Doorgaan naar hoofdcontent

The Fear Factor

Jonge advocaten, consultants en bankiers van de Zuidas doen samen een potje blufpoker; onder het zorgvuldig geperste overhemd trilt de jonge corporate professional als een rietje.

De Amsterdamse Zuidas, 08:30 uur. Klikkende hakken, kokerrokken en dure pakken.
Het is spitsuur op het Strawinskyplein. Een parade van stoer kijkende trainees en associates draaft met een -ik heb haast en als je niet opzij stapt ben je roadkill - tempo naar kantoor.

Wie het eerst op kantoor is staat 1-0 voor op zijn collega in de face time competitie. De competitie wie er het meest en het langst zijn gezicht op kantoor laat zien duurt het hele jaar, of in ieder geval tot de "beloningen" (bonus mag je niet meer zeggen) voor de meest toegewijde medewerkers worden uitgekeerd. De corpo of coporette lijkt misschien een verbeterde versie van de deeltjesversneller uit te vinden achter zijn bureautje, maar zit eigenlijk zijn vrienden te checken op facebook of het forum voor Cypriotisch cultuurdansen te lezen. Wat dan ook, zolang je maar op je bureaustoel zit en de partner denkt dat je werkt. Face time kan extreme vormen aannemen, zo blijven sommige collega's gerust een uur langer op kantoor nu.nl-en. Geen werk meer te doen, maar no way dat ze naar huis gaan.
Straks denken ze dat ik niks te doen heb. www.omg.com!

De face time competitie is een van de onderdelen van de angstmachine. De fear factors die zich na een jaartje of drie op de Zuidas in je bloedgroep hebben genesteld. Opeens denk je dingen als, "Ik heb mijn mobiel niet opgenomen toen de partner van mijn sectie belde en ik naar de W.C. was! Kruisje achter mijn naam!" Of, "Ook al vind ik het werk dat ik doe niet leuk, ik blijf tot dat ik medewerker ben, anders denken mensen dat ik het niet heb gered.", "Als je na drie jaar op de Zuidas vertrekt, dan mankeerde er blijkbaar iets aan je."
Gedachten die niet opkomen bij mensen buiten de Zuidas, maar mantra's die vanaf de eerste dag worden ingefluisterd en herhaald tot je angst bent.

Het businessmodel van de Zuidas draait op angst. Angst voor statusverlies, angst om dat topsalaris te verliezen. Angst om niet aan de verwachtingen te voldoen. En die laatste angst is het grootst. Niet dat dure koophuis, maar de fear factor maakt de Zuidas tot een gouden kooi.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …