoofdcontent

Drijfveren

Begin 2009 hadden we de serie drijfveren. Waar draaien de Zuidassers op? Is het drank, geld, status? A love for the job?

Tijdens de jaarwisseling sprak ik een jonge advocate. Een week van voortdurende liederlijkheid had haar wat melancholisch gemaakt. Er lagen zompige oliebollen in de gootsteen en een brakende gastheer op het balkon. De quiche was veranderd in een slagveld en de brie lag te weken in een ratatouille van vodka en chips. Wat deed ze hier eigenlijk?
Ze was haar stageperiode nog niet ontgroeid, maar wist nu al dat ze haar werk niet lang bleef doen. Waarom? Saai. Worstelen met de balans werk/privé. Lastig om wéér te moeten zeggen dat ze “eigenlijk een afspraak had.” Het idee dat ze zich anders voor moest doen. Ze bleef nog wel even hoor. Waarom? “Ik wil niet dat mensen denken dat ik het niet heb gered.” Ok, drijfveer 1.

Ga dan gewoon weg, zou je zeggen. Maar dat ligt ook niet voor de hand, vertelde advocate nummer twee een dag later in de kroeg. Het was niet de druk om zich te bewijzen, ze had de horde naar het medewerkerschap al genomen. Het was ook niet het geld. Ze had een riant salaris, maar deed er weinig mee. Wat dan? Tsja, dat was dus precies de vraag. Wat ging ze anders doen? Gebrek aan alternatief, drijfveer nummer 2.

Toch hebben we in deze donkere dagen ook een tegengeluid gehoord. Een partner die blij was met zijn baan. Om het geld? Wederom niet het geld. Omdat zijn werk effect sorteert. Zijn werk is van grote invloed op het leven van zijn cliënt, vertelde hij. Goed, heldendom is drijfveer nummer drie.

Teveel tijd om handen en een deuk in je banksaldo vragen deze dagen om soul searching zo blijkt. De Nieuwjaarsblues zingt door kantoor. Waar doen we het toch allemaal weer voor? Dames, ik help jullie even uit de brand. Onbeperkt kwaliteitscapuccino’s en gratis printen en scannen. Een betaald telefoon en sportschool abonnement. Een behulpzame IT dienst en een riante onkostenvergoeding. En niet te vergeten een ongelofelijk goed salaris. Als je nu iedere maand duizend euro wegzet ben je over een jaar of twintig miljonair. Het is alleen de vraag of je daarop wil wachten.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …